Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μαμάκα μου… Στελλάκι μου… λατρεία μου… Υπάρχουν στιγμές που ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.

Ποτέ δεν είσαι έτοιμος γι’ αυτόν τον αποχαιρετισμό, όσο κι αν ξέρεις πως, αργά ή γρήγορα, η ώρα θα έρθει.

Έδωσες τεράστιες μάχες σε όλη σου τη ζωή.

Για είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια κατέρριπτες κάθε ιατρικό δεδομένο, κάθε πρόγνωση, κάθε πιθανότητα.

Το έλεγε η ψυχή σου.

Όπως έλεγα κι εγώ, κλεμμένο από μια παλιά ελληνική ταινία… «Το έλεγε η περδικούλα σου.» Ήσουν η ηρωίδα μου κι εγώ ο ήρωάς σου.

Και οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ, μαμά.

Εσύ γιατί έφυγες; Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν λύγισες ποτέ πραγματικά.

Είχες πάντα καλή πρόθεση.

Το πλήρωσες αυτό με βαρύ τίμημα, πάντα σιωπηλά.

Λάθη έγιναν πολλά.

Μα ποιος δεν κάνει λάθη; Ευλογημένος είναι εκείνος που μπορεί να συγχωρεί και να προχωρά.

Κι εμείς το καταφέραμε.

Αφήσαμε πίσω ό,τι μας χώριζε και μας πλήγωνε και αγαπηθήκαμε όσο ποτέ άλλοτε.

Άντεξες πολλά.

Όμως το φευγιό της Σοφίας μας σε διέλυσε.

Σε συνέτριψε.

Σε λύγισε.

Ήταν το τελειωτικό χτύπημα.

Ξέρω πόσο γενναία πάλεψες να μείνεις εδώ για μένα.

Ξέρω πως, μετά την απώλειά της, αγαπηθήκαμε περισσότερο από ποτέ.

Αγαπηθήκαμε όσο χρωστούσαμε ο ένας στον άλλον τόσα χρόνια.

Κι όμως… Δεν μου έφτασε, μαμά.

Ήθελα κι άλλο, γαμώτο.

Θα κουβαλώ για πάντα μέσα μου πως δεν ήμουν δίπλα σου να σου κρατώ το χέρι την ύστατη στιγμή.

Συγχώρεσέ με γι’ αυτό, μαμάκα μου… Ξέρεις όμως πως δεν είχα άλλη επιλογή.

Μαμά μου… Σε λίγες μέρες έχω γενέθλια.

Το δώρο που μου πήρες είναι ακόμη εκεί, στη θέση του. «Θα σου το δώσω όταν επιστρέψεις», μου είχες πει.

Με τι κουράγιο να το ανοίξω τώρα; Μάτια μου… Καρδιά μου… Μάνα μου… Πώς να σου πω αντίο; Είχες ακόμη τόση όρεξη για ζωή.

Μου έλεγες πως, μόλις ένιωθες καλύτερα, θα πηγαίναμε ξανά ένα ταξίδι στην Πόλη, όπως τότε, το Πάσχα του ’24. Ονειρευόσουν να φτιάξουμε το καινούργιο μας σπίτι, για να το χαρείς όταν θα ήσουν καλύτερα.

Δύο μόλις μέρες πριν φύγεις μού παρήγγειλες πράγματα για να έχεις στο ψυγείο. Γύρισα… Και αυτά είναι ακόμη εκεί.

Μόνο που εσύ δεν είσαι Τη μέρα που Γύρισα σπίτι έψαχνα παντού σαν λαγωνικό, τη μυρωδιά σου.

Τη βρήκα στο κρεββάτι σου Και τρεις μέρες τώρα κοιμάμαι εκεί , γιατί με ηρεμεί να νιώθω πως είσαι ακόμη κοντά μου.

Οι γάτες μας σε ψάχνουν.

Με κοιτούν με απορία γιατί δεν είσαι στο σπίτι.

Οι γλάστρες σου, με τα λουλούδια τα φυτά και τα λαχανικά σου που τόσο αγαπούσες και πότιζες κάθε μέρα, είναι ακόμη στο μπαλκόνι.

Ποιος θα τα φροντίζει με τόση αγάπη και με τόση γνώση για την κηπουρική, ρε μαμά; Η κούπα δίπλα στο γκαζάκι, εκεί όπου κάθε πρωί έφτιαχνες τον τουρκικό καφέ σου, βρίσκεται ακόμη στη θέση της.

Όλα είναι στη θέση τους.

Μόνο εσύ λείπεις.

Κι όμως… Τίποτα πια δεν είναι στη θέση του μέσα μου.

Ένας ορυμαγδός ήρθε και τα ξερίζωσε όλα.

Και τώρα πρέπει εγώ να βρω τον τρόπο και τη δύναμη να συνεχίσω.

Γιατί έτσι πρέπει.

Γιατί η ζωή συνεχίζεται.

Γιατί έτσι θα ήθελες κι εσύ.

Μόνο που, δυστυχώς, εγώ δεν τα έχω ποτέ καλά με τα «πρέπει». Νιώθω σαν να με χτύπησαν δύο χιονοστιβάδες την ίδια στιγμή.

Εκεί που είχα αρχίσει να βρίσκω τα πατήματά μου μετά το φευγιό της Σοφίας μας… …την έκανες κι εσύ.

Πονάω παντού ρε Μάνα Ξέρω πως δεν θα ξανακούσω τη φωνή σου να με ρωτάει: «Πώς είσαι;» «Έφαγες, αγοράκι μου;» Δεν θα σε ακούσω να μου λες: «Βάλε κάτι πιο χοντρό, κάνει κρύο.» Δεν θα χαμογελάς όταν σου λέω πως σήμερα θα κάνουμε κουτσουκέλα και θα φάμε τις αγαπημένες σου φτερούγες από το KFC……που εσύ το έλεγες πάντα «KMC». Και έκανες σα μικρό παιδί από τη χαρά σου … Δεν θα μου χαϊδεύεις την πατούσα κάτω από την κουβέρτα, όταν θα βλέπουμε τηλεόραση στον καναπέ και μετά να μου τη σκεπάζεις μη κρυώσω … Ποιον θα παίρνω τώρα τηλέφωνο, βρε μαμά, για συμβουλές έκτακτης ανάγκης στη μαγειρική; Έχω να διαχειριστώ τόσα πολλά αυτή τη στιγμή, που όλα μοιάζουν βουνό.

Τώρα πια τα τρία μου κορίτσια είστε μαζί. Εσύ. Το Σοφάκι.

Και η Εφητσά μου.

Και θέλω να πιστεύω πως από εκεί ψηλά περνάτε όμορφα, μας κοιτάτε και μας προστατεύετε.

Ρε μαμά… Σε ήθελα κι άλλο.

Ήσουν νέα.

Είχες ακόμη τόσα να ζήσεις.

Ελπίζω εκεί που είσαι τώρα να αναπνέεις ελεύθερα.

Να περπατάς χωρίς πόνο.

Να είσαι ξεκούραστη και λυτρωμένη από κάθε πόνο και αρρώστια …. Ναι είσαι Γαλήνια καρδιά μου . Έσμιξες πάλι με το παιδάκι σου και τη Μανούλα σου.. Και όταν έρθει κάποτε η ώρα… να ξέρεις πως θα είμαστε πάλι όλοι μαζί μαμάκα Στο υπόσχομαι.

Κι εγώ, όπως ξέρεις, κρατώ πάντα τις υποσχέσεις μου.

Τα καταφέραμε, μαμά.

Και αυτό με κάνει ευτυχισμένο.

Καταφέραμε να αγαπηθούμε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά μου μέχρι να σε ξανασυναντήσω.

Θα μου λείπεις κάθε μέρα.

Σε αγαπώ.

Πέτα στο φως, αγάπη μου… Αστεράκι μου… Στελλάκι μου… Μανούλα μου… Πέτα ψηλά και ξεκουράσου ζωή μου 💔 Adieu

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους