ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ Ανάμεσα σε ένα ποτήρι Whispering Angel, ένα θεσπέσιο ceviche σκορπίνας, και μια αναφορά στη Βαρκελώνη, γίνεται λόγος για τον Πικάσο. «Σιγά τον απατεώνα» πετάγεται άσχετος...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτός ήταν σχιζοφρενής και ειλικρινά απορώ πώς έγινε διάσημος.

Ζωγράφοι είναι εκείνοι που βλέπεις έργα τους και νομίζεις ότι είναι φωτογραφίες». Ανοίγω το κινητό, του δείχνω έναν πίνακα και τον ρωτώ αθώα «σαν αυτόν δηλαδή;» «Αυτός μάλιστα!» Ενθουσιάζεται.

Ήταν η τέλεια παγίδα.

Ο πίνακας που του έδειξα ήταν «Η Πρώτη Κοινωνία» (Primera Comunión), που φιλοτεχνήθηκε το 1896 από τον Πάμπλο Πικάσο, αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα της πρώιμης περιόδου του καλλιτέχνη.

Το έργο ολοκληρώθηκε όταν ο δημιουργός του ήταν μόλις 15 ετών, γεγονός που μαρτυρά την ιδιοφυή, πρώιμη τεχνική του ωριμότητα και ανήκει στην ακαδημαϊκή και ρεαλιστική φάση του Πικάσο.

Πολύ πριν ο ίδιος ανατρέψει τα δεδομένα της παγκόσμιας τέχνης με τη γέννηση του Κυβισμού, ήξερε να ζωγραφίζει άρτια κατέχοντας τα μυστικά των μεγάλων maestro.

Η θεματολογία του έργου επικεντρώνεται σε μια βαθιά θρησκευτική και κοινωνική παράδοση της καθολικής Ισπανίας που αφορά @την πρώτη κοινωνία ενός νεαρού κοριτσιού.

Για τη δημιουργία αυτής της μνημειώδους σύνθεσης, ο νεαρός Πάμπλο@ χρησιμοποίησε ως μοντέλα τα πιο κοντινά του πρόσωπα.

Η κοπέλα που γονατίζει με ευλάβεια μπροστά στο ιερό είναι η αδερφή του, Λόλα, ενώ ο γενειοφόρος άνδρας που στέκεται επιβλητικός στα αριστερά, ντυμένος στα μαύρα, είναι ο πατέρας του, Χοσέ Ρουίθ ι Μπλάσκο, ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος και δάσκαλος τέχνης.

Το παπαδοπαίδι που τακτοποιεί τα λουλούδια στο βάθος αποδίδεται στον γιο ενός οικογενειακού φίλου.Σε επίπεδο σύνθεσης, το έργο ακολουθεί αυστηρούς ακαδημαϊκούς κανόνες, οργανωμένο πάνω σε έναν έξυπνο διαγώνιο άξονα που ξεκινά από το λευκό φόρεμα της Λόλας, περνά μέσα από το ξύλινο γονατιστήρι (prie-dieu) και καταλήγει στα σκαλιά της Αγίας Τράπεζας.

Αυτή η γεωμετρική επιλογή καθοδηγεί αμέσως το βλέμμα του θεατή στο κεντρικό πρόσωπο.

Η δεξιοτεχνία του Πικάσο στην απόδοση των υλικών είναι αριστοτεχνική.

Η διάφανη υφή του πέπλου, οι λεπτές πτυχώσεις του μεταξωτού φορέματος και η βαριά αίσθηση του βελούδινου μαξιλαριού αποδεικνύουν μια τεχνική κατάρτιση που θα ζήλευαν έμπειροι, ενήλικες ζωγράφοι της εποχής.Η χρήση του χρώματος και του φωτός παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογική ένταση του πίνακα. Ο Πικάσο αξιοποιεί την κλασική τεχνική του chiaroscuro δημιουργώντας μια έντονη, δραματική αντίθεση ανάμεσα στο λαμπερό, καθαρό λευκό της κοινωνού και στα σκοτεινά, γήινα και βαθιά κόκκινα χρώματα που κυριαρχούν στο εσωτερικό της εκκλησίας.

Το φως, που μοιάζει να πηγάζει από τα κεριά του ιερού έξω από το κάδρο, φωτίζει απαλά το προφίλ της κοπέλας, ενισχύοντας την αίσθηση της ιερής κατάνυξης, της μυστικιστικής ατμόσφαιρας και της πνευματικότητας.Πίσω από τη θρησκευτική τελετουργία, ο πίνακας κρύβει βαθύτερους συμβολισμούς και ένα έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο.

Από τη μία πλευρά, αποτυπώνει τη μετάβαση της αδερφής του από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και την ώριμη πνευματική ζωή.

Από την άλλη, το έργο κουβαλά ένα βαρύ οικογενειακό τραύμα καθώς μόλις έναν χρόνο πριν, το 1895, είχε πεθάνει από διφθερίτιδα, η μικρότερη αδερφή του Πικάσο, η Κοντσίτα, γεγονός που τον συγκλόνισε βαθειά.

Πολλοί ιστορικοί Τέχνης βλέπουν σε αυτή την εμμονική προσήλωση στη θρησκευτική αθωότητα και τη σοβαρότητα των προσώπων μια βουβή διαχείριση του πένθους και της απώλειας, μετατρέποντας τη «Λαμπρή Κοινωνία» σε μια βαθιά προσωπική, συναισθηματική κατάθεση. Γι αυτό σας λέω πριν ανοίξετε το στόμα σας να κρίνετε, μάθετε τα βασικά. Γατάκια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους