📍ΑΡΘΡΟ ΑΠΟΨΗΣ ✒️Γράφει η Celia Για την επαίσχυντη συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ: Όταν η συνενοχή στη Γενοκτονία βαφτίζεται «Εθνικό Συμφέρον» Εν μέσω καλοκαιρινής (μάλλον φθινοπωρινής) κινηματικής ραστώνης...

Πλήρες Κείμενο:

📍ΑΡΘΡΟ ΑΠΟΨΗΣ ✒️Γράφει η Celia Για την επαίσχυντη συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ: Όταν η συνενοχή στη Γενοκτονία βαφτίζεται «Εθνικό Συμφέρον» Εν μέσω καλοκαιρινής (μάλλον φθινοπωρινής) κινηματικής ραστώνης, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία με το γνωστό σε όλους κράτος-τρομοκράτη για την πολυδιαφημιζόμενη από την Δεξιά «Ασπίδα του Αχιλλέα», έναν αντιαεροπορικό, αντιβαλλιστικό και αντί – drone Θόλο, ο οποίος τάχα μου προβλέπεται να μας σώσει από τους Τούρκους.

Φωτογραφίες με γενοκτόνους, χαμόγελα και χειραψίες με αυτούς που δολοφόνησαν πάνω 70.000 - 80.000 χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, μεταδίδοντας live την μεγαλύτερη γενοκτονία του 21ου αιώνα.

Το αφήγημα της κυβερνητικής δεξιάς είναι, φυσικά, γνωστό και αναμενόμενο. «Αναλύει» την συμφωνία με βάση τα δόγματα του πολιτικού ρεαλισμού, αποτρεπτική ισχύς εθνική ασφάλεια και εθνικό συμφέρον, τουρκική απειλή– στα οποία, άλλωστε, ο ανθρωπισμός περισσεύει.

Η συμφωνία παρουσιάζεται ως μια αναγκαία επιλογή για την προστασία του ελληνικού λαού, υπό το πρόσχημα του εθνικού συμφέροντος.

Ας “προστατευτούμε” εμείς από τους Τούρκους και δεν πειράζει, στο όνομα της δικής μας ασφάλειας (δικής μας;), ας γινόμαστε συνένοχοι ως κράτος και ως κοινωνία στον σφαγιασμό του Παλαιστινιακού λαού και την καταπίεση των λαών της Δυτικής Ασίας.

Το πρόβλημα δεν έγκειται ωστόσο στο πλήρως αναμενόμενο αφήγημα των σύγχρονων δωσίλογων που έχουν σπεύσει από την αρχή της γενοκτονίας να γλείφουν την σιωνιστική οντότητα σε σημείο αηδίας, παρέχοντας πολιτική, στρατιωτική και ιδεολογική στήριξη στο κράτος τρομοκράτη – ακόμη και ιστορικά ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν αρθρώσει εντονότερο λόγο ενάντια στο γενοκτόνο αυτό μόρφωμα.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα αποτελεί το πιο σταθερό «σκυλάκι» του σιωνιστικού κράτους, υποβοηθώντας σε παράνομες πειρατείες στα ανοιχτά της Κρήτης και συνεργαζόμενο πλήρως με το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής, εμβαθύνοντας ακόμη περισσότερο την συνεργασία μαζί του εν μέσω γενοκτονίας.

Το πρόβλημα αφορά το όλο αφήγημα του «εθνικού συμφέροντος», της «άμυνας» και της «ασφάλειας» που κρύβεται πίσω από την συγκεκριμένη επιλογή με στόχο να την νομιμοποιεί. Η Ελλάδα δεν συνεργάζεται απλώς με μια οπλική εταιρεία -ούτε με αυτήν θα έπρεπε να συνεργάζεται φυσικά.

Εντάσσεται ακόμη βαθύτερα σε ένα πλέγμα στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας με ένα κράτος που διεξάγει γενοκτονία και εθνοκάθαρση στην Γάζα και στην Παλαιστίνη.

Ένα μόρφωμα που επιτίθεται σε τρίτα κράτη όποτε το επιθυμεί, δολοφονώντας δίχως σταματημό, σπέρνοντας τον θάνατο στην Δυτική Ασία.

Η λογική σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια των «ημών» μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε πτώματα τρίτων, του Παλαιστινιακού, Ιρανικού, Λιβανέζικου λαού μεταξύ άλλων, εν ολίγοις μια λογική που δέχεται ότι η ασφάλεια είναι συνώνυμη με τον σφαγιασμό και την καταπίεση των λαών της Δυτικής Ασίας είναι εξαρχής μια επαίσχυντη λογική Αντιθέτως, αναπαράγει την ίδια αντίληψη σύμφωνα με την οποία κάποιοι λαοί δικαιούνται ασφάλεια, ευημερία και προστασία, ακόμη και όταν αυτή οικοδομείται εις βάρος άλλων.

Ακόμη περισσότερο, όταν μια τέτοια λογική βρίσκει χώρο και σε τμήματα της Αριστεράς, το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς η στάση απέναντι σε μία συγκεκριμένη συμφωνία.

Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να δηλώσουμε το αυτονόητο: μία τέτοια «γεωπολιτική οικοδόμηση» δεν είναι αντιιμπεριαλισμός ούτε αφορά το όραμα μας για μια Ελλάδα λαοκρατική.

Από το Δόγμα της Εθνικής Ασφάλειας στην Οικοδόμηση μιας Άλλης Μεσογείου Τα τελευταία χρόνια το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει δώσει σημαντικούς αγώνες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα μπορούσαν να έχουν γίνει περισσότερα, χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, ότι ο αγώνας μας έχει τελειώσει.

Διαδηλώσεις, παρεμβάσεις, αποκλεισμοί και πρωτοβουλίες έχουν επιχειρήσει να σπάσουν τη σιωπή γύρω από τη γενοκτονία και να καταδείξουν τη συνενοχή του ελληνικού κράτους.

Ορισμένες πρωτοβουλίες, μάλιστα, επιχείρησαν να εναντιωθούν ακριβώς σε αυτήν την διάσταση: ότι η συνενοχή του ελληνικού κράτους στη γενοκτονία δεν είναι αφηρημένη ή συμβολική, αλλά λαμβάνει χώρα από το ίδιο το ελληνικό έδαφος.

Η αλληλεγγύη, ωστόσο, εάν θέλει να έχει πολιτικό περιεχόμενο, δεν μπορεί να περιορίζεται σε ψηφίσματα και διακηρύξεις, κείμενα και περιστασιακές πορείες.

Πρέπει να στρέφεται ενάντια στις υλικές σχέσεις που καθιστούν δυνατή τη συμμετοχή μας σε αυτή την πραγματικότητα και μας καθιστούν συνένοχους στην γενοκτονία και την καταπίεση.

Αν η Ελλάδα παρέχει υποδομές -παρέχει και μάλιστα με το αζημίωτο- και διευκολύνσεις σε γενοκτόνους, τότε ο αγώνας για την Παλαιστίνη περνά αναγκαστικά και από την Ελλάδα.

Αν οι ελληνικές βάσεις λειτουργούν ως κόμβοι μέσα στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό πλέγμα της περιοχής, τότε η αντίσταση στις βάσεις που αποτελούν προγεφύρωμα του άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ δεν είναι μια παράλληλη διεκδίκηση που οφείλει να έχει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

Ακριβώς επειδή βρισκόμαστε στην αντίπερα όχθη από εκεί που λαμβάνει χώρα ο απελευθερωτικός αγώνας του 21ου αιώνα, όντας συνένοχοι, το δικό μας καθήκον είναι να αντισταθούμε στη συνενοχή της χώρας μας.

Είναι το βασικό μέρος του αγώνα ΜΑΣ για την Παλαιστίνη.

Είναι το βασικό μας καθήκον ως διεθνιστές κομμουνιστές.

Αν δε η Ελλάδα εμβαθύνει τη στρατιωτική της συνεργασία με το γενοκτόνο μόρφωμα υπογράφοντας αμυντικές συμφωνίες, τότε η αντίσταση σε αυτή τη συνεργασία δεν είναι απλώς μια έκφραση ηθικής αποδοκιμασίας.

Είναι η βασική πολιτική πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς στεκόμαστε απέναντι σε έναν λαό που αγωνίζεται έξω από τα σύνορά μας.

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς, μέσα στη δική μας κοινωνία, όταν το κράτος μας αποτελεί μέρος των σχέσεων που παράγουν και αναπαράγουν την καταπίεσή του.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να δηλώνουμε ότι είμαστε με την Παλαιστίνη, οποίος θέλει να λέγεται άνθρωπος είναι με την Παλαιστίνη.

Ως κομμουνιστές, ωστόσο, οφείλουμε να πράξουμε παραπάνω.

Πρέπει να συγκρουστούμε με τις σχέσεις που καθιστούν την Ελλάδα συνένοχη.

Το ζητούμενο, επομένως, το καθήκον μας, είναι να αμφισβητηθεί ολόκληρη η λογική που θέλει την Ελλάδα στρατιωτικό προγεφύρωμα του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού, του Ισραήλ και του ΝΑΤΟ.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα χρειάζεται ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο: ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που δεν θα επιλέγει ανάμεσα στον ελληνικό και τον τουρκικό εθνικισμό, που δεν θα τάσσεται με τον ιμπεριαλιστικό άξονα που σπέρνει τον θάνατο σε όλον τον πλανήτη.

Άλλωστε, με τους λαούς της Τουρκίας δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε – ίσα ίσα ο αγώνας μας ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι κοινός.

Ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα συνδέει τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, την γενοκτονία, την καταπίεση.

Που θα αντιπαραθέτει στη στρατιωτική συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών.

Που θα διεκδικεί ειρήνη και συνύπαρξη στην Μεσόγειο, θα στέκεται έμπρακτα δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, θα παλεύει για μια Παλαιστίνη ελεύθερη, από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα.

Ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα παλεύει να οικοδομήσει σχέσεις αλληλεγγύης με τους λαούς της περιοχής και θα διεκδικεί μια άλλη Μεσόγειο, όπου το «εθνικό συμφέρον» θα πάψει να είναι συνώνυμο της καταπίεσης των λαών της Δυτικής Ασίας.

Απέναντι στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» και σε όσα αυτή συμβολίζει, χρειαζόμαστε ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που θα συνδέσει τον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τον αγώνα για την Παλαιστίνη με τον αγώνα ενάντια στην ελληνική συνενοχή.

Ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα διεκδικήσει όχι έναν «προστάτη» που είναι παράλληλα και σφαγέας, αλλά πραγματική ανεξαρτησία, που θα αμφισβητεί την ίδια την λογική της στρατιωτικής προστασίας απέναντι στους λαούς της περιοχής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους