Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αυτιστικό burnout είναι συχνά συντριπτικό για το αυτιστικό άτομο∙ δεν χάνει απλά τη δυνατότητα να εκτελέσει βασικές λειτουργίες, αισθάνεται πως έχει καταλυθεί και κάθε αίσθηση εαυτού.

Μιλάμε για μια κατάσταση απόλυτης σωματικής, νοητικής και συναισθηματικής εξάντλησης, που προκύπτει από τη συσσώρευση απαιτήσεων και στρες για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Συχνά συνοδεύεται από μειωμένη ικανότητα να ανταποκριθείς σε πράγματα που προηγουμένως μπορούσες να κάνεις, από μεγαλύτερη αισθητηριακή ευαισθησία, αυξημένη ανάγκη για απομόνωση και ξεκούραση, δυσκολίες στις εκτελεστικές λειτουργίες και εντονότερα αυτιστικά χαρακτηριστικά.

Ο αυτιστικός γίνεται για τα μάτια του νευροτυπικού «λιγότερο λειτουργικός» ή και «καθόλου λειτουργικός». Στα δικά του μάτια, γίνεται ένα τίποτα.

Το burnout μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες, μήνες, χρόνια ή και για πάντα.

Δεν είναι απλώς έντονη κούραση που περνά με λίγες μέρες ξεκούρασης ή αν απομακρυνθείς από το εργασιακό περιβάλλον ή το σχολείο.

Το βασικό λάθος είναι η ιδέα ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να πιέσουμε τον εαυτό μας για να βγούμε από αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται, να μην αφεθούμε στην αδράνεια.

Οι συμβουλές, ακόμα και από αρκετούς επαγγελματίες, είναι «προσπάθησε περισσότερο, ξαναμπές σε πρόγραμμα, γίνε πιο παραγωγικός, βγες περισσότερο, σταμάτα να απομονώνεσαι, πρόλαβε όλα όσα έχουν μείνει πίσω». Μόνο που το αυτιστικό burnout δεν οφείλεται σε έλλειψη προσπάθειας.

Φτάνεις εκεί επειδή κατέβαλλες υπερβολικά μεγάλη προσπάθεια να υπάρξεις στην νευροτυπική πραγματικότητα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εύκολη λύση δεν υπάρχει.

Όμως κάποια πράγματα μάς προστατεύουν.

Το πρώτο είναι η κατανόηση του εαυτού.

Να μάθεις ποιες είναι πραγματικά οι ανάγκες σου, να καταλάβεις γιατί ορισμένα πράγματα είναι δύσκολα για εσένα, να αναγνωρίσεις τα όριά σου.

Κι ίσως το σημαντικότερο, να μειώσεις την ντροπή και το αυτομαστίγωμα που προκύπτουν όταν έχεις περάσει μια ολόκληρη ζωή πιστεύοντας ότι θα έπρεπε να μπορείς να αντεπεξέλθεις σε πράγματα που οι άλλοι φαίνεται να διαχειρίζονται εύκολα.

Το δεύτερο είναι η ξεκούραση και η αισθητηριακή αποφόρτιση.

Η ξεκούραση για έναν αυτιστικό μπορεί να μοιάζει πολύ διαφορετικά από αυτό που οι άλλοι θεωρούν ξεκούραση.

Χρειαζόμαστε τη μοναξιά μας.

Λιγότερες ομιλίες.

Λιγότερο θόρυβο.

Λιγότερες αποφάσεις.

Λιγότερες απαιτήσεις.

Λιγότερα αισθητηριακά ερεθίσματα.

Χρειαζόμαστε μεγάλα χρονικά διαστήματα κατά τα οποία κανείς δεν χρειάζεται τίποτα από εμάς.

Μέρες χωρίς καμία απολύτως απαίτηση.

Το τρίτο είναι το unmasking.

Το masking ρουφά ενέργεια, να παρακολουθείς διαρκώς την έκφρασή σου, τη φωνή σου, το σώμα σου, τη βλεμματική σου επαφή, τι λες, αν μιλάς υπερβολικά πολύ, αν φαίνεσαι υπερβολικά αυτιστικός, αν κάποιος έχει ενοχληθεί μαζί σου.

Όλα αυτά απαιτούν τεράστια επεξεργαστική προσπάθεια.

Ξεμασκάρισμα σημαίνει ότι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κάνει stimming, να επικοινωνεί διαφορετικά, να λέει όχι, να προσαρμόζει το περιβάλλον στις ανάγκες του και να σταματήσει να ξοδεύει τόση ενέργεια προσπαθώντας να φαίνεται «φυσιολογικός». Το τέταρτο είναι η ενασχόληση με τα ειδικά ενδιαφέροντά μας.

Τα αυτιστικά ενδιαφέροντα δεν είναι απλώς χόμπι, λειτουργούν ως ένας πολύ ισχυρός τρόπος αυτορρύθμισης.

Μας προσφέρουν ευχαρίστηση, προβλεψιμότητα και συγκέντρωση.

Βοηθούν το νευρικό μας σύστημα να ηρεμήσει μετά την υπερφόρτωση από έναν εχθρικό νευροτυπικό κόσμο.

Το να περνάμε ώρες βυθισμένοι σε ένα ενδιαφέρον δεν είναι κάτι που εμποδίζει την ανάρρωση∙ είναι η αρχή της ανάρρωσης Το πέμπτο είναι η σύνδεση με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν και η απομάκρυνση όσων είναι επικριτικοί και μας απορρίπτουν.

Να βρισκόμαστε με ανθρώπους με τους οποίους νιώθουμε ασφαλείς, ανθρώπους που δεν απαιτούν από εμάς να παίζουμε κάποιον ρόλο, ανθρώπους που δεν ερμηνεύουν τα αυτιστικά χαρακτηριστικά μας ως ελαττώματα του χαρακτήρα μας, άλλους αυτιστικούς που καταλαβαίνουν εμπειρίες τις οποίες έχουμε περάσει χρόνια προσπαθώντας χωρίς επιτυχία να εξηγήσουμε.

Η αυτιστική κοινότητα, όπου μπορείς χωρίς ντροπή να αναφέρεις αυτό που σου συμβαίνει, είναι κομβικής σημασίας για την αυτορρύθμιση.

Και τέλος, η υποστήριξη και οι προσαρμογές, τα λεγόμενα accomodations.

Στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, στην παρέα.

Τέρμα το people pleasing για να σε αποδεχτούν.

Μειωμένες απαιτήσεις «λειτουργικότητας». Ευελιξία, πρακτική βοήθεια, περιβάλλοντα που λειτουργούν καλύτερα για τον εγκέφαλο και το σώμα μας, χωρίς θορύβους, χωρίς φώτα, χωρίς απαιτήσεις να φάμε, να φορέσουμε, να μυρίσουμε αυτό που αισθητηριακά μας διαλύει, με δυνατότητα απομόνωσης.

Αντί να περιμένουμε συνεχώς από τον εαυτό μας να λειτουργεί με το ζόρι στην αισθητηριακή κόλαση που μας περιβάλλει, να τον προστατεύουμε από την αρχή.

Πριν να υπερφορτώσει.

Συχνά πιστεύουμε ότι το να βγεις από το burnout σημαίνει να επιστρέψεις στο επίπεδο λειτουργικότητας που είχες πριν από το burnout.

Αλλά ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαμε πριν από το burnout ήταν αυτός που προκάλεσε το burnout.

Η επιστροφή στην ίδια ακριβώς ζωή και τον προηγούμενο εαυτό δεν είναι ανάκαμψη, είναι η επανεκκίνηση του ίδιου κύκλου.

Η ανάκαμψη δεν αφορά το να γίνουμε καλύτεροι στο να αντέχουμε μια κατάσταση που δεν αντέχεται, να μασκάρουμε ακόμα πιο σκληρά.

Ανάρρωση σημαίνει να αλλάξουμε την κατάσταση και να επανεφεύρουμε έναν εαυτό που δεν υποχρεούται να δίνει το 110% του σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας.

Στόχος δεν είναι να γίνουμε ικανοί να επιβιώνουμε σε ένα περιβάλλον που μας υπερφορτώνει συνεχώς.

Στόχος είναι να χτίσουμε μια ζωή από την οποία δεν θα χρειάζεται να αναρρώνουμε ξανά και ξανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους