Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ… Πριν από 9 χρόνια, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τα παπούτσια του τρεξίματος, ήμουν πάνω από 100 κιλά.

Δεν ήξερα τότε πού θα με βγάλει αυτό το πρώτο βήμα.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθει η μέρα που θα έχω στις πλάτες μου 19 μαραθωνίους, 8 συνεχόμενους κάτω από τις 3 ώρες, εκατοντάδες μικρότερους αγώνες, 2 υπερμαραθωνίους και χιλιόμετρα σε 5 ηπείρους.

Όμως, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω πως οι μεγαλύτερες νίκες μου δεν γράφτηκαν σε κανένα χρονόμετρο.

Γράφτηκαν στη ζωή μου.

Το τρέξιμο μου έδωσε υγεία, πειθαρχία, αντοχή, καθαρό μυαλό και δύναμη.

Με έμαθε να αγαπώ ακόμη περισσότερο τη φύση, να ταξιδεύω, να γνωρίζω ανθρώπους και πολιτισμούς και, κυρίως, να βάζω στόχους που κάποτε έμοιαζαν αδύνατοι.

Άλλαξε προς το καλύτερο τη φυσική μου κατάσταση και τη βιολογική μου ηλικία και με βοήθησε να περιορίσω, όσο μπορούσα, και το αλκοόλ.

Και αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο.

Γιατί στον τόπο που ζω και δραστηριοποιούμαι, η παρέα, το τραπέζι, το κρασί, το γλέντι και η κοινωνική ζωή είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Όμως έμαθα κάτι σημαντικό: Δεν χρειάζεται να στερηθείς τη ζωή για να αλλάξεις τη ζωή σου.

Χρειάζεται να βρεις ισορροπία και έναν λόγο να συνεχίζεις.

Και ο δικός μου μεγαλύτερος λόγος είναι τα παιδιά μου.

Θέλω, όταν μεγαλώσουν, να μη θυμούνται μόνο έναν πατέρα που τους αγαπούσε.

Θέλω να θυμούνται έναν πατέρα που προσπάθησε να τους δείξει με το παράδειγμά του ότι η ζωή θέλει προσπάθεια.

Ότι δεν υπάρχει «είμαι πολύ μεγάλος». Δεν υπάρχει «δεν μπορώ». Υπάρχει μόνο το «θα προσπαθήσω». Να αγαπούν τον αθλητισμό.

Να αγαπούν τη φύση.

Να ταξιδεύουν.

Να ονειρεύονται.

Να πέφτουν και να σηκώνονται.

Και τώρα, εδώ, στη μακρινή Αυστραλία, ήρθε ακόμη ένας τερματισμός, έξι μήνες σε αγωνιστική απραξία μετά την πτώση από το φαράγγι, εντελώς απροετοίμαστος με 11 χιλιόμετρα το μεγαλύτερο run στην Μύρτο, και με διαρκή ενοχλήσει και μέγιστο όγκο 40 χιλ. μία βδομάδα πριν από τον αγώνα Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλη την υπέροχη παρέα που μοιραστήκαμε αυτό το ταξίδι.

Για τις στιγμές, τα γέλια, την αγωνία, την υποστήριξη και όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που τελικά γίνονται οι μεγαλύτερες αναμνήσεις.

Και ένα ξεχωριστό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Π.Τ., τη «μαμά» της ομάδας μας, που φρόντισε την παραμικρή λεπτομέρεια αυτού του ταξιδιού.

Γιατί πίσω από κάθε όμορφη διαδρομή υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν πράγματα που πολλές φορές εμείς δεν βλέπουμε. ❤️ Και μετά ήρθε η στιγμή του τερματισμού.

Εκείνη τη στιγμή που περνάς τη γραμμή και για λίγα δευτερόλεπτα σταματάει ο χρόνος.

Και τότε καταλαβαίνεις πως το μετάλλιο είναι απλώς ένα κομμάτι μέταλλο.

Η πραγματική ανταμοιβή που έχει γίνει μέχρι να φτάσεις σε αυτό.

Το 🏅 μετάλλιο της Αυστραλίας το αφιερώνω στον Μανώλη μου, που από την πρώτη μέρα με ρωτάει πότε θα γυρίσω γιατί του λείπω. ❤️ Στον Δημήτρη μου, που… δεν του καίγεται και πολύ καρφί 😀 που λείπω από το σπίτι! Στη Μαρία, γιατί παλεύουμε ο ένας για τον άλλον και συνεχίζουμε μαζί.

Στους συγγενείς, στους φίλους και στους γνωστούς που όλα αυτά τα χρόνια πίστεψαν στον ΜΑΝΙΔΟΚΩΣΤΑ και με τιμούν με την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους, τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά, αλλά και μέσα από την πορεία μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Και το αφιερώνω ακόμη σε όλους εκείνους που κάποτε σκέφτηκαν πως τα όνειρά τους είναι πολύ μεγάλα για να τα κυνηγήσουν.

Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.

Η κατάλληλη στιγμή είναι αυτή που αποφασίζεις να ξεκινήσεις.

Σήμερα κοιτάζω πίσω και βλέπω 19 μαραθωνίους, 5 ηπείρους, αμέτρητα χιλιόμετρα και κυρίως έναν διαφορετικό άνθρωπο.

Και ξέρω πλέον πως ο μεγαλύτερος αγώνας δεν είναι να φτάσεις πρώτος.

Είναι να μη σταματήσεις να προχωράς.

Γιατί τα ψηλά βουνά δεν είναι μπροστά μας.

Είναι μέσα στο μυαλό μας.

Και όταν αποφασίσουμε να τα ανέβουμε… τότε αρχίζει η πραγματική διαδρομή. 🏃‍♂️🌏🏅❤️ 19 μαραθώνιοι.

Και συνεχίζουμε… μόλις δω τί θα γίνει με αυτό το κάταγμα στον αστράγαλο γιατί δεν μπορώ να περπατήσω σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους