Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΠΟΥ ΞΕΣΚΕΠΑΣΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ (English text follows) Τα σχόλια που ακούστηκαν με αφορμή το τραγικό ναυάγιο στην Κερύνεια εκφράζουν μια μερίδα της κοινωνίας που έχει αποστασιοποιηθεί από την προοπτική της λύσης, επηρεασμένη και από τα μηνύματα που εκπέμπονται από την πολιτική ηγεσία.

Κάποιες δημόσιες τοποθετήσεις, όμως, ξεπέρασαν κατά πολύ τη διαφωνία ή την πολιτική απογοήτευση.

Ήταν καθαρή έκφραση μίσους.

Και αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένο ή ως απλή «κακή συμπεριφορά» κάποιων χρηστών του διαδικτύου.

Συνδέεται με δύο σοβαρά ελλείμματα της κυπριακής κοινωνίας: την παιδεία και το κράτος δικαίου.

Στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα παιδιά εξακολουθούν σε σημαντικό βαθμό να διδάσκονται μια εθνική αφήγηση στην οποία ο ελληνικός πολιτισμός παρουσιάζεται ως ανώτερος και οι «άλλοι» ως λιγότερο πολιτισμένοι ή ως διαχρονικά αντίπαλοι.

Αν θέλουμε μια κοινωνία που να μπορεί να συμβιώσει, να επανενωθεί και να αντιστέκεται στον ρατσισμό, η εκπαίδευση πρέπει να καλλιεργεί την κριτική σκέψη, την ισότητα, τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη γνώση της διαφορετικότητας — όχι την αντίληψη της εθνικής ή πολιτισμικής ανωτερότητας.

Εκεί όπου η ενσυναισθηση και το προσωπικό αξιακό κριτήριο είναι ελλιπή, θα έπρεπε να έχει ρόλο η δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου.

Δύο έννοιες πονεμένες στην Κύπρο.

Και όταν η δικαιοσύνη δεν εφαρμόζεται ισότιμα, το όριο μετακινείται.

Η διαχείριση που γίνεται τα τελευταία χρόνια για τα μεγάλα σκάνδαλα του δημόσιου βίου δημιουργούν την πεποίθηση ότι το σωστό, το δίκαιο και τα όρια είναι σχετικές έννοιες.

Ακόμη χειρότερα, δημιουργείται η αντίληψη ότι όσο περισσότερο κάποιος ξεπερνά τα όρια του αποδεκτού, τόσο περισσότερο μπορεί να ανταμείβεται — με ψήφους, με δημόσιες θέσεις ή με πολιτικές διασυνδέσεις.

Ας αναλογιστούμε, για παράδειγμα, πώς αντιμετωπίστηκαν από την πολιτεία τα ρατσιστικά πογκρόμ του 2023.

Κατ΄αρχάς ο ΠτΔ αρνήθηκε ότι επρόκειτο για πογκρόμ.

Καμία παραδοχή πως ο ρατσισμός έδειχνε το αποκρουστικό του πρόσωπο.

Κανένα μέτρο αναχαίτησης του. Ενας Σύριος συνελήφθηκε με την κατηγορία ότι είπε «θα σηκώσουμε την Πάφο ανάποδα», αλλά οι Ελληνοκύπριοι που επιτέθηκαν στους μετανάστες με τα γκλομπ και τα ξύλα έμειναν στο απυρόβλητο.

Η ρητορική μίσους δεν είναι «απλώς ένα σχόλιο στο Facebook». Είναι ο προπομπός της βίας.

Και η Κυπριακή πολιτεία επιδεικνύει τεράστια δυσκολία στην αναχαίτηση της, αφού όσοι πολίτες επιχειρούν να καταγγείλουν ρατσιστικές τοποθετήσεις αποθαρρύνονται από τη διαδικασία.

Το αποτέλεσμα είναι από την θέσπιση του νομου το 2011, να υπάρχουν ελάχιστες καταδίκες και καμία από αυτές να μην αφορά δημόσιο πρόσωπο.

Όταν η ρητορική μίσους προέρχεται από πρόσωπα με πολιτική ή θεσμική ισχύ, η δικαιοσύνη είναι και πάλι απούσα.

Το γεγονός όμως που καταβαράθρωσε την αντίληψη για το δίκαιο και έπληξε την ανθρώπινη μας υπόσταση είναι η αδιαφορία των πλείστων κέντρων εξουσίας απέναντι στο Ισραήλ και στους εγκληματίες μισαλλόδοξους πολιτικούς του: Είναι ο κύριος παράγοντας της μετακίνησης του ορίου που ο κάθε άνθρωπος οφείλει να διαθέτει.

Η αντίδραση της μισαλλόδοξης κοινωνίας στο τραγικό αυτό ναυάγιο ξεσκέπασε όχι μόνο αυτό το κομμάτι της κοινωνίας αλλά και την πολιτεία, που παρακολουθεί με αδιάφορο κυνισμό τη διεύρυνση της απόστασης μας από τη λογική, τη δημοκρατία και κυρίως από τη λύση.

Και ίσως και με κάποια ικανοποίηση αφού αυτό το κοκτέιλ είναι που θα διασφαλίσει τη νίκη του Νίκου Χριστοδουλίδη το 2028. THE SHIPWRECK THAT EXPOSED RACISM The comments made in response to the tragic shipwreck in Kyrenia reflect a segment of society that has distanced itself from the prospect of a solution, influenced also by the messages being conveyed by the political leadership.

Some public statements, however, went far beyond disagreement or political disappointment.

They were a clear expression of hatred.

And this phenomenon cannot be treated as an isolated incident or simply as the “bad behaviour” of certain internet users.

It is connected to two serious shortcomings in Cypriot society: education and the rule of law.

To a significant extent, our education system continues to teach children a national narrative in which Greek civilisation is presented as superior and “others” as less civilised or as perennial adversaries.

If we want a society capable of coexistence, reunification and resistance to racism, education must cultivate critical thinking, equality, respect for human dignity and an understanding of diversity — not the notion of national or cultural superiority.

Where empathy and a personal moral compass are lacking, justice and the rule of law should have a role to play.

Two concepts that are deeply troubled in Cyprus.

And when justice is not applied equally, the boundaries shift.

The way the major scandals of public life have been handled in recent years creates the perception that what is right, what is just and where the limits lie are relative concepts.

Worse still, it creates the perception that the more someone crosses the boundaries of what is acceptable, the more likely they are to be rewarded — with votes, public positions or political connections.

Let us consider, for example, how the state dealt with the racist pogroms of 2023.

To begin with, the President of the Republic denied that they were pogroms.

There was no acknowledgement that racism was showing its repulsive face.

No measures were taken to contain it. A Syrian man was arrested on the charge of saying, “we will turn Paphos upside down”, while the Greek Cypriots who attacked migrants with batons and sticks were left untouched.

Hate speech is not “just a Facebook comment”. It is a precursor to violence.

And the Cypriot state has demonstrated enormous difficulty in curbing it, as citizens who attempt to report racist statements are discouraged by the process.

The result is that, since the law was introduced in 2011, there have been very few convictions, and none of them has involved a public figure.

When hate speech comes from people with political or institutional power, justice is once again absent.

What has brought the perception of justice crashing down and damaged our very sense of humanity is the indifference of most centres of power towards Israel and its criminal fascist politicians.

This is the main factor which shifted the imaginary boundaries of humanity.

The reaction of the intolerant segment of society to this tragic shipwreck has exposed not only that part of society, but also a government that watches with detached cynicism as we move further away from reason, democracy and, above all, the prospect of a solution.

And perhaps with some satisfaction, since it is precisely this cocktail that will secure Nicos Christodoulides’ victory in 2028.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους