Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«φίλος μὲν Πλάτων, φιλτάτη δ' ἀλήθεια» Το τελευταίο διάστημα γιγαντώθηκε, ως μη όφειλε, μια παρατήρηση που έκανε ο Νίκος Μιχαηλίδης στον δήμαρχο Αμπελοκήπων–Μενεμένης, Λάζαρο Κυρίζογλου, για τη φωτογράφισή του κάτω από μια φωτογραφία του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος, όπως γνωρίζουμε, στην Τουρκία βρίσκεται παντού — από θεσμικούς χώρους μέχρι και στα αποχωρητήρια.

Προσωπικά, σχεδόν σε όλα τα συνέδρια στα οποία έλαβα μέρος σε τουρκικά πανεπιστήμια, μιλώντας για τον ελληνισμό του Πόντου ή ακόμη και για τη Γενοκτονία, το έχω κάνει κι εγώ, κάτω από μια φωτογραφία του Κεμάλ.

Επιπλέον, στα σπίτια φίλων Τούρκων που επισκέπτομαι και βγαίνουμε αναμνηστικές φωτογραφίες, από φτωχά αγροτικά έως και πλούσια αστικά υπάρχει, συχνά, μια φωτογραφία του Κεμάλ.

Καταλαβαίνω ότι δεν είναι το ίδιο με μια θεσμική συνάντηση, θέλω όμως να πω ότι το ζητούμενο δεν είναι πάντοτε αν πίσω μας φαίνεται μια φωτογραφία του Κεμάλ.

Με αφορμή λοιπόν αυτή την παρατήρηση, η οποία κατά βάση είναι σωστή —ειδικά όσον αφορά θεσμικές επαφές— η κατάσταση εκτροχιάστηκε σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει σενάριο βραζιλιάνικης σαπουνόπερας.

Θεωρώ ότι μεγάλη ευθύνη για τον εκτροχιασμό της κατάστασης φέρει η αναδημοσίευση αναρτήσεων από το Facebook, μάλιστα με πηχυαίους και «πιασάρικους» τίτλους.

Η ανάρτηση είναι άποψη, δεν είναι ρεπορτάζ, ούτε είναι όλες οι αναρτήσεις άξιες δημοσίευσης πέρα από τον προσωπικό τοίχο του αναρτούντος, πολλές φορές δεν είναι άξιες ούτε σχολιασμού, όχι αναπαραγωγής.

Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία, είναι καφενείο.

Όσον αφορά το θέμα της αναστήλωσης των μοναστηριών, σαφέστατα ο δήμαρχος δεν το έθεσε από το μηδέν.

Προσωπικά γνωρίζω τις προσπάθειες ισχυρών τοπικών οικογενειών και παραγόντων εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία για την αναστήλωση των Μονών — προσπάθειες που, απ' ό,τι φαίνεται, παίρνουν σάρκα και οστά, και χαιρόμαστε γι' αυτό.

Ας μη γελιόμαστε όμως: η αναστήλωση δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να κάνει το τουρκικό κράτος.

Για τους Τούρκους, η αναστήλωση είναι ανάλογη της δημιουργίας ενός θεματικού τουριστικού πάρκου που θα δώσει αναπτυξιακή ανάσα και προοπτικές οικονομικής ευημερίας στην περιοχή.

Αυτός είναι ο μόνος στόχος και σκοπός παρά τις διαβεβαιώσεις των φίλων ότι θα σεβαστούν την ιστορία και ότι θα λειτουργήσουμε εμείς και οι μελέτες μας συμβουλευτικά.

Το ξέρω ότι δεν θα γίνει και τους το αναφέρω σε κάθε ευκαιρία.

Διότι ας μην ξεχνάμε ότι τα μοναστήρια χρίζουν ανακαίνισης διότι λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν στο πλαίσιο της γενοκτονικής διαδικασίας.

Κατέστρεψαν τα κτίσματα, λεηλάτησαν και διασκόρπισαν τα κειμήλια και τα χειρόγραφα, και προσπαθούμε ακόμη και τώρα, σιγά-σιγά, να διασώσουμε ό,τι μπορούμε, μετά από τόσα χρόνια.

Θα το παραδεχθούν αυτό στο ιστορικό που θα ενημερώνει τον επισκέπτη; Σαφώς και όχι.

Από την άλλη μεριά, και οι θεσμικοί και διοικητικοί παράγοντες που έγραψαν κατά του Κυρίζογλου, όταν τους ζητήθηκε βοήθεια —όσο ασκούσαν σημαντική εξουσία— για κάποιο από τα μοναστήρια εδώ στην Ελλάδα, δεν ανταποκρίθηκαν.

Δεν ξέρω αν αδιαφόρησαν ή αν αδυνατούσαν θεσμικά· πάντως δεν ανταποκρίθηκαν.

Οπότε, πριν μιλήσουμε για τα μοναστήρια στον Πόντο, μήπως να ενδιαφερθούμε πρώτα για τα δικά μας μοναστήρια στην Ελλάδα, που έχουν τόσες πολλές ανάγκες; Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς πώς διατηρούνται αυτά τα ιδρύματα; Τον κόπο, τα χρήματα και τον χρόνο που απαιτούνται, όχι απλώς για να συντηρούνται αλλά και για να προοδεύουν; Αν όλοι οι όψιμοι ενδιαφερόμενοι για τα αντίστοιχα μοναστήρια στον Πόντο άναβαν έστω κι ένα κερί στα δικά μας μοναστήρια στην Ελλάδα, η κατάσταση θα ήταν απείρως καλύτερη.

Άρα το ενδιαφέρον για εκεί και η αδιαφορία για τα εδώ σκιαγραφεί μια υποψία υποκρισίας.

Μέσα σε όλα αυτά, έγραψε και η Γιώτα Αμανατίδου για τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν κάποιες οικογένειες, και συνεχίζουν να διαδραματίζουν, σε συγκεκριμένα προσκυνήματα.

Αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο και μετρήσιμο· όχι απλώς λόγια, αλλά κάτι που, αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία των προσκυνημάτων στην Ελλάδα, είναι καταφανές — και δεν το λέω επειδή μία από αυτές τις οικογένειες είναι η δική μου, αλλά ακριβώς επειδή αυτό είναι πια ιστορία.

Εδώ όμως κάνει κάποιο λάθος η οικογένεια Κυριακίδη μπορεί να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον Περιστερεώτα, αλλά δεν ασκεί συνεχόμενα την προεδρία, καθώς ούτε ο εκδότης Τάσος Κυριακίδης, ούτε ο Επαμεινώνδας Φαχαντίδης, αλλά ούτε και η νυν πρόεδρος Αγγελική Παπαδοπούλου έχουν κάποια συγγενική σχέση με την οικογένεια.

Προσωπικά, ανήκω σε όσους πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει δημοκρατική εναλλαγή στις διοικήσεις, και ότι, αν θέλει κανείς, μπορεί να προσφέρει και από άλλες θέσεις, εντός ή εκτός διοικητικού συμβουλίου.

Θα κλείσω με μια φράση που έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Ελβετίας Δαμασκηνός Παπανδρέου, αναφερόμενος στον διαχριστιανικό διάλογο Ορθοδόξων–Καθολικών: «Θα πρέπει να βρίσκουμε τις δυνατότητες μέσα στις δυσκολίες, και όχι τις δυσκολίες μέσα στις δυνατότητες». Κι αυτό είναι πρωτίστως ευθύνη των «πνευματικών» ανθρώπων και όσων ασκούν εξουσία.

Γιατί εύκολη είναι η καταγγελία, πιο δύσκολη όμως είναι η σύνθεση και η οργάνωση ουσιαστικών πρωτοβουλιών. Κι όμως, αυτά τα τελευταία είναι που θα μας πάνε μπροστά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους