Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι λοιπόν 2016. Δίνω κατατακτήριες εξετάσεις, ιστορία θεάτρου θυμάμαι, Πέμπτη 17.00. Γιατί το θυμάμαι; Γιατί έφτασα στο κτίριο 16.50, αλλά έκανα ένα τέταρτο να ανέβω τη σκάλα.

Γιατί έκανα ένα τέταρτο να ανέβω τη σκάλα; Γιατί ήμουν έγκυος.

Πόσο έγκυος; Πολύ.

Τριάντα οκτώ ώρες μετά (ναι ώρες), είχα την Κατερίνα στα χέρια μου.

Φτάνω λοιπόν στην αίθουσα, στις 17.05 "Α, δεν μπορείς να γράψεις, έχουν ξεκινήσει". Γουατ.

Δεν επικαλούμαι την παραπάνω από εννιά μηνών κοιλιά μου.

Κοιτώ την επιτηρητρια και ρωτώ: "Έχει φύγει κανείς από την αίθουσα; Αν όχι, γιατί δεν μπορώ να μείνω;" Το συζητάνε λίγο και δεν αποφασίζουν. "Είμαστε στο πρώτο τέταρτο και δεν έχει εγκαταλείψει κανείς την αίθουσα, ώστε να υπάρξει κάποια παρατυπία σε σχέση με τα θέματα" επιμένω εγώ.

Με κοιτάνε.

Φωνάζουν έναν τρίτο υπεύθυνο.

Το ξανασυζητανε και με αφήνουν τελικά να καθίσω.

Πάλι καλά.

Αυτή ήταν η αρχή του δρόμου στο τμήμα θεάτρου του ΑΠΘ. Στη φωτογραφία είναι η τελευταία στάση, τη μέρα της ορκομωσίας μου. Η συνέχεια έπεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους