Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημέρας ΕΣΤΙΑ, σημερα... Ο Πάριος, ο Σινάτρα, ο Διονύσης και ο Αριστοφάνης Στους “Αχαρνής” του, ο μέγας Διονύσης Σαββόπουλος, έγραψε τοι ακόλουθο, αληθές, προφητικό και αενάως επίκαιρο: “Τώρα με χειρουργεί η αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα, που κάνει κριτική...”. Μας ήλθαν στο μυαλό οι στίχοι του σπουδαίου ποιητή-δραματουργού, καθώς ένας άλλος ,ξεχωριστός, καλλιτέχνης, ο Γιάννης Πάριος, δέχθηκε την επίθεση μιας μερίδας εκείνων που μνημονεύει ο Σαββόπουλος, Ο Πάριος, λοιπόν, εμφανίσθηκε προ ημερών στην Λάρνακα και-όπως συνηθίζεται εσχάτως- οι “τσογλανοπάρέες” του επετέθησαν με τα γνωστά συνθήματα “Τί θέλεις και τραγουδάς ακόμα;|”, “φύγε, είσαι πια μεγάλος”, φθάνοντας και στο “ακόμα ζει αυτός;”. Το διαδίκτυο, δυστυχώς, παρέχει την δυνατότητα ακόμη(κυρίως, ίσως) και στις “τσογλανοπαρέες” να παρεμβαίνουν επί παντός και να εκφράζονται απρεπέστατα, ακόμη και απέναντι σε προσωπικότητες οι οποίες έχουν προσφέρει τα μέγιστα στον τομέα τους. Ο Γιάννης Πάριος, ο οποίος επαξίως βρίσκεται μεταξύ των πολύ μεγάλων Ελλήνων τραγουδιστών (είναι και σπουδαίος συνθέτης, για όσους δεν το γνωρίζουν) έχει, ασφαλώς, το δικαίωμα να τραγουδά όσα χρόνια θέλει.

Ουδείς υποχρεώνει οποιονδήποτε να πάει και να τον ακούσει.

Εδώ, όμως, στην κοινωνία του “σκυλάδικου”, του “τζελ” και των “εφέ”, την κοινωνία που αναδεικνεύει σε “φίρμες” τους κουμπάρους , τους εκλεκτούς ή τις εκλεκτές κύκλων ή προσώπων, την κοινωνία η οποία εκστασιάζεται με την “βαβούρα”, τον “σαματά” και απολαμβάνει τραγούδια που είναι σχεδόν όλα ίδια μεταξύ τους (όπως και οι φωνές των αοιδών, που έτσι και τους πάρεις από τα χέρια το μικρόφωνο ή τους αφήσεις χωρίς “εφέ” και “ηχολήπτη” δεν θα σταυρώσουν νότα σωστή) ο καθένας κρίνει, ασχημονεί και αυθαδιάζει... Είναι βέβαιο ότι η φωνή ενός καλλιτέχνη δεν μπορεί να παραμένει ίδια και αναλλοίωτη με την πάροδο του χρόνου.

Οθδείς, όμως, μπορεί να υποδείξει στον καλλιτέχνη “να σταματήσει”. Όπως δεν το υποδεικνύει στον Πωλ Μακάρντεϊ, όπως δεν το υποδείκνυε στην Ντόλυ Πάρτον.

Πριν αρκτά χρόνια, εμφανίσθηκε-σε μεγάλη ηλικία- στο Ολυμπιακό Στάδιο ο Φρανκ Σινάτρα.

Φυσικά έσπευσα να τον απολαύσω. “Μα, είναι μεγάλος πλέον”, μου είπε φίλη, με την οποία συζητούσα. “Τί θα πει “είναι μεγάλος”; Είναι ο Σινάτρα!” της είχα απαντήσει.

Μπορεί να ερμήνευσε κάποια -δύσκολα-τραγούδια, με έναν διαφορετικό τρόπο.

Αλλά μόνο που έβλεπα στην σκηνή αυτόν τον θρύλο, αισθάνθηκα δέος! Ο Γιάννης Πάριος, λοιπόν, έχει κάθε δικαίωμα να πραγματοποιεί εμφανίσεις.

Όποτε τραγουδήσει στην Αθήνα, η συμβία μου θα πάει, με τις φίλες της, να τον ακούσει.

Και θα επιστρέψει εκστασιασμένη.

Τις προάλλες, βρέθηκα σε φιλικό σπίτι, όπου ήταν επίσης καλεσμένος ο εξαίρετος τραγουδιστής Γιάννης Πετρόπουλος.

Υπήρχε πιάνο στο σπίτι και, φυσικά, η παρέα επέμεινε “να μας τραγουδήσει ο Γιάννης”. Χωρίς να έχουμε κάνει πρόβα, τον συνόδευσα στο πιάνο στο “Il mondo”, σύνθεση του σπουδαίου Τζίμι Φοντάνα, την οποία έχει ερμηνεύσει ο ίδιος, σε ενορχήστρωση του μοναδικού Ένιο Μορικόνε. Ο Γιάννης, λοιπόν, κόντεψε να σπάσει τα τζάμια του σπιτιού όταν “ανέβηκε” και όλη η συντροφιά ενθουσιάσθηκε! Οι τραγουδιστές-για να το καταλάβουμε- δεν έχουν “ηλικία” ούτε σκέπτονται όπως οι άλλοι άνθρωποι.Το τραγούδι βγαίνει κυρίως μέσα από την ψυχή. Η φωνή είναι θείο δώρο, αλλά από μόνη της, δεν φτάνει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους