Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μήπως πουλήσαμε και τη χαρά του καλοκαιριού; Κατάκοπος μετά τη δύση του ήλιου, μετά από μια ολόκληρη μέρα δουλειάς, περνούσε ανάμεσα στις καρέκλες και τις ξαπλώστρες με μια τσουγκράνα, ισιώνοντας την άμμο.

Να μη μείνει «τσαλακωμένη». Να τη βρουν το επόμενο πρωί οι τουρίστες όπως πρέπει.

Κοίταζα τη σκηνή και σκεφτόμουν πόσο συμβολική είναι για τον τουρισμό της εποχής μας.

Έχω μεγαλώσει σε τουριστικό τόπο και έχω προλάβει να γνωρίσω τον τουρισμό από την «οικοτεχνική» του μορφή μέχρι τη σημερινή, σχεδόν βιομηχανική.

Συζητούμε πλέον όλο και πιο έντονα για τις συνέπειες της τουριστικής μονοκαλλιέργειας: την παραγωγική ατροφία, την εξάρτηση της οικονομίας από έναν και μόνο κλάδο, την απίσχναση άλλων δραστηριοτήτων, την επιβάρυνση των υποδομών και τελικά την ευαλωτότητα ολόκληρης της κοινωνίας.

Όλα αυτά είναι σοβαρά και απολύτως αναγκαίο να συζητηθούν.

Αλλά μήπως πρέπει να μιλήσουμε και για κάτι λιγότερο μετρήσιμο; Για την ψυχή του καλοκαιριού; Κάποτε ο τουρίστας έμπαινε μέσα στη ζωή του τόπου.

Έτρωγε στο χωριό, καθόταν στο καφενείο, έπιανε κουβέντα με τον ντόπιο, ερωτευόταν, γελούσε.

Υπήρχε αμηχανία, τριβή, ίσως και παρεξηγήσεις.

Αλλά υπήρχε συνάντηση.

Σήμερα όλο και περισσότερο ο τουρίστας δεν επισκέπτεται έναν τόπο, αλλά αγοράζει μια τουριστική εμπειρία.

Ιδιαίτερα με την εξάπλωση του all-inclusive, ο επισκέπτης μπορεί να περάσει ολόκληρες τις διακοπές του μέσα σε ένα τεράστιο, αυτάρκες συγκρότημα, χωρίς ουσιαστικά να χρειαστεί να συναντήσει την τοπική κοινωνία.

Γεωγραφικά βρίσκεται μέσα στον τόπο.

Κοινωνικά βρίσκεται έξω απ’ αυτόν.

Οι συναντήσεις γίνονται μέσα από αυστηρά καθορισμένους ρόλους: guest και staff.

Κάποτε ο εργαζόμενος του τουρισμού μπορούσε να κάνει ένα αστείο, να φλερτάρει, να πει μια κουβέντα παραπάνω, να γελάσει.

Σήμερα η αυθόρμητη ανθρώπινη οικειότητα εύκολα χαρακτηρίζεται "αντιεπαγγελματική". Φυσικά, τα όρια και ο σεβασμός είναι απαραίτητα - δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε το παρελθόν.

Αλλά αναρωτιέμαι αν, μαζί με την απαραίτητη επαγγελματικότητα, δεν χάσαμε και κάτι άλλο: την ανθρώπινη σχέση.

Η φιλοξενία έγινε service, η φιλικότητα customer experience, ο κάτοικος έγινε μέρος του σκηνικού, ο εργαζόμενος έγινε ρόλος και ο τόπος προϊόν.

Έχω την αίσθηση ότι σήμερα λείπει από τους ντόπιους κάτι που θυμάμαι έντονα: η χαρά του καλοκαιριού.

Όχι η χαρά που πουλιέται στον τουρίστα.

Η δική μας χαρά.

Αναρωτιέμαι μήπως όταν το καλοκαίρι γίνεται μια τεράστια μηχανή παραγωγής εμπειριών, ο τουρίστας αγοράζει το καλοκαίρι, ο εργαζόμενος το πουλάει και ο ντόπιος προσπαθεί απλώς να ζήσει μέσα του.

Και τελικά ο τόπος που υποτίθεται ότι προσφέρει αυθεντικότητα στους άλλους, κινδυνεύει να χάσει τη δική του.

Συνάντησα κι έναν επιχειρηματία που κερδίζει μεγάλα ποσά από τον τουρισμό, να φιλοτεχνεί ένα «ημερολόγιο φυλακισμένου». Κάθε μέρα και μια χαραγή. «20 και σήμερα μέχρι να φύγουν οι βάρβαροι». Συμπύκνωσε όλη την αντίφαση. #lost #summer #soul Κενό Δίκτυο Κείμενο: Ειρήνη Κοντογεωργίου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους