Το διαζύγιο είναι οριστικό. Ο παρά φύσιν καθημερινός βιασμός της παραγωγικής δραστηριότητας στη χώρα είναι η αιτία του οριστικού διαζυγίου της μεσαίας τάξης της χώρας με όλο το υπάρχον πολιτικό φάσμα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλλιώς η διύλιση και το ανελέητο φοροκυνηγητό σε όσους ακόμη προσπαθούν να δημιουργήσουν υπεραξία αναλαμβάνοντας ρίσκο με επενδύσεις ιδίων ή δανεικών κεφαλαίων στην οικονομία ή η φορολογική τιμωρία για την δραστηριοποίηση στον ιδιωτικό τομέα με αναζήτηση καλύτερα αμειβόμενων σχέσεων και ανέλιξη βάσει προσόντων έχει οδηγήσει στο διαζύγιο με τις οικονομικές πολιτικές που πρεσβεύουν και εφαρμόζουν ή έχουν εφαρμόσει όλα τα υπάρχοντα κόμματα.

Οι μικρομεσσαίοι από τη μια δεν μπορούν να ξεχάσουν την επιδρομή ''Τσακαλώτου'' , το κλείσιμο των τραπεζών και τους οικονομικά αναλφάβητους που έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια με κίνδυνο να χάσουν τα πάντα και από την άλλη έχουν να αντιμετωπίσουν καθημερινά έναν φορολογικό εξανδραποδισμό από αριστερές φορολογικές πολιτικές διύλισης του όποιου κέρδους απομένει, ο οποίος όταν συνδυαστεί με τον κυκεώνα των ηλεκτρονικών υποβολών συμμόρφωσης (με τεράστιο κόστος συμμόρφωσης γραφειοκρατίας) οδηγεί αργά αλλά σταθερά στον οικονομικό θάνατο.

Ακούει για 89 φόρους που του λένε πως μειώθηκαν και μειδιά (γελάει πικρά). Αυτός πληρώνει κάθε τέλος του μήνα και γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει.

Ο μικρομεσαίος, ο νοικοκύρης δύσκολα είναι αριστερός κι αν είναι, είναι από πλάνη.

Γνωρίζει βασικά οικονομικά γιατί είτε τρέχει επιχείρηση είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας είτε εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.

Γνωρίζει τι είναι ανταγωνισμός , τι είναι τιμή αγαθού, τι είναι πληθωρισμός.

Τουλάχιστον τα βασικά.

Γνωρίζει πως με τους φόρους του και τα δανεικά ζεί το κράτος και πληρώνονται οι υπόλοιποι.

Όταν λοιπόν του υπόσχονται καλύτερες μέρες το μεταφράζει αυτόματα σε λιγότερα βάρη , λιγότερο κυνήγι και κυρίως σε ταμείο που μένει στο τέλος του μήνα.

Αντ' αυτού τι βλέπει; Ακόμη κι αν έχει μεγαλύτερες εισπράξεις , ακόμη κι αν εκσυγχρονίζει και επενδύει αν δύναται στη δουλειά του , στο τέλος του μήνα αν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του δεν έχει υπόλοιπο ταμείου.

Τότε καταλαβαίνει τι συμβαίνει όσο κι αν δεν γνωρίζει μακροοικονομικά.

Καταλαβαίνει πως δουλεύει για τους άλλους.

Πως αν δεν αμυνθεί κρύβοντας θα του τα πάρουν όλα.

Στο ποιους πάνε το γνωρίζει ήδη.

Τους βλέπει καθημερινά.

Ολόκληρες στρατιές κηφήνων σε υπηρεσίες, ο Θεός να τις κάνει υπηρεσίες , σε επιδοματούχους και συνταξιούχους του δημοσίου των 50-55 ετών που παίρνουν ήδη σύνταξη μεγαλύτερη από όσα θα παίρνει αυτός όταν θα βγεί σε σύνταξη σε καμιά 10ριά χρόνια.

Ο παραγωγικός μικρομεσαίος βλέπει το άδικο καθημερινά γύρω του.

Όπως καθημερινά αναμετριέται μαζί του στις υπηρεσίες προκειμένου να μην τον ξετινάξουν εντελώς με τα τερτίπια των εγκυκλίων τους.

Βλέπει και ζει τον απόλυτο εγκλωβισμό αλλά έχει αξιοπρέπεια.

Προσπαθεί να αποφύγει την εξάρτηση , το λάδωμα και το παρακάλι αλλά δε μπορεί πάντα γιατί βλέπετε πίσω του έχει οικογένεια και συνήθως εργαζόμενους στη δούλεψή του.

Αυτοί περιμένουν από αυτόν κάθε τέλος του μήνα . Μια στραβοτιμονιά και τους έχει κρεμάσει όλους.

Από τους ''αριστερούς'' λοιπόν δεν έχει να περιμένει Αυτοί είναι ταξικοί εχθροί του.

Από τους ''ημίαιμους'' αριστερούς (''σοσιαληστές'' και σοσιαλδημοκράτες )επίσης . Είπε να τους ξετινάξει μετά τη πρόσφατη χρεοκοπία ψηφίζοντας την υποτιθέμενη καθαρή φιλελεύθερη δεξιά και ανακαλύπτει πως τελικά πάλι ''ΘΑΣΟΚ'' τον κυβερνά με μια δόση της παλιάς Εθνικής παράταξης -ΛΑΟΣ η οποία όμως επίσης αλληθωρίζει λαικίστικα πάλι προς τα αριστερά.

Όλα αυτά δεν τον μπερδεύουν.

Ξέρει πως η πολιτική είναι ''πόρνη''. Γνωρίζει πως δίνονται οι θεσούλες.

Γνωρίζει για το φαγοπότι.

Όμως έχει πλέον παραγίνει.

Αναρωτιέται λοιπόν αν τελικά είναι ο τελευταίος-τελικός ανόητος.

Βαθιά μέσα του το ξέρει ,του έχει γίνει πεποίθηση.

Όμως είναι νοικοκύρης.

Έτσι έμαθε , έτσι μεγάλωσε, έτσι ζεί.

Αποφασίζει λοιπόν καταρχάς να αποστασιοποιηθεί από όλα.

Η φωνή του δεν φτάνει ψηλά γιατί πλέον είναι μειονότητα.

Η οικονομία είναι καθαρά κρατικοδίαιτη. Κρατικίστικη.

Ένας δουλεύει-παράγει , τέσσερεις τρώνε από αυτόν.

Παίρνει λοιπόν ''πολιτικό'' διαζύγιο με όλους και κάνει υπομονή μήπως εμφανιστεί ο από μηχανής ''πολιτικός Θεός'' που θα έχει επαφή με την πραγματικότητα , ο οποίος με όραμα ανατροπής, στρατηγική -σχέδιο και ικανή ομάδα στελεχών θα μπορέσει να εμπνεύσει και να αλλάξει τα πράγματα ή έστω να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου που έχει συσσωρευθεί στον τόπο.

Έως τότε το διαζύγιο είναι οριστικό. Δεν θα τον ξαναδούν ότι κι αν του τάξουν. Τους έζησε και τους ζει καθημερινά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους