Πόσο άθλιοι μπορούμε να γίνουμε τελικά στον τόπο αυτό δεν σεβάστηκε αυτό το κράτος αυτούς που έγραψαν ελληνική ιστορία για ελευθερία; Για να αντιληφθούμε πόσο πολύ έχουμε αποξενωθεί από την εθνική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και πόσο μικροί αποδεικνυόμαστε ως Έλληνες.

Έπεσε ο εκ μητροπολιτικής Ελλάδος υπολοχαγός Παπαγεωργιου σαν τέτοιες μέρες τον Αύγουστο το 64 στο ύψωμα Λωρόβουνος στην περιοχή Τυλληρίας.

Για χάρη μας . Έγινε θυσία στον βωμό της ελευθερίας της Κύπρου.

Και εμείς δεν σεβαστήκαμε ούτε και τα ιερά οστά του . Ούτε τον τάφο του.

Και δεν ίδρωσε το αυτί κανενός . Ούτε από την πολιτεία ούτε από τον λαό.

Τόσο άθλιοι είμαστε ! Υπολοχαγός εξ Ελλάδος Παπαγεωργίου Νικόλαος της 31ης Μοίρας Καταδρομών ! Έπεσε μαχόμενος υπέρ βωμών και εστιών ημών των Ελλήνων της Κύπρου, πρώτος μεταξύ των πρώτων, στο ύψωμα Λωρόβουνος Τυλληρίας τον Αύγουστο 1964 Σε αντάλλαγμα , κάποιοι άθλιοι ξέθαψαν τα ιερά οστά του και τα πέταξαν μέσα σε μια μαύρη σακούλα στο οστεοφυλάκιο ! Για να θάψουν στον τάφο του την Ουρανία Κοκκίνου που έπρεπε να βρίσκεται σε περίοπτη θέση ! Αυτήν που καθ ομολογία της «Ένοιωθα χαρά όταν είδα τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές να σκεπάζουν τον Πενταδάκτυλο»! Έστω και τώρα η πολιτεία ας ζητήσει συγνώμη από τον ήρωα Νικόλαο Παπαγεωργίου! Εμείς ας φτύσουμε αυτούς που τον μετακίνησαν από τον τάφο του στις αποθήκες του κοιμητηρίου, για να ενταφιάσουν σε περίοπτη θέση την Ουρανία Κοκκίνου! Του Αντη Ροδίτη Για να ταφεί σε περίοπτο θέση η Ουράνια Κοκκινου που απεβιωσε στις 13 Ιουλίου 1993, μετακινήθηκαν σε αποθήκη του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης τα οστά του ήρωα υπολοχαγού Νικόλαου Παπαγεωργίου, που έπεσε για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, στο Λωρόβουνο, στις 7/8/1964.Τα οστά του ήρωα παρέλαβε ο αδελφός του πολύ αργότερα σε μια σακούλα, για να τα θάψει ξανά στην Ελλάδα με τις τιμές. « Ο διοικητής μας Υπολοχαγός Νικόλαος Παπαγεωργίου απουσίαζε με άδεια στην Ελλάδα για να παραβρεθεί στο γάμο της αδελφής του.

Μόλις πληροφορήθηκε ότι η Μοίρα διατάχθηκε να μετάσχει στις επιχειρήσεις της Τηλλυρίας πήρε το πρώτο αεροπλάνο και επέστρεψε στην Κύπρο.

Φθάνοντας στην Ευρύχου βρήκε το στρατόπεδό μας κενό.

Είχαμε ήδη αναχωρήσει για την περιοχή Πωμού – Κοκκίνων.

Ενοικίασε αυτοκίνητο και ήλθε και μας συνάντησε στο Πέζεμα των Νυφών… »Οι Τούρκοι είχαν οχυρώσει το ύψωμα Λωρόβουνος και όλη την κορυφογραμμή που οδηγούσε στα Κόκκινα στην παραλία… Η επιχείρηση άρχισε γύρω στις 3 μετά το μεσημέρι στις 7 Αυγούστου.

Η ανάβαση στο Λωρόβουνο κράτησε αρκετή ώρα και ξαφνικά την ησυχία διέκοψαν οι ριπές των πολυβόλων των Τούρκων.

Εμείς βρισκόμαστε πιο πίσω από τον διοικητή.

Ενστικτωδώς πέσαμε στο έδαφος.

Σήκωσα το οπλοπολυβόλο μπρεν και κάλεσα τους άλλους να προχωρήσουμε.

Πρόσεξα στα δεξιά ένα μεγάλο κυκλικό τούρκικο φυλάκιο.

Τοποθέτησα το πολυβόλο κι άρχισα να βάλλω εναντίον του… »Σε λίγο πήρα το όπλο και σύρθηκα στην κορυφή του υψώματος.

Εκεί υπήρχαν σακούλες γεμάτες χώμα στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη.

Πλησίασα προσεκτικά και είδα ξαπλωμένο ανάσκελα τον υπολοχαγό Νικόλαο Παπαγεωργίου.

Τον πλησίασα μέσα σ’ έναν καταιγισμό πυρών.

Ήταν ακόμα ζωντανός, γιατί ανοιγόκλεινε τα μάτια του… Σαν να μου ζητούσε κάτι και υπέθεσα πως ήθελε νερό.

Είχα λίγο μέσα στο παγούρι μου και του το έδωσα.

Μόλις ήπιε το νερό ξεψύχησε.

Ο λοχαγός μου πέρασε στο πάνθεον των αθανάτων.

Ήταν ο ήρωας διοικητής του τρίτου λόχου που δεν υπελόγισε τους Τούρκους.

Προχώρησε κατά πάνω τους πυροβολώντας με το πιστόλι.

Έσκυψα και τον φίλησα.

Άνοιξα το χιτώνιο του και διέκρινα το διαμπερές τραύμα στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς.

Τον σκέπασα με το ύφασμα που μας είχαν δώσει για να χρησιμοποιήσουμε σε περίπτωση που θα έρχονταν ελληνικά αεροπλάνα για να διακρίνουν τις θέσεις μας…» (συντομευμένο απόσπασμα από το βιβλίο του Λούη Λοΐζου «Τηλλυρία, Αύγουστος 1964 – Μαρτυρίες», Επιφανίου 2014, Σελίδα 100)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους