Μήπως η ανθρωποκτονία του βρέφους είναι μόνο ένα μέρος της υπόθεσης; Όσο περισσότερα στοιχεία γίνονται γνωστά για την #Κυψέλη, τόσο περισσότερο θεωρώ ότι το η έρευνα δεν πρέπει να περιοριστεί στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει κάτι άλλο που αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή και αυτό έχει να κάνει με τη συγκέντρωση, στο ίδιο περιβάλλον, πολλών διαφορετικών ενδείξεων πιθανής θυματοποίησης ανηλίκων.

Στην εγκληματολογία και ειδικότερα στη μελέτη της παιδικής θυματοποίησης χρησιμοποιούμε τον όρο πολλαπλή θυματοποίηση (poly-victimization). Η βασική ιδέα είναι ότι οι μορφές βίας κατά των παιδιών συχνά δεν εμφανίζονται απομονωμένες.

Ένα παιδί που υφίσταται παραμέληση μπορεί παράλληλα να εκτίθεται σε σωματική βία, σεξουαλική κακοποίηση, βία μεταξύ ενηλίκων, εκμετάλλευση ή άλλες μορφές θυματοποίησης.

Η έρευνα των Finkelhor, Ormrod και Turner (2007) έδειξε ότι η συσσώρευση διαφορετικών εμπειριών θυματοποίησης αποτελεί από μόνη της σημαντικό αντικείμενο μελέτης.

Αυτό είναι που με κάνει να βλέπω διαφορετικά την Κυψέλη.

Έχουμε ένα δολοφονημένο βρέφος.

Έχουμε όμως και άλλους ανηλίκους των οποίων ακόμη διερευνώνται κρίσιμα στοιχεία της ταυτότητας και των συνθηκών διαβίωσης, μία έγκυο 15χρονη, ενήλικες με διαφορετικές σχέσεις προς τα παιδιά και πληροφορίες για τρίτα πρόσωπα που επισκέπτονταν το διαμέρισμα.

Τίποτε από αυτά, μεμονωμένα, δεν αποδεικνύει την ύπαρξη οργανωμένης εκμετάλλευσης.

Η συνύπαρξή τους όμως δικαιολογεί τη διερεύνηση του περιβάλλοντος ως συνόλου και όχι κάθε περιστατικού ξεχωριστά.

Δεν αρκεί να χαρτογραφηθούν οι συγγενικές σχέσεις, πρέπει να χαρτογραφηθούν και οι σχέσεις πρόσβασης.

Ποιος είχε πρόσβαση σε ποιο παιδί; Ποιος είχε τον πραγματικό έλεγχο της καθημερινότητάς του; Πώς βρέθηκε κάθε ανήλικος σε αυτό το σπίτι; Ποια πρόσωπα εμφανίζονταν επανειλημμένα γύρω τους; Υπήρχαν μετακινήσεις παιδιών μεταξύ διαφορετικών κατοικιών ή ενηλίκων; Αν τελικά προκύψει ότι διαφορετικοί ανήλικοι συνδέονται επανειλημμένα με τα ίδια πρόσωπα, τότε παύουμε να εξετάζουμε απλώς ένα «δυσλειτουργικό σπίτι» και αρχίζουμε να εξετάζουμε τη δομή ενός πιθανού δικτύου πρόσβασης σε ευάλωτους ανηλίκους.

Γι' αυτό θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική και την εξέταση των ψηφιακών πειστηρίων.

Και όχι μόνο για τον προφανή λόγο της αναζήτησης φωτογραφιών ή βίντεο.

Σε μια τέτοια υπόθεση, μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία η ανάλυση του ίδιου του δικτύου όπως επικοινωνίες, κοινές επαφές, λογαριασμοί, οικονομικές συναλλαγές, μετακινήσεις, μεταδεδομένα, διαγραμμένα αρχεία και πρόσωπα που εμφανίζονται επανειλημμένα σε διαφορετικές συσκευές.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να διερευνηθεί σοβαρά και η υπόθεση μιας ευρύτερης σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων.

Το πιο σοκαριστικό είναι ότι η υπόθεση δεν αποκαλύφθηκε επειδή κάποιος κατήγγειλε ότι ένα παιδί κινδύνευε.

Αποκαλύφθηκε τυχαία.

Επομένως το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο τι συνέβη στο βρέφος.

Είναι τι συνέβαινε στους ανηλίκους που βρίσκονταν μέσα ή γύρω από αυτό το περιβάλλον και για πόσο καιρό συνέβαινε χωρίς να το γνωρίζει κανείς. Βιβλιογραφία: Finkelhor, D., Ormrod, R. K., & Turner, H. A. (2007). Poly-victimization: A neglected component in child victimization. Child Abuse & Neglect, 31(1), 7–26. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2006.06.008 Sidebotham, P. (2013). Rethinking filicide. Child Abuse Review, 22(5), 305–310. https://doi.org/10.1002/car.2303 Turner, H. A., Finkelhor, D., & Ormrod, R. (2010). Poly-victimization in a national sample of children and youth. American Journal of Preventive Medicine, 38(3), 323–330. https://doi.org/10.1016/j.amepre.2009.11.012

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους