Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σε πότισα ροδόσταμο...» Άνοιξη του 1970. Ο Μίκης Θεοδωράκης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές του Ωρωπού από τη δικτατορία.

Έξω από τα συρματοπλέγματα, η θάλασσα και ο μόλος της Σκάλας Ωρωπού απέχουν μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τους κρατούμενους.

Εκείνες τις ημέρες, μια παρέα μουσικών εμφανίζεται στον μόλο.

Ακούγεται από μακριά το «Σε πότισα ροδόσταμο». Η μουσική, με τη βοήθεια του αέρα, φτάνει μέχρι το στρατόπεδο. Ο Θεοδωράκης πετάγεται έξω και, σιγά-σιγά, μαζεύονται κι άλλοι κρατούμενοι γύρω του, οι φυλακισμένοι της Χούντας.

Ο ίδιος κοιτάζει προς τη θάλασσα και τότε συνειδητοποιεί πως εκεί βρίσκεται ο Χιώτης. «Ντύθηκα πρόχειρα και βγήκα.

Ο σιγανός άνεμος κουβαλά στα φτερά του το "Σε πότισα ροδόσταμο, με πότισες φαρμάκι…". Είναι δύο, είναι τρεις φωνές.

Φωνές γνωστές.

Πλησιάζω και κρεμιέμαι στο σύρμα.

Κάποιος με χαιρετά.

Σηκώνουμε τα χέρια μας ακόμα πιο ψηλά και γραπώνουμε το σύρμα. "Σαν ποιοι να 'ναι;", με ρωτά ένας συγκρατούμενος. "Η φωνή του κάτι μου θυμίζει.

Για κοίτα τον πώς περπατά.

Είναι ο Μανώλης Χιώτης!". Ο γνωστός ενωμοτάρχης, που κυνηγά τους μακρινούς μας επισκέπτες, ξεκίνησε από το διοικητήριο και βγήκε από την πύλη.

Τους κάνουμε σήματα να φύγουν.

Εκείνοι, όμως, συνεχίζουν αμέριμνοι το τραγούδι τους.

Μερικοί φίλοι στο πλευρό μου σιγοτραγουδούν μαζί με τον Χιώτη: "Της παγωνιάς αετόπουλο... της ερημιάς γεράκι…" Ανατριχιάζω.

Οι τέσσερις φίλοι μας στο μόλο έχουν κάτι επίσημο.

Κάτι ιερατικό.

Βαδίζουν αργά. Στέκονται.

Μας κοιτούν πάντα επίμονα. Ξαναπροχωρούν.

Τραγουδούν με ακρίβεια, και ο γλυκός ανοιξιάτικος άνεμος άλλοτε φέρνει κοντά μας και άλλοτε απομακρύνει τους αέρινους ήχους.

Θυμάμαι την πρώτη μας συνάντηση με τον Χιώτη, στο μικρό δωματιάκι-στούντιο της Κολούμπια, στην οδό Λυκούργου, στα 1960.

Και τώρα ο Χιώτης ξανάρθε να με δει.

Εγώ κλεισμένος στο σύρμα, σαν αγρίμι, σαν κακούργος ή σαν πουλί.

Κι αυτός ήρθε απ' όξω να μου τραγουδήσει το αγαπημένο μας τραγούδι.» Ο ενωμοτάρχης και η φρουρά πλησιάζουν τους μουσικούς και τους ζητούν να απομακρυνθούν.

Οι κρατούμενοι, πλέον, στα συρματοπλέγματα τραγουδούν μαζί τους, όσο εκείνοι απομακρύνονται. «Έτσι η παρέα φεύγει αργά, επίσημα, ιερατικά.

Πριν την κρύψει το μικρό άσπρο ψαράδικο δίχτυ της παραλίας, σηκώνουν τα χέρια και μας χαιρετούν.

Αφήνουμε το σύρμα κι η καρδιά μας είναι βαριά σαν σίδερο.

Λες και το κορμί μας άδειασε από ψυχή κι έμειναν μόνο το αίμα και τα κόκαλα.

Δε μιλάμε. Πονάμε.

Δεν κοιτάζουμε ούτε τον ουρανό ούτε τη θάλασσα.

Μόνο τη γη.» (Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από τη βιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, «Το Χρέος».) Την επομένη, ο Μανώλης Χιώτης θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στην Ασφάλεια.

Εκεί θα βασανιστεί άγρια, με αποτέλεσμα στις 19/3 να μεταφερθεί, φρουρούμενος, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, όπου θα κρατηθεί σε πλήρη απομόνωση.

Η παρακάτω μαρτυρία είναι του ερευνητή του λαϊκού τραγουδιού Κώστα Χατζηδουλή: «Έφαγε πολύ ξύλο ο Χιώτης.

Του είπανε άμα ξαναπάς θα σε σκοτώσουμε.

Δεν τον πιάσανε το ίδιο βράδυ, την άλλη μέρα τον πιάσανε.

Βασανιστήρια και ξύλο.

Υπήρχε και μια ιατροδικαστική έκθεση για τα τραύματα που είχε, αλλά χάθηκε.

Εγώ δεν την βρήκα, αλλά μου το είπανε δύο άνθρωποι που ξέρανε.

Έφαγε πολύ ξύλο, όχι όμως στη μούρη, για να μη φαίνεται». Ούτε η κόρη του Τσιτσάνη, Βικτωρία, που είναι γιατρός, δεν μπορεί να επισκεφτεί τον Χιώτη.

Δύο μέρες αργότερα, θα υποστεί δεύτερη καρδιακή προσβολή και θα αφήσει την τελευταία του πνοή μακριά από φίλους και συγγενείς.

Μόνον ο ρεμπέτης Γιάννης Παπαϊωάννου, ο «ψηλός», θα μπουκάρει με ντου μέσα στον θάλαμο, για να πει στον φίλο του ότι τώρα δεν πρόκειται να τον πειράξει κανείς.

Ήταν μόλις 49 χρονών και, όπως είπε στον Παπαϊωάννου, «είχε κάνει το χρέος του». Ο θάνατός του αποδόθηκε επίσημα σε αιφνίδια καρδιακή ανεπάρκεια.

Η υγεία του ήταν ήδη επιβαρυμένη από καρδιολογικά προβλήματα, ενώ ιστορικές μαρτυρίες και φίλοι του, όπως ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης, υποστήριξαν ότι ο εγκλεισμός και η κακοποίηση που υπέστη επιτάχυναν δραματικά τον θάνατό του. Κείμενο, Προκόπης Σαμαρτζής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους