Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Amilcare Ponchielli (31 Αυγούστου 1834 − 16 Ιανουαρίου 1886) ήταν Ιταλός συνθέτης, γνωστός για την όπερα La Gioconda . Ήταν παντρεμένος με τη σοπράνο Teresina Brambilla . Γεννημένος στο Παντέρνο Φασολάρο (σημερινό Παντέρνο Πονκιέλι ) κοντά στην Κρεμόνα , τότε Βασίλειο της Λομβαρδίας-Βενετίας , ο Πονκιέλι κέρδισε υποτροφία σε ηλικία εννέα ετών για να σπουδάσει μουσική στο Ωδείο του Μιλάνου , γράφοντας την πρώτη του συμφωνία σε ηλικία δέκα ετών.

Το 1856, έγραψε την πρώτη του όπερα —βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλεσάντρο Μαντσόνι Οι Αρραβωνιασμένοι ( I promessi sposi ) — και τελικά έγινε διάσημος ως συνθέτης όπερας.

Τα πρώτα χρόνια της καριέρας του ήταν απογοητευτικά.

Αποχωρώντας από μια θέση καθηγητή στο Ωδείο του Μιλάνου, την οποία είχε κερδίσει σε έναν διαγωνισμό, ανέλαβε μικρές δουλειές σε μικρές πόλεις και συνέθεσε αρκετές όπερες, καμία από τις οποίες δεν σημείωσε επιτυχία στην αρχή.

Παρά την απογοήτευσή του, απέκτησε μεγάλη εμπειρία ως διευθυντής ορχήστρας ( capobanda ) στην Πιατσέντζα και την Κρεμόνα, διασκευάζοντας και συνθέτοντας πάνω από 200 έργα για μπάντα πνευστών.

Αξιοσημείωτες μεταξύ των «πρωτότυπων» συνθέσεών του για μπάντα είναι το πρώτο κοντσέρτο για ευφώνιο (Concerto per Flicornobasso, 1872), δεκαπέντε παραλλαγές στο δημοφιλές παριζιάνικο τραγούδι «Carnevale di Venezia» και μια σειρά από εορταστικά και πένθιμη πορεία που αντηχούν με την υπερηφάνεια της πρόσφατα ενωμένης Ιταλίας και τις ιδιωτικές θλίψεις των συμπατριωτών του στην Κρεμόνα.

Το σημείο καμπής ήταν η μεγάλη επιτυχία της αναθεωρημένης έκδοσης του I promessi sposi το 1872, η οποία του έφερε συμβόλαιο με τον μουσικό εκδότη G. Ricordi & Co. και το μουσικό κατεστημένο στο Ωδείο και στη Σκάλα του Μιλάνου . Ο ρόλος της Λίνα στην αναθεωρημένη έκδοση ερμηνεύτηκε από την Τερεσίνα Μπραμπίγια , την οποία παντρεύτηκε το 1874.

Ο γιος τους, Αννίμπαλε, έγινε μουσικοκριτικός και δευτερεύων συνθέτης.

Το μπαλέτο Le du gemelle (1873) επιβεβαίωσε την επιτυχία του.

Η επόμενη όπερα, I Lituani ( Οι Λιθουανοί ) του 1874, ανέβηκε για τρεις νύχτες το 1903 στη Σκάλα του Μιλάνου, όπου το καστ έλαβε ιδιαίτερα κακές κριτικές.

Ήταν προγραμματισμένη για παραστάσεις το 1939 που δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω του ξεσπάσματος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και δεν παρουσιάστηκε ξανά μέχρι το 1979, όταν η RAI ανέκτησε την παρτιτούρα.

Έχει αναβιώσει αρκετές φορές από τότε.

Η πιο γνωστή όπερά του είναι η Τζοκόντα (1876), την οποία ο λιμπρετίστας του Αρίγκο Μπόιτο διασκεύασε από το ίδιο έργο του Βίκτωρα Ουγκώ , το οποίο είχε προηγουμένως σκηνοθετήσει ο Σαβέριο Μερκαντάντε ως Il giuramento το 1837 και ο Κάρλος Γκόμες ως Φόσκα το 1873.

Η όπερα περιέχει το διάσημο μπαλέτο « Χορός των Ωρών» ως φινάλε τρίτης πράξης.

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1876 και αναθεωρήθηκε αρκετές φορές.

Η εκδοχή που έχει γίνει δημοφιλής σήμερα δόθηκε για πρώτη φορά το 1880.

Το 1876, άρχισε να εργάζεται πάνω στο έργο I Mori di Valenza , αν και το έργο χρονολογείται από το 1873.

Ήταν μια όπερα που δεν ολοκλήρωσε ποτέ, αν και ολοκληρώθηκε αργότερα από τον Arturo Cadore και παρουσιάστηκε μετά θάνατον το 1914.

Μετά την Τζοκόντα , ο Πονκιέλι έγραψε το μνημειώδες βιβλικό μελόδραμα σε τέσσερις πράξεις, το Il figliuol prodigo , που δόθηκε στο Μιλάνο στη Σκάλα του Μιλάνου στις 26 Δεκεμβρίου 1880, και το Marion Delorme , βασισμένο σε ένα άλλο έργο του Βίκτωρα Ουγκώ, το οποίο παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 17 Μαρτίου 1885.

Παρά την πλούσια μουσική τους επινοητικότητα, καμία από αυτές τις όπερες δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία, αλλά και οι δύο άσκησαν μεγάλη επιρροή στους συνθέτες της ανερχόμενης γενιάς, όπως ο Τζάκομο Πουτσίνι , ο Πιέτρο Μασκάνι και ο Ουμπέρτο ​​Τζορντάνο.

Το 1881, ο Πονκιέλι διορίστηκε μαέστρος ντι καπέλλα του Καθεδρικού Ναού του Μπέργκαμο και από την ίδια χρονιά ήταν καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο του Μιλάνου, όπου μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Πουτσίνι, Μασκάνι, Εμίλιο Πίτσι και Τζιοβάνι Τεμπαλντίνι.

Πέθανε από πνευμονία στο Μιλάνο το 1886 και τάφηκε στο Μνημειακό Νεκροταφείο της πόλης.

Αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Πονκιέλι ήταν πολύ δημοφιλής και επιδραστικός (και εισήγαγε μια διευρυμένη ορχήστρα και πιο σύνθετη ενορχήστρωση), μόνο μία από τις όπερές του, η Τζοκόντα , παρουσιάζεται τακτικά σήμερα.

Περιέχει μια δυνατή και αξιομνημόνευτη άρια για κοντράλτο, «Voce de donna o d'angelo» (το τραγούδι του Ροδαρίου), τη σπουδαία ρομάντζα τενόρου «Cielo e mar», ένα γνωστό ντουέτο για τενόρο και βαρύτονο με τίτλο «Enzo Grimaldo, Principe Di Santafior», την άρια σοπράνο «Suicidio!» και το μπαλέτο «Dance of the Hours» το οποίο είναι ευρέως γνωστό εν μέρει χάρη στο ότι παρουσιάστηκε στη Φαντασία του Γουόλτ Ντίσνεϋ το 1940, στο πρωτοποριακό τραγούδι του Άλαν Σέρμαν «Hello Muddah, Hello Fadduh» και σε πολλά άλλα δημοφιλή έργα. __ Music Department Joseph Calleja: A Tribute to Mario Lanza Video song: "Cielo e mar!" from La Gioconda 2013 Violeta Urmana in La Gioconda (2013) La Gioconda TV Movie music 2013 La Gioconda TV Movie music by 2007 La Gioconda (2006) La Gioconda Video music by 2006 La Gioconda (2005) La Gioconda TV Movie music by 2005 La Gioconda TV Movie music by 1995 Wedding Peach (1995) Wedding Peach 6.2 TV Series background music composed by: Dance Of The Hours 1995 1 episode Oddlee Short stock music 1991 La Gioconda TV Movie music by 1988 La Gioconda (1986) La Gioconda 7.4 TV Movie music by 1986 Joshua Bell, Hugh Downs, Renée Fleming, Alan Gilbert, Lorin Maazel, Natalia Makarova, Audra McDonald, Zubin Mehta, Itzhak Perlman, Louis Perry, Beverly Sills, Martin Bookspan, and Fred Child in Live from Lincoln Center (1976) Live from Lincoln Center 8.5 TV Series music by 1981 1 episode La Gioconda 8.7 TV Movie music by 1979 La Gioconda (1953) La Gioconda music by 1953 Ann Blyth and Mario Lanza in The Great Caruso (1951) The Great Caruso 6.5 with the music of (as Ponchielli) 1951 #AmilcarePonchielli

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους