Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως έχω ξαναγράψει η πρώτη πολιτική ομιλία που θυμάμαι ήταν από τις δημοτικές εκλογές του 1982, όταν ο θείος μου ο Παναγιώτης ήταν υποψήφιος κοινοτάρχης Λυκόβρυσης.

Είχαμε πάει μαζί με τον πατέρα μου και τη θυμάμαι πολύ αμυδρά.

Στις βουλευτικές του 1985 δεν πήγαμε στη μεγάλη συγκέντρωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, γιατί ο πατέρας έλεγε ότι η "δεξιά δεν πρέπει να κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο". Η δεύτερη πολιτική ομιλία που πήγα ήταν μια εκδήλωση της Τοπικής ΝΔ της Γλυφάδας.

Πρέπει να ήταν 1987 ή 1988. Στο Congo Palace με ομιλητή τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη.

Θυμάμαι όλους τους Νεοδημοκράτες της παλιάς Γλυφάδας, αλλά και από τους γειτονικούς Δήμους να είναι εκεί.

Όπως ο Φαίδων Ματθαίου, που φάνταζε γίγας στα μάτια μου.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη.

Καρέκλα δεν υπήρχε ούτε για δείγμα.

Και οι όρθιοι στέκονταν παντού.

Ακόμη και δίπλα στο βήμα.

Εκεί σταθήκαμε και εμείς! Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης.

Τέως υπουργός του Καραμανλή, πρώτος βουλευτής της ενιαίας Β’ Αθηνών.

Κατά σύμπτωση συμφοιτητής του θείου μου από τη Νομική Αθηνών.

Από αυτή την ομιλία θυμάμαι αρκετά.

Μίλησε αρκετά για τη διαφθορά της Κυβέρνησης Παπανδρέου.

Άρχισε να απαριθμεί σκάνδαλα.

Σε ένα από αυτά έκανε μια μακρά παύση.

Είχε ξεχάσει το όνομα του εμπλεκομένου που ήταν προσωπικός φίλος του Πρωθυπουργού.

Με τον αυθορμητισμό του καλού μαθητή της Τετάρτης ή Πέμπτης Δημοτικού αναφώνησα το όνομα, το οποίο ήξερα καθότι καθημερινός αναγνώστης του Ελευθέρου Τύπου. Ο Βαρβιτσιώτης γέλασε.

Επανέλαβε το όνομα και συνέχισε: -Μα είναι τέτοιο το πλήθος των πρασίνων σκανδάλων και των εμπλεκομένων, που δεν αδυνατούμε να θυμόμαστε όλους! Καταχειροκροτήθηκε από όλη την αίθουσα.

Και γέλασε ξανά.

Το 2001 μόλις τελείωσα το Τμήμα Επικοινωνίας του Παντείου, προσελήφθην στο think tank της ΝΔ, στον τομέα Πολιτικής Ανάλυσης με διευθυντή τον Άγγελο Λάσκαρη. Γενικός Διευθυντής ήταν ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και Πρόεδρος ΔΣ ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης.

Δεν είχαμε συχνή επικοινωνία με τον Πρόεδρο.

Κάποια στιγμή με φώναξε στο γραφείο του να με ρωτήσει κάτι για τη Γλυφάδα.

Μια πόλη που επίσης μας ένωνε.

Τα σπίτια μας ήταν στην ίδια γειτονιά.

Του είπα όσα γνώριζα για το θέμα και με ευχαρίστησε ανέκφραστος.

Μου είπε πάντως να δώσω χαιρετισμούς στον θείο μου.

Έναν χρόνο αργότερα πήγαμε μαζί περιοδεία στην Κατερίνη.

Ήμασταν στο ίδιο αυτοκίνητο με τον Πρόεδρο και με τον Άγγελο Λάσκαρη, στον οποίο είχα διηγηθεί το συμβάν στο Congo Palace.

Του το θύμισε εκείνος και γέλασε.

Όπως είχε γελάσει και τότε! -Από μικρός λοιπόν ήσουν καλά πληροφορημένος.

Και παραμένεις.

Στο θέμα της Γλυφάδας είσαι ο μόνος που ήξερε το θέμα.

Έκτοτε τα είπαμε αρκετές φορές.

Για την αγαπημένη μας Γλυφάδα.

Για την παγκοσμιοποίηση που ήταν θέμα διαφωνίας.

Για τον Άγιο Πρεβέζης και τον Μακαριστό Σεραφείμ.

Για την Αυτοδιοίκηση.

Για την Ευρώπη -η Γερμανία δεν μπορεί να ηγηθεί- μου έλεγε θυμάμαι και είχε δίκιο.

Για τη συνταγματική αναθεώρηση- για αυτή του 2001 ήταν πολύ περήφανος, για τα παιδιά του, για τα οποία ήταν ακόμη πιο υπερήφανος.

Για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Για το αρχείο του.

Πρόσφατα έμαθα ότι πρόσφατα το παραχώρησε στο Ίδρυμα Καραμανλή.

Τα υπόλοιπα το Σάββατο στα Παραπολιτικά! Χθες όταν έφυγαν οι επίσημοι και τα αγήματα, μαζί με κάποιους φίλους, παλαιόθεν βαρβιτσιωτικούς, ρίξαμε με τα χέρια μας λίγο χώμα στην τελευταία του κατοικία του Μπάρμπι! Ας είναι ελαφρύ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους