Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νέκυια Ο απολυτος ύμνος στη ζωή. Μετα απο προτροπή της μάγισσας Κίρκης ο ήρωας κατεβαίνει στον Άδη για να ζητήσει χρησμό απο τον μαντη Τειρεσία, αναφορικά με την πολυποθητη επιστροφή του στην πατρίδα.

Αρχικά εκπλήσσεται συναπαντώντας τον Ελπηνορα.

Τον " ηδονικο Ελπηνορα " οπως τον αποκαλεσε ο Σεφέρης στο ομώνυμο ποίημά του.

Το ομηρικό θυμα των επίγειων απολαύσεων.

Σύντροφος του Οδυσσέα ο νεαρός ναύτης, παρασυρθηκε απο το πολυ πιοτο και σκοτώθηκε, γλιστρώντας απο τη στέγη του παλατιού της Κίρκης.

Η ψυχη του δεν μπορουσε να ηρεμησει, καθως οι συντροφοι δεν πηραν ειδηση την απώλεια του πανω στη βιάση να τελεσουν τη θυσια για την καταβαση στον Αδη.

Έτσι, αφεθηκε άταφος και άκλαυτος.

Εκλιπαρεί, λοιπον, των βασιλια της Ιθακης, άμα τη επιστροφή του στη γη, να τελέσει προς τιμην του τα "νομιζομενα". Ακολουθα να τοποθετηθει ενα κατάρτι στον τυμβο του ως σήμα, για να τον μνημονευουν οι επόμενες γενεες. Ο Ελπηνορας δεν φαίνεται να μετανιώνει για την απερισκεψία του, ουτε παρουσιαζεται να ολοφύρεται για τον αωρο του θανατο σε μια και μονο στιγμη νεανικης τρελας.

Η μνήμη, η προβολή της παρουσίας του ομηρικού αυτού αντι ήρωα στον κόσμο των ζωντανών ειναι αυτο και μόνο που βασανίζει την περιπλανόμενη σκιά του.

Η υστεροφημία του ικανοποιήθηκε σε υπερτατο βαθμό, ακόμη κι αν δεν σχετιστηκε με το ηρωικον ιδεώδες, το κατ εξοχην επικο ιδεολογημα, οπως ο Εκτορας, ουτε θυσιαστηκε για μια υψηλη αξια, οπως πρώτιστα η Ιφιγενεια.

Η ιστορια του Ελπηνορα, εστω και απο την αντιστραμμένη οπτικη της, μεσα δηλαδή από το αδοκητο και την εγκαρτερηση του θανατου του, αποτελει τον πλέον ρομαντικό υμνο για τη ζωη.

Στο επίκεντρο τα λάθη και τα πάθη, που συνοδευουν τη νεοτητα στο σφριγος της και αποτελούν το αντίβαρο στο άκαμπτο ήθος του πολέμου.

Η συνάντηση του Οδυσσέα με τον Αχιλλέα, που έπεται, ειναι ακομη πιο αποκαλυπτική. Ο Οδυσσέας, σεβαστικά προς το πρωτοπαλήκαρο των Αχαιων, εξαιρεί ενωπιον του τα ανδραγαθήματά του.

Με πραγματικό δέος, μολονότι εχει το πλεονέκτημα του επισκέπτη, θωρεί τη σκιά του περιθρυλητου Αχιλλέα. "Μα σαν κι εσένα άλλος θνητός δε βρέθηκε, Αχιλλέα, στον κόσμο πιο καλότυχος, μήτε ποτέ θα γίνει.

Γιατί όταν ζούσες, σα θεό τιμούσαμε οι Αργίτες, και τώρα πάλε στους νεκρούς μεγάλη δύναμη έχεις.

Γι' αυτό, Αχιλλέα, μη χολιάς πως είσαι πεθαμένος» Η απόκριση του Αχιλλέα καθηλώνει: "Δυσσέα, για το θάνατο μη με παρηγορήσεις.

Θα 'θελα να 'μαι χωρικός και να ξενοδουλεύω σε αφέντη δίχως κτήματα, που 'ναι το βιος του λίγο, παρά να βασιλεύω εδώ στους πεθαμένους όλους. (Όμ., Οδ. λ 471-491, μετ. Ζ. Σίδερης) Ειναι η δεύτερη φορά που ο βασιλιας των Μυρμιδονων λυγίζει μετα τον θρηνο του για τον χαμό του Πάτροκλου.

Μονο που την πρώτη φορά παρασυρμενος απο την αλκή διψουσε για εκδίκηση, ενω τωρα, παραδομενος στο αμετάκλητο του θανατου εχει τη θυμοσοφια του ηττημενου.

Πολυτιμότερη η ζωή, με ολο το αχθος ή το εφήμερο που κουβαλά, ακομη και απο την υστεροφημία στα εγκόσμια, ακομη και απο την αιωνια βασιλεία στα Ηλύσια Πεδία. . Στη φωτο: Χρόνη Μποτσογλου, απο τη σειρά προσωπικη Νέκυια, που παρουσιάστηκε στην αναδρομική του καλλιτεχνη το 2023 στην Ανδρο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους