Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το να νοσηλεύεσαι στο νοσοκομείο έχει πολλά αρνητικά. Ένα θετικό όμως είναι ότι μπορείς να περάσεις χρόνο με τον εαυτό σου και να συλλογιστείς πολλά.

Ζούμε τη μία και μοναδική μας ζωή με βάση το τι θα πει η γειτονιά Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά για τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Για όλους εκείνους τους ανθρώπους που έμειναν μια ολόκληρη ζωή εγκλωβισμένοι σε τοξικούς γάμους, γεμάτους ταπείνωση, συναισθηματική βία ή ακόμη και σωματική κακοποίηση, μόνο και μόνο επειδή στο δικό μας το σόι δεν χωρίζουν.

Για τους γάμους που έγιναν από προξενιό, από πίεση, από φόβο.

Όχι επειδή δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν, αλλά επειδή μια γυναίκα δεν έπρεπε να μείνει γεροντοκόρη και ένας άντρας έπρεπε να νοικοκυρευτεί.

Ζήσαμε και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζουμε να ζούμε τη μία και μοναδική μας ζωή με βάση το τι θα πει η γειτονιά.

Και ίσως το χειρότερο τίμημα να το πλήρωσαν τα παιδιά.

Παιδιά που γεννήθηκαν για να σώσουν έναν γάμο, ενώ στην πραγματικότητα μεγάλωσαν μέσα στα συντρίμμια του.

Παιδιά που άκουγαν φωνές πίσω από κλειστές πόρτες, που έμαθαν να περπατούν στις μύτες των ποδιών τους, που κουβαλούν στην ενήλικη ζωή τους τραύματα τα οποία κανείς δεν θέλησε ποτέ να ονομάσει.

Κι ύστερα μιλάμε για την ιερή ελληνική οικογένεια.

Αλήθεια, για ποια οικογένεια μιλάμε; Για εκείνη που κρύβει τα πάντα κάτω από το χαλί, μέχρι να είναι αργά; Για εκείνη που βλέπει τη βία, αλλά σωπαίνει για να μη γίνει ρεζίλι; Για εκείνη που, μετά από ακόμη μία γυναικοκτονία, αναρωτιέται υποκριτικά πώς συνέβη τέτοιο κακό, ενώ τα σημάδια ήταν μπροστά σε όλους; Και τα παιδιά που μένουν πίσω; Συχνά καταλήγουν έρμαια ενός κράτους πρόνοιας που υπάρχει περισσότερο στα χαρτιά παρά στην πραγματική ζωή.

Η ισότητα που υπάρχει μόνο στις ομιλίες Αν πιστεύετε ότι το 2026 η ισότητα έχει κατακτηθεί, κοιτάξτε λίγο πιο προσεκτικά.

Κοιτάξτε το μισθολογικό χάσμα.

Κοιτάξτε πόσες γυναίκες φτάνουν πραγματικά στις θέσεις όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Κοιτάξτε πόσο εύκολα μια γυναίκα χαρακτηρίζεται « δύσκολη, υστερική ή ακατάλληλη, εκεί όπου ένας άντρας θα χαρακτηριζόταν απλώς δυναμικός.

Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια οι γυναίκες συχνά διακρίνονται, αποφοιτούν, προσπαθούν, επιμορφώνονται.

Κι όμως, κάπου ανάμεσα στο πτυχίο και στην επαγγελματική ανέλιξη, εμφανίζεται ως διά μαγείας ένα αόρατο ταβάνι.

Γιατί στην Ελλάδα δεν αρκεί πάντοτε το τι γνωρίζεις.

Μετράει ποιον γνωρίζεις.

Μετράει ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο για χάρη σου.

Σε ποιο γραφείο μπορείς να μπεις.

Ποιος είναι ο πατέρας σου, ο θείος σου, ο κουμπάρος σου.

Ποιος θα σε προτείνει πριν ακόμη ανοίξει επίσημα η θέση.

Και κάπως έτσι, η αξιοκρατία μετατρέπεται σε μια ωραία λέξη που χρησιμοποιούμε σε προεκλογικές ομιλίες, ενώ στην πράξη οι ικανότεροι άνθρωποι είτε συμβιβάζονται είτε φεύγουν.

Εκπαίδευση, ομοφοβία και εκφοβισμός Πώς γίνεται, εν έτει 2026, η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία να αντιμετωπίζεται ακόμη σαν κάτι επικίνδυνο; Πώς περιμένουμε να μειωθεί η ομοφοβία, όταν φοβόμαστε ακόμη και να εξηγήσουμε στα παιδιά τι σημαίνουν οι όροι LGBTQ+; Κανένα παιδί δεν πρόκειται να αλλάξει σεξουαλικό προσανατολισμό επειδή έμαθε ότι υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι και διαφορετικές οικογένειες.

Μπορεί, όμως, να μάθει να μη μισεί.

Μπορεί να μάθει να μη χλευάζει τον συμμαθητή του.

Να μην πετάξει εκείνη τη λέξη που θα τον σημαδέψει για χρόνια.

Να καταλάβει ότι δύο άντρες ή δύο γυναίκες που περπατούν αγκαλιά δεν απειλούν τη ζωή κανενός.

Απλώς θέλουν να κάνουν αυτό που τα ετερόφυλα ζευγάρια θεωρούν αυτονόητο,να κρατηθούν από το χέρι, να αγκαλιαστούν ή να φιληθούν σε ένα παγκάκι χωρίς να κοιτούν διαρκώς πίσω τους.

Και μετά υπάρχει το bullying.

Πότε θα αποφασίσουμε επιτέλους να εφαρμόσουμε συστηματικά μοντέλα όπως το φινλανδικό KiVa, τα οποία αντιμετωπίζουν τον εκφοβισμό ως ομαδική διαδικασία; Γιατί το bullying δεν συντηρείται μόνο από τον θύτη.

Συντηρείται από εκείνους που κοιτάζουν.

Από εκείνους που γελούν.

Από εκείνους που τραβούν βίντεο.

Από εκείνους που σπάνε πλάκα.

Από εκείνους που καταλαβαίνουν πολύ καλά τι συμβαίνει, αλλά επιλέγουν να μη μπλέξουν.

Στη δική μου περίπτωση, https://www.kathimerini.gr/society/561666142/oloi-se-theloyn-nekro-o-23chronos-vasilis-tsaraktsidis-mila-stin-k-gia-to-mpoylingk-apo-symfoitites-toy/, δεν με έβριζαν πενήντα άνθρωποι.

Τέσσερις ή πέντε ήταν.

Οι υπόλοιποι κοιτούσαν.

Και αυτή είναι ίσως η πιο επώδυνη διαπίστωση,δεν χρειάζεται ένα ολόκληρο πλήθος για να καταστρέψει έναν άνθρωπο.

Αρκούν λίγοι που επιτίθενται και πολλοί που σωπαίνουν.

Αν έστω κάποιοι από τους θεατές είχαν αντιδράσει, πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η ζωή μου σήμερα; Αν δεν είσαι ο μέσος Έλληνας, έχεις ήδη ξεκινήσει από πίσω Ζω στην Ελλάδα είκοσι επτά χρόνια.

Είμαι αυτιστικός, με συννοσηρότητα ΔΕΠΥ, ιδεοψυχαναγκαστικής και διπολικής διαταραχής.

Και αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω καταλάβει, σε κάθε επίπεδο της ζωής μου, είναι το εξής.

Αν στην Ελλάδα δεν είσαι λευκός, straight, αρτιμελής, νευροτυπικός άντρας, η ζωή γίνεται πολύ πιο δύσκολη πριν ακόμη προλάβεις να κάνεις το πρώτο σου βήμα.

Τα επιδόματα είναι τόσο χαμηλά, ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να ζήσεις αξιοπρεπώς αν δεν έχεις οικογένεια ή ανθρώπους να σε στηρίζουν.

Η έγκαιρη αναγνώριση μαθησιακών δυσκολιών και νευροδιαφορετικότητας παραμένει ανεπαρκής.

Πολλά παιδιά φτάνουν στην εφηβεία ή ακόμη και στην ενήλικη ζωή χωρίς διάγνωση, έχοντας ήδη πειστεί ότι είναι τεμπέλικα, αδιάφορα, παράξενα ή προβληματικά . Και όταν τελικά υπάρξει μια διάγνωση, η ουσιαστική υποστήριξη συχνά σταματά εκεί.

Δεν υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα που να αναζητά τις δυνατότητες αυτών των ανθρώπων.

Να αναγνωρίζει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι μόνο έλλειμμα.

Ότι ένας νευροδιαφορετικός άνθρωπος μπορεί να έχει εξαιρετική παρατηρητικότητα, δημιουργικότητα, επιμονή, μνήμη, ειλικρίνεια ή βαθιά εξειδίκευση σε ένα αντικείμενο.

Αντί να αξιοποιούνται αυτά τα χαρακτηριστικά, πολλοί άνθρωποι αφήνονται να παλεύουν μόνοι τους.

Κι ύστερα η κοινωνία τούς κατηγορεί επειδή δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν σε ένα σύστημα που δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να τους χωρέσει. Η Ελλάδα μπορεί πράγματι να είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου.

Αρκεί να έχεις χρήματα και πλάτες.

Αν δεν έχεις, ο Θεός και η ψυχή σου.

Εκεί το πτυχίο σου δεν εγγυάται τίποτα.

Η προσπάθειά σου δεν εγγυάται τίποτα.

Οι ικανότητές σου δεν εγγυώνται τίποτα.

Και ναι, οι άξιοι χάνονται.

Όχι επειδή δεν προσπάθησαν αρκετά, αλλά επειδή κουράστηκαν να χτυπούν πόρτες που ήταν ήδη ανοιχτές για τους «γνωστούς». Η ενηλικίωση μιας χαμένης γενιάς Δεν έχω αυταπάτες ότι άνθρωποι που έχουν μάθει επί δεκαετίες να σκέφτονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο θα αλλάξουν ξαφνικά επειδή άκουσαν μία διάλεξη ή διάβασαν μία ανάρτηση.

Πίστευα ότι η αλλαγή θα ερχόταν από τους νεότερους.

Όμως κι αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο, όταν πολλά νέα παιδιά αναπαράγουν αυτούσιες τις αντιλήψεις των οικογενειών τους, ενημερώνονται από βίντεο λίγων δευτερολέπτων και αντιμετωπίζουν κάθε σύνθετο πρόβλημα σαν να υπάρχει πίσω του κάποια θεωρία συνωμοσίας.

Η δική μου γενιά δεν μεγάλωσε σε περίοδο σταθερότητας.

Στο δημοτικό και στο γυμνάσιο ζήσαμε την οικονομική κρίση και τα μνημόνια.

Στο λύκειο ζήσαμε το δημοψήφισμα και τα capital controls.

Κι εκεί που αρχίσαμε να συνηθίζουμε μια πραγματικότητα,όχι επειδή είχε βελτιωθεί, αλλά επειδή ο άνθρωπος συνηθίζει σχεδόν τα πάντα,ήρθε η πανδημία.

Ήταν σαν έναν μποξέρ που δέχεται τη μία γροθιά μετά την άλλη, παραμένει όρθιος από ένστικτο και τη στιγμή που νομίζει ότι ο γύρος τελείωσε, δέχεται το τελειωτικό χτύπημα.

Και ύστερα ήρθαν ο πόλεμος στην Ουκρανία, η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και η μόνιμη αίσθηση ότι το αύριο θα είναι ακριβότερο, δυσκολότερο και πιο αβέβαιο από το σήμερα.

Μας λένε ότι δεν κάνουμε παιδιά.

Πού να τα μεγαλώσουμε; Μας λένε ότι δεν αγοράζουμε σπίτια.

Με ποιον μισθό; Μας λένε ότι αργούμε να ανεξαρτητοποιηθούμε.

Από ποιο εισόδημα; Και μετά απορούν γιατί μια ολόκληρη γενιά νιώθει ότι η ζωή της βρίσκεται διαρκώς σε αναμονή.

Μικρότερος πίστευα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν.

Ότι η χώρα θα προχωρήσει.

Ότι η δική μας γενιά θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη.

Σήμερα δεν είμαι τόσο αισιόδοξος.

Ίσως ενηλικίωση να είναι ακριβώς αυτό,η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν πρόκειται να έρθει να σε σώσει.

Ότι ένα σύστημα μπορεί να παραμένει άδικο όχι επειδή κανείς δεν βλέπει την αδικία, αλλά επειδή αρκετοί βολεύονται μέσα σε αυτήν.

Συγγνώμη αν αυτό στεναχωρεί κάποιους.

Αλλά η πατρίδα δεν αγαπιέται με ψέματα.

Αγαπιέται όταν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις κατάματα όσα την πληγώνουν.

Τι προτείνω; Δεν μιλάω μόνο για εμένα και τις δικές μου δυσκολίες.

Μιλάω γενικότερα. Φύγετε.

Όχι από μίσος για την Ελλάδα.

Όχι επειδή η φυγή είναι εύκολη.

Όχι επειδή στο εξωτερικό όλα είναι τέλεια.

Φύγετε επειδή δικαιούστε να αναζητήσετε έναν τόπο όπου η δουλειά σας θα πληρώνεται, οι γνώσεις σας θα αξιοποιούνται και η αξιοπρέπειά σας δεν θα εξαρτάται από γνωριμίες, παρακάλια και οικογενειακές πλάτες.

Η γενιά μου έχει πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες και δεξιότητες.

Μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις και παρ’ όλα αυτά συνέχισε να προσπαθεί.

Είμαστε πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορούμε να ψάξουμε, να συγκρίνουμε, να δοκιμάσουμε, να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο.

Και όχι, το να φύγεις δεν σημαίνει ότι απέτυχες.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να παραμένεις σε ένα μέρος που σε συνθλίβει, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι τι θα πει η γειτονιά.

Έχουμε μία ζωή. Μία.

Και είναι πολύ μικρή για να τη ζήσουμε σύμφωνα με τις προσδοκίες ανθρώπων που δεν θα πληρώσουν ποτέ το τίμημα των επιλογών μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους