Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΟΥΒΈΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΙΟ

------------------------------------------------------------ Κατανοώ απολύτως τη συγκίνηση που περιγράφετε κάποιοι και σέβομαι βαθιά την ανάγκη του κόσμου να ξανασυναντήσει τους καλλιτέχνες που συνόδευσαν τη ζωή, τους έρωτες και τις αναμνήσεις του.

Επιτρέψτε μου, όμως, μια καλοπροαίρετη διαφοροποίηση.

Δεν βρίσκονται όλοι οι μεγάλοι ερμηνευτές της ίδιας ηλικίας στην ίδια φωνητική κατάσταση. Ο Γιώργος Νταλάρας, για παράδειγμα, και άλλοι αναμφίβολα, εξακολουθουν να διαθέτουν αξιοσημείωτη δύναμη, έλεγχο, ακρίβεια και ερμηνευτική ευελιξία.

Μιλώντας για τον Νταλάρα οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι προσαρμόζει ασφαλώς το τραγούδι στη σημερινή φωνή του, χωρίς όμως να αλλοιώνει αισθητά τη φυσιογνωμία και την ποιότητά του.

Στην περίπτωση του Γιάννη Πάριου, αντίθετα, η δυσκολία είναι πλέον περισσότερο εμφανής και σε ορισμένες στιγμές επηρεάζει ουσιαστικά την απόδοση.

Αυτό δεν το επισημαίνω για να μειώσω έναν σπουδαίο καλλιτέχνη που αγαπήσαμε και εξακολουθούμε να αγαπούμε.

Το ακριβώς αντίθετο.

Το λέω επειδή θεωρώ ότι ένα τόσο μεγάλο όνομα πρέπει να προστατεύει την καλλιτεχνική του διαδρομή και την εικόνα που έχει χαραχθεί μέσα μας.

Ο κόσμος δεν αγοράζει ένα εισιτήριο για να διαπιστώσει πόσο προχώρησε η φυσική φθορά ούτε αποκλειστικά για να δει από κοντά ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Πηγαίνει και για να ακούσει, έστω προσαρμοσμένη στις δυνατότητες της ηλικίας, τη φωνή που τον έκανε εξαρχής να αγαπήσει αυτόν τον ερμηνευτή, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Η νοσταλγία είναι πολύτιμη, αλλά δεν μπορεί να καταργεί κάθε καλλιτεχνικό κριτήριο.

Διαφορετικά, το χειροκρότημα παύει να αποτελεί επιβράβευση μιας ζωντανής ερμηνείας και μετατρέπεται απλώς σε φόρο τιμής προς το παρελθόν.

Υπάρχουν, ευτυχώς, αξιοπρεπείς και δημιουργικές εναλλακτικές: λιγότερα και προσεκτικά επιλεγμένα τραγούδια, κατάλληλες τονικότητες, περισσότερες αφηγηματικές στιγμές, συμμετοχή νεότερων ερμηνευτών, ακόμη και μια μουσική παράσταση–αναδρομή που θα αναδεικνύει ολόκληρη τη σπουδαία διαδρομή του χωρίς να τον υποβάλλει στη δοκιμασία ενός απαιτητικού προγράμματος.

Η επίγνωση των σημερινών δυνατοτήτων δεν αποτελεί παραίτηση ούτε ήττα.

Αποτελεί μέτρο, αυτοσεβασμό και υψηλή καλλιτεχνική ευθύνη.

Και ο Γιάννης Πάριος, ακριβώς επειδή υπήρξε τόσο σπουδαίος, αξίζει να παραμένει στη σκηνή με έναν τρόπο που να προστατεύει το κύρος, τη συγκίνηση και τον μύθο του, όχι να μας ζητείται, από αγάπη, να μην ακούμε αυτό που όλοι ακούμε.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και δεν θα επανέλθω σε αυτό το θέμα. Ευχαριστώ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους