Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Π. Ἀββακούμ μου, παιδί μου, γιε μου… χρόνια σου πολλά. Σήμερα, ποὺ εἶναι τὰ γενέθλιά σου, δὲν σοῦ γράφω ἁπλῶς ὡς ἕνας ἄνθρωπος ποὺ σὲ ἀγαπᾷ.

Σοῦ γράφω ὡς ὁ Γέροντάς σου.

Ὡς ἐκεῖνος ποὺ ὁ Θεὸς ἀξίωσε νὰ σὲ γνωρίσει ἀπὸ μωρό, νὰ σὲ δεῖ νὰ μεγαλώνεις, νὰ παρακολουθεῖ τὰ βήματά σου, νὰ χαίρεται μὲ τὶς χαρές σου, νὰ πονᾷ μὲ τὶς πληγές σου καὶ νὰ σὲ κουβαλᾷ μέσα στὴν καρδιά του πολὺ πρὶν φορέσεις ράσο, πολὺ πρὶν σταθεῖς μπροστὰ στὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριο.

Καὶ τώρα ποὺ σὲ βλέπω ἱερέα, Ἀρχιμανδρίτη, νὰ κρατᾷς στὰ χέρια σου τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, κάποιες φορὲς ἡ καρδιά μου γυρίζει πίσω καὶ βλέπει ἀκόμη ἐκεῖνο τὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ μεγάλωσε μπροστά μου.

Καὶ συγκινοῦμαι.

Γιατί οἱ ἄλλοι μπορεῖ νὰ βλέπουν σήμερα τὸν π. Ἀββακούμ.

Ἐγὼ βλέπω ὅλη τὴ διαδρομή.

Βλέπω τὸ παιδί.

Βλέπω τὸν νέο.

Βλέπω τὸν μοναχό.

Βλέπω τὸν ἱερέα.

Βλέπω τὶς χαρές σου καὶ τὰ δάκρυά σου.

Τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ χαρίσματά σου.

Τὶς φορὲς ποὺ γέλασες κι ἐκεῖνες ποὺ λύγισες.

Καὶ πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτά, βλέπω πάντοτε τὸ παιδί μου.

Γιατί, π. Ἀββακούμ μου, ἐσὺ δὲν μπῆκες ἁπλῶς στὴ ζωή μου.

Μεγάλωσες μέσα στὴ ζωή μου.

Καὶ κάπου στὴ διαδρομή ἔπαψα νὰ μπορῶ νὰ ξεχωρίσω τί ἀκριβῶς εἶσαι γιὰ μένα.

Πνευματικὸ παιδί; Ἀδελφός; Φίλος; Συνοδοιπόρος; Ἄνθρωπος τῆς ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης μου; Εἶσαι λίγο ἀπὸ ὅλα.

Καὶ πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅλα.

Εἶσαι ἀπὸ τὰ “δικά μου” πρόσωπα.

Ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἡ καρδιά δὲν τὰ ξεχωρίζει πλέον ἀπὸ τὸν ἑαυτό της.

Ξέρεις πράγματα ποὺ δὲν χρειάστηκε ποτὲ νὰ εἰπωθοῦν δυνατά.

Ξέρεις τὶς σιωπές μου.

Ξέρεις πότε πίσω ἀπὸ ἕνα χαμόγελο κρύβεται πόνος.

Ἔχεις δεῖ πλευρὲς μου ποὺ δὲν γνωρίζουν πολλοί.

Κι ἐγὼ ἔχω δεῖ τὴν ψυχή σου γυμνὴ ἀπὸ τίτλους, ἀξιώματα καὶ ἐξωτερικὰ σχήματα.

Γι᾿ αὐτὸ ἡ σχέση μας εἶναι δύσκολο νὰ ἐξηγηθεῖ.

Ἔχει μέσα της πράγματα ποὺ γνωρίζουμε ἐμεῖς καὶ ὁ Θεός.

Ἔχει γέλιο.

Ἔχει δάκρυ.

Ἔχει μαλώματα καὶ συγχώρεση.

Ἔχει ἀγωνία.

Ἔχει προσευχή.

Ἔχει ἐμπιστοσύνη.

Ἔχει πληγές.

Ἔχει ὅμως πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἀγάπη.

Πολλὴ ἀγάπη.

Καὶ περάσαμε πολλά, παιδί μου.

Πολὺ περισσότερα ἀπ᾿ ὅσα θὰ ἔπρεπε νὰ περάσουν δύο ἄνθρωποι σὲ τόσο λίγα χρόνια.

Ὑπῆρξαν στιγμὲς ποὺ ἡ ζωή μᾶς γονάτισε.

Στιγμὲς ποὺ κοιταχθήκαμε καὶ δὲν εἴχαμε τίποτε νὰ ποῦμε.

Στιγμὲς ποὺ τὰ λόγια τελείωναν καὶ ἔμενε μόνο ἡ παρουσία τοῦ ἑνὸς δίπλα στὸν ἄλλον.

Καὶ ξέρεις τί θεωρῶ σήμερα θαῦμα; Ὅτι μείναμε.

Μείναμε ὁ ἕνας δίπλα στὸν ἄλλον.

Καὶ μέσα ἀπὸ ὅσα ζήσαμε, ἡ σχέση μας δὲν ἔγινε φτωχότερη.

Ἔγινε βαθύτερη.

Σήμερα, λοιπὸν, ὡς Γέροντάς σου, δὲν θὰ εὐχηθῶ πρῶτα νὰ γίνεις μεγάλος ἱερέας.

Θὰ εὐχηθῶ νὰ μείνεις καλὸς ἄνθρωπος.

Νὰ μείνεις παιδί.

Νὰ μὴν ἀφήσεις ποτὲ τὸ ράσο νὰ γίνει μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν καρδιά σου.

Νὰ μὴν ἀφήσεις κανέναν τίτλο νὰ σοῦ κλέψει τὴν ἁπλότητα.

Νὰ λειτουργεῖς καὶ νὰ τρέμει ἡ ψυχή σου μπροστὰ στὸ Μυστήριο.

Νὰ συγχωρεῖς.

Νὰ πονᾷς γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Νὰ γίνεσαι καταφύγιο γιὰ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει ποῦ νὰ πάει.

Καὶ ὅταν ὁ κόσμος σὲ πληγώνει, νὰ μὴν τοῦ μοιάσεις.

Αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη νίκη σου.

Κι ἂν κάποτε ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ θὰ κουραστεῖς, ποὺ θὰ ἀμφιβάλεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ποὺ θὰ νοιώσεις ὅτι δὲν μπορεῖς ἄλλο, θέλω νὰ θυμηθεῖς τὰ λόγια τοῦ Γέροντά σου: Ἐγὼ ξέρω ποιός εἶσαι.

Σὲ ξέρω ἀπὸ τότε ποὺ δὲν εἶχες τίποτε νὰ ἀποδείξεις σὲ κανέναν.

Καὶ θὰ πιστεύω σὲ σένα ἀκόμη κι ὅταν ἐσὺ δυσκολεύεσαι νὰ πιστέψεις στὸν ἑαυτό σου.

Θὰ προσεύχομαι γιὰ σένα ὅταν δὲν θὰ μπορεῖς νὰ προσευχηθεῖς.

Θὰ σὲ μαλώνω ὅταν πρέπει.

Θὰ σὲ συγχωρῶ.

Θὰ σὲ περιμένω.

Καὶ ὅσο μὲ κρατᾷ ὁ Θεὸς σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, θὰ ἔχεις πάντοτε κάπου νὰ γυρίσεις.

Γιατί αὐτὸ κάνει ὁ Γέροντας.

Δὲν ἀγαπᾷ τὸ παιδί του μόνο ὅταν εἶναι καλό.

Τὸ κουβαλᾷ.

Καὶ ἐγώ, π. Ἀββακούμ μου, σὲ κουβάλησα πολλὲς φορὲς στὴν προσευχή μου χωρὶς νὰ τὸ ξέρεις.

Καὶ ξέρω ὅτι κι ἐσὺ μὲ κουβάλησες σὲ στιγμὲς ποὺ ἴσως οὔτε ἐγὼ κατάλαβα.

Αὐτὸ εἶναι τὸ δικό μας.

Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ τὸ καταλάβει κανείς.

Σήμερα ζητῶ μόνο ἕνα πράγμα ἀπὸ τὸν Χριστό: Νὰ σὲ φυλάξει.

Ὄχι νὰ σοῦ χαρίσει μία ζωή χωρὶς σταυρούς — αὐτὴ ἡ ζωὴ δὲν ὑπάρχει.

Ἀλλὰ νὰ μὴν ἐπιτρέψει κανένας σταυρὸς νὰ σὲ χωρίσει ἀπὸ Ἐκεῖνον.

Νὰ σὲ σκεπάζει ἡ Παναγία.

Νὰ φυλάει τὴν καρδιά σου καθαρή.

Νὰ εὐλογεῖ τὰ χέρια σου κάθε φορὰ ποὺ θὰ κρατοῦν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Υἱοῦ Της.

Καὶ νὰ μὲ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ σὲ καμαρώνω γιὰ πολλὰ χρόνια.

Ὄχι γιὰ ὅσα θὰ γίνεις.

Ἀλλὰ γιὰ ὅσα θὰ παραμείνεις.

Καὶ κάποτε, πολὺ ἀργότερα, ὅταν θὰ ἔχουμε γεράσει καὶ θὰ θυμόμαστε ὅλα αὐτὰ ποὺ σήμερα μοιάζουν βουνά, θέλω νὰ καθίσουμε κάπου οἱ δυό μας, νὰ κοιταχθοῦμε καὶ νὰ χαμογελάσουμε.

Καὶ νὰ ποῦμε: «Θυμᾶσαι, Γέροντα μου; Θυμᾶσαι, π. Ἀββακούμ μου; Τελικὰ περάσαμε μέσα ἀπὸ τόσα… καὶ ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς ἄφησε». Κι ἂν ὁ Θεὸς ὁρίσει νὰ φύγω πρῶτος, μία εὐχὴ θέλω νὰ σοῦ ἀφήσω: Νὰ μὴν ξεχάσεις ποτέ πόσο σὲ ἀγάπησε ὁ Γέροντάς σου.

Καὶ κάθε φορὰ ποὺ θὰ στέκεσαι μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα, νὰ λὲς κάποτε κι ἕνα: «Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Γέροντός μου». Αὐτὸ θὰ μοῦ εἶναι ἀρκετό.

Χρόνια πολλά, λοιπόν, π. Ἀββακούμ μου.

Χρόνια πολλά, παιδί μου.

Χρόνια πολλά, γιε μου, γιατί ὅσα χρόνια κι ἂν περάσουν, ἐγὼ θὰ θυμᾶμαι πάντοτε ἐκεῖνο τὸ παιδὶ ποὺ μεγάλωσε μπροστὰ στὰ μάτια μου καὶ ποὺ κάποια στιγμή, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἔγινε ἀπὸ τὰ σημαντικότερα κομμάτια τῆς ζωῆς μου.

Νὰ σὲ χαίρομαι.

Νὰ σὲ χαίρεται ἡ Ἀδελφότητά μας.

Νὰ σὲ χαίρονται οἱ ἄνθρωποι ποὺ σὲ ἀγαποῦν.

Καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους, νὰ σὲ χαίρεται ὁ Χριστός.

Γιατί στὸ τέλος, παιδί μου, αὐτὸ μόνο ἔχει σημασία.

Σ᾿ ἀγαπῶ πολύ.

Περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο σοῦ λέω. Καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο μποροῦν νὰ χωρέσουν οἱ λέξεις. Ὁ Γέροντάς σου, π. Νεκτάριος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους