Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ατλέτικο παρουσίασε απέναντι στη Σεβίλλη μία από τις πιο απολαυστικές, ευέλικτες και πολυδιάστατες επιθετικές εμφανίσεις που έχουμε δει μέχρι τώρα στη Λα Λίγκα.

Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η εικόνα δεν προέκυψε τυχαία, αλλά ήταν ξεκάθαρο προϊόν των επιθετικών ιδεών του Σιμεόνε, τόσο στο πρώτο στάδιο ανάπτυξης όσο και στην τελική τρίτη.

Στη φάση της ανάπτυξης από πίσω, η Ατλέτικο κατάφερε επανειλημμένα να βρει τον "ελεύθερο παίκτη" και να ξεφύγει με καθαρότητα από την έντονη πίεση της Σεβίλλης.

Αυτό έγινε μέσα από μικρές αποστάσεις, σωστές γωνίες στήριξης, παιχνίδι με μία επαφή και πολύ καλή αντίληψη χώρου.

Οι παίκτες της ήξεραν πότε να πλησιάσουν, πότε να σταθεροποιήσουν τον αντίπαλο στη θέση του και πότε να επιταχύνουν την κυκλοφορία για να σπάσουν την πρώτη γραμμή πίεσης.

Τέτοιου είδους ποδόσφαιρο, βέβαια, δεν αρκεί να το έχεις μόνο ως ιδέα, χρειάζεσαι και τους κατάλληλους εκτελεστές.

Και αυτή τη στιγμή η Ατλέτικο δείχνει να τους έχει.

Πρώτος από όλους, ο Μπάριος.

Για μένα είναι ήδη ένας από τους πιο ποιοτικούς μέσους του Ισπανικού πρωταθλήματος σε ό,τι αφορά το παιχνίδι με την μπάλα, την αντίσταση στην πίεση και την ικανότητα να σπάει γραμμές με μεταβίβαση ή μεταφορά.

Χθες έκανε πραγματικό μάθημα στον άξονα: μοίρασε ασίστ, πέρασε 12 μπάλες στο επιθετικό τρίτη και είχε 89 επαφές, αριθμοί που δεν λένε απλώς ότι "ήταν μέσα στο ματς", αλλά ότι αποτέλεσε τον βασικό άξονα της επιθετικής εκκίνησης της ομάδας του.

Το πιο σημαντικό, όμως, δεν ήταν μόνο οι αριθμοί.

Ήταν η ηρεμία του, η καθαρότητα στις αποφάσεις του και ο τρόπος με τον οποίο έδινε συνέχεια σε κάθε φάση.

Η δεύτερη πολύτιμη "προσθήκη" σε αυτό το αγωνιστικό οικοδόμημα είναι ο Γκριμάλντο.

Ήρθε από την Λεβερκούζεν σε μια μεταγραφή που ίσως δεν συζητήθηκε όσο θα έπρεπε, αλλά μοιάζει όλο και περισσότερο με κίνηση μεγάλης ποδοσφαιρικής ευφυΐας.

Επιθετικά, μιλάμε για έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μπακ της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια.

Η σεζόν με τη Λεβερκούζεν του Αλόνσο, με πάνω από 20 άμεσες συμμετοχές σε γκολ, ήταν ήδη αρκετή απόδειξη.

Είτε μιλάμε για κάθετη πάσα, είτε για σέντρα, είτε για τελική εκτέλεση, είτε για συμμετοχή στην πρώτη ανάπτυξη, ο Γκριμάλντο δίνει στην Ατλέτικο ποιότητα που αλλάζει επίπεδο ολόκληρη την αριστερή πλευρά.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η επιθετική δυάδα που έχει διαμορφωθεί μπροστά. Ο Μπαένα και ο Ιν Λι δεν λειτουργούν ως δύο συμβατικοί επιθετικοί που μένουν "κολλημένοι" σε μία θέση.

Αντίθετα, κινούνται διαρκώς, αλλάζουν ύψη, βγαίνουν στα άκρα, συγκλίνουν στον άξονα, κατεβαίνουν για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη και αναζητούν συνεχώς καταστάσεις αριθμητικής υπεροχής.

Μαζί με τις εσωτερικές κινήσεις του Λούκμαν, που έχει ένστικτο να πατά περιοχή και να εμφανίζεται κοντά στο τέρμα, δημιουργούν ένα πολύ πιο ρευστό και απρόβλεπτο επιθετικό περιβάλλον.

Και οι δύο έχουν την ποιότητα να παράγουν φάσεις σχεδόν από το τίποτα. Ο Ιν Λι με το αριστερό του μπορεί να ανοίξει άμυνες με μία έμπνευση, ενώ ο Μπαένα έχει την ίδια ικανότητα να επηρεάζει το παιχνίδι είτε ως εκτελεστής είτε ως δημιουργός.

Χθες ο Μπαένα πέτυχε δύο γκολ, το ένα μάλιστα από πάσα του Κορεάτη, και ήδη αρχίζει να φαίνεται ότι ανάμεσα τους χτίζεται μια πολύ ιδιαίτερη χημεία.

Αν αυτή η συνεργασία εξελιχθεί όπως δείχνει, το κοινό στο "Μετροπολιτάνο" έχει κάθε λόγο να περιμένει πολύ όμορφα πράγματα φέτος.

Και κάπου εδώ φτάνουμε και στην ουσία όλης της συζήτησης.

Υπάρχει ακόμα πολύς κόσμος που επιμένει να βλέπει τον Σιμεόνε μέσα από ένα παλιό, βολικό στερεότυπο: σαν έναν προπονητή αυστηρά αμυντικό, κλειστό και σχεδόν "στείρο" δημιουργικά.

Αυτή η εικόνα πλέον αδικεί την πραγματικότητα.

Δεν μπορείς να παρουσιάζεις τέτοια επιθετική εξέλιξη, τέτοια ποικιλία στην ανάπτυξη και τέτοια ρευστότητα στο τελευταίο τρίτο, αν δεν έχεις πραγματικές επιθετικές ιδέες.

Και κυρίως, δεν μπορείς να μεταμορφώνεις σταδιακά μια ομάδα όπως η Ατλέτικο, αν δεν έχεις τη δυνατότητα να εξελίσσεσαι και ο ίδιος. Ο Σιμεόνε, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένας μεγάλος "αμυντικός" προπονητής, όπως συχνά λέγεται επιπόλαια.

Είναι ένας τεχνικός που έχει καταφέρει να ανανεώσει τη σκέψη του, να προσαρμοστεί σε νέες απαιτήσεις και να δώσει στην Ατλέτικο ένα πολύ πιο σύνθετο και δημιουργικό αγωνιστικό πρόσωπο.

Και αυτό, για μένα, είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα στοιχεία της δουλειάς του τα τελευταία χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους