Dimitris Anast. : 12+1 Σημειώσεις για τον Άθλο του Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ Ο Robert Reich το συνόψισε εύστοχα: «Ο Abdul El-Sayed δαπάνησε 9 φορές λιγότερα χρήματα από το AIPAC και τα εταιρικά Super PACs...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και απέδειξε ότι οι οργανωμένοι άνθρωποι μπορούν να νικήσουν το οργανωμένο χρήμα.» Η φράση είναι εύστοχη, αλλά χρειάζονται ορισμένες διευκρινίσεις. 1. Το δίδαγμα των εκλογών στο Μίσιγκαν δεν είναι ότι το μεγάλο χρήμα δεν μετράει.

Μετράει, και μάλιστα πολύ.

Δύο εβδομάδες πριν από τις κάλπες, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις έδιναν στον Abdul El-Sayed προβάδισμα 10 έως 17 μονάδων.

Τελικά επικράτησε με λιγότερο από μία μονάδα.

Είναι πολύ πιθανό ότι η πρωτοφανής διαφημιστική επίθεση των τελευταίων εβδομάδων –περίπου 65 εκατομμύρια δολάρια υπέρ της Haley Stevens, έναντι μόλις 7,4 εκατομμυρίων για τον ίδιο– περιόρισε δραστικά τη διαφορά.

Το χρήμα λειτούργησε.

Απλώς, αυτή τη φορά, δεν ήταν αρκετό.

Και αυτό είναι που κάνει τη νίκη του τόσο σημαντική. 2. Δεν επρόκειτο για μια οποιαδήποτε προκριματική. Το Μίσιγκαν είναι μία από τις σημαντικότερες swing states των ΗΠΑ, καθοριστική τόσο για τον Λευκό Οίκο όσο και για τη Γερουσία.

Αυτό το γνωρίζουν οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών, οι οποίοι σε τέτοιες πολιτείες τείνουν να επιλέγουν τον πιο «εκλέξιμο», συνήθως πιο κεντρώο, υποψήφιο. Ο El-Sayed δεν θεωρούνταν μια τέτοια επιλογή και αυτό μπορεί να έκοψε ψήφους στην κάλπη. 3. Το Μίσιγκαν είναι η καρδιά της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, ιστορικό κέντρο του εργατικού κινήματος και των συνδικάτων, ενώ φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αραβοαμερικανική κοινότητα της χώρας.

Η ενεργή στήριξη του UAW, του ισχυρότερου και σήμερα ίσως πιο συγκρουσιακού συνδικάτου των ΗΠΑ, δεν ήταν απλώς μια τυπική κομματική υποστήριξη, αλλά ένδειξη της βαθιάς σύνδεσης της καμπάνιας του El-Sayed με το οργανωμένο εργατικό κίνημα. 4. Eπίσης το κίνημα Uncommitted το 2024 είχε κινητοποιήσει αρκετούς Δημοκρατικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι αρνήθηκαν να στηρίξουν τον Τζο Μπάιντεν λόγω της στάσης του απέναντι στη Γάζα.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι το AIPAC επένδυσε τόσο μεγάλα ποσά σε αυτή την αναμέτρηση. 5. Βασικό στοιχείο της επιτυχίας του El-Sayed ήταν ότι δεν εγκλωβίστηκε στην ατζέντα των αντιπάλων του.

Δεν έκανε πίσω ούτε εκατοστό στις θέσεις του.

Χαρακτήρισε τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα «γενοκτονία» και ζήτησε τον τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας.

Ταυτόχρονα, όμως, αρνήθηκε να αφήσει ολόκληρη την εκστρατεία να περιστραφεί γύρω από αυτό το θέμα.

Αντίθετα, μιλούσε διαρκώς για το Medicare for All, το κόστος ζωής, τους μισθούς, τα συνδικάτα, τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και τις δημόσιες επενδύσεις.

Δεν παρουσίασε τη Γάζα ως ένα απομονωμένο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής, αλλά ως μέρος μιας συνολικής κοινωνικής και οικονομικής πρότασης. 6. Παράλληλα, μετέτρεψε το AIPAC από πλεονέκτημα της αντιπάλου του σε πολιτικό της βάρος. Ο El-Sayed, αντίθετα, έφερε στο επίκεντρο το ερώτημα ποιος χρηματοδοτεί την πολιτική.

Παρουσίασε την εκλογή ως σύγκρουση ανάμεσα στους πολίτες και στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Τα συνθήματα «The many versus the money» και «Money out of politics.

Money in your pocket.» έδωσαν στην εκστρατεία του ένα πλαίσιο που ξεπερνούσε τη Μέση Ανατολή και αφορούσε συνολικά τη λειτουργία της αμερικανικής δημοκρατίας. 7. Εξίσου σημαντική ήταν η κοινωνική συμμαχία που επιχείρησε να οικοδομήσει.

Η υποστήριξη της αραβοαμερικανικής κοινότητας δεν αρκούσε από μόνη της για να τον οδηγήσει κοντά στο 50%. Ο El-Sayed κατάφερε να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε εργαζόμενους της αυτοκινητοβιομηχανίας, μεγάλα συνδικάτα, νέους, προοδευτικούς λευκούς, αραβοαμερικανικές κοινότητες και σε σημαντικό τμήμα των μαύρων ψηφοφόρων.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετό για να επικρατήσει στο Ντιτρόιτ, όπου η Haley Stevens κέρδισε με περίπου έξι μονάδες, έχοντας τη στήριξη του Congressional Black Caucus και του ιδιαίτερα επιδραστικού Μαύρου βουλευτή Jim Clyburn.

Παρά την ανώδυνη ήττα του στην πόλη, η προσπάθειά του να συγκροτήσει μια πολυφυλετική εργατική συμμαχία γύρω από μια κοινή οικονομική και κοινωνική ατζέντα είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό μήνυμα που έστειλε το Μίσιγκαν. 8. Υπήρχε όμως και ένα ακόμη στοιχείο που συχνά υποτιμάται: ο ίδιος ο Abdul El-Sayed.

Είναι ένας ασυνήθιστα χαρισματικός υποψήφιος, που σε αρκετά σημεία θυμίζει την περίπτωση του Ζόχραν Μαμντάνι.

Γιατρός δημόσιας υγείας, εξαιρετικός ομιλητής, με χιούμορ, αμεσότητα και σπάνια επικοινωνιακή άνεση, καταφέρνει να εξηγεί σύνθετα πολιτικά ζητήματα με απλό και πειστικό τρόπο, εμπνέοντας εμπιστοσύνη ακόμη και σε ψηφοφόρους που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί.

Η καμπάνια του απέπνεε αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, χωρίς να χάνει την πολιτική της σαφήνεια.

Απέναντί του βρέθηκε μια σαφώς πιο συμβατική και μη χαρισματική υποψήφια, η Haley Stevens, η οποία βασίστηκε κυρίως στην τεράστια οικονομική υπεροχή και στη στήριξη του κομματικού κατεστημένου. 9. Η σύγκριση με άλλες πρόσφατες καμπάνιες της αμερικανικής Αριστεράς είναι επίσης διδακτική. Η Cori Bush, μέλος των DSA, ηττήθηκε και πάλι όπως το 2024 με 36,9% έναντι 59,2% του Wesley Bell, σε μια εκλογή όπου επίσης δαπανήθηκαν τεράστια ποσά εναντίον της.

Ωστόσο, εκτός από την πίεση των Super PACs, η Bush αντιμετώπιζε και σημαντικά πολιτικά προβλήματα.

Για παράδειγμα είχε βρεθεί και στο επίκεντρο έρευνας της Επιτροπής Δεοντολογίας της Βουλής σχετικά με τη μισθοδοσία του συζύγου της. Ο El-Sayed μπήκε στην αναμέτρηση χωρίς αντίστοιχα πολιτικά βάρη και με μια καμπάνια που διατήρησε υψηλή πειθαρχία στο μήνυμά του. 10. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η Kshama Sawant, ιστορική φυσιογνωμία της αμερικανικής σοσιαλιστικής Αριστεράς. Η Sawant, σήμερα επικεφαλής της οργάνωσης Revolutionary Workers, έχει ασκήσει έντονη κριτική στους Democratic Socialists of America (DSA), υποστηρίζοντας ότι η Αριστερά πρέπει να εγκαταλείψει το Δημοκρατικό Κόμμα και να οικοδομήσει ανεξάρτητο πολιτικό φορέα.

Στις φετινές εκλογές κατέβηκε ως ανεξάρτητη στην ευρύτερη περιοχή του Σιάτλ (9η περιφέρεια της Ουάσιγκτον) και συγκέντρωσε 12,6%, πίσω από τον Δημοκρατικό Adam Smith (51,0%) και τον Ρεπουμπλικανό Doug Basler (23,8%), οπότε αποκλείστηκε από τις γενικές εκλογές.

Το αποτέλεσμα δεν ακυρώνει τη στρατηγική της, αλλά δείχνει πόσο δύσκολο παραμένει σήμερα ένα ανεξάρτητο σοσιαλιστικό εγχείρημα σε ομοσπονδιακές εκλογές. Ο El-Sayed επέλεξε διαφορετικό δρόμο.

Παρέμεινε στις προκριματικές των Δημοκρατικών, διατήρησε τις προγραμματικές του θέσεις, απέφυγε όμως να μετατρέψει την εκστρατεία σε μια γενικευμένη καταγγελία του κόμματος.

Προτεραιότητά του ήταν η οικοδόμηση μιας εκλογικής πλειοψηφίας. 11. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά τη νίκη του παρενέβη ο Donald Trump, χαρακτηρίζοντάς τον «κομμουνιστή» που «μισεί τους Εβραίους και το Ισραήλ». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Ted Cruz, παρουσιάζοντάς τον ως ακόμη μία απόδειξη της «σοσιαλιστικής» μετατόπισης των Δημοκρατικών.

Το γεγονός ότι προβεβλημένα στελέχη των Ρεπουμπλικανών και τα συντηρητικά ΜΜΕ αφιέρωσαν πάμπολες δημόσιες παρεμβάσεις σε έναν υποψήφιο γερουσιαστή του Μίσιγκαν δείχνει ότι η σημασία αυτής της νίκης ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας πολιτειακής προκριματικής. 12. Η νίκη του Abdul El-Sayed δεν αποδεικνύει ότι υπάρχει μία μοναδική σωστή στρατηγική για την Αριστερά.

Δείχνει όμως ότι, ακόμη και απέναντι σε πρωτοφανή οικονομική υπεροχή, μια καμπάνια με σαφές κοινωνικό πρόγραμμα, ευρείες κοινωνικές συμμαχίες, οργανωμένη βάση και ισχυρή πολιτική ηγεσία μπορεί να διεκδικήσει –και να κερδίσει– την πλειοψηφία.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που αφήνει το Μίσιγκαν. 13. Για την ελληνική Αριστερά, η περίπτωση του Abdul El-Sayed έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον.

Η συζήτηση συχνά εγκλωβίζεται στο δίλημμα «πολιτική καθαρότητα ή εκλογική διεύρυνση». Η καμπάνια του δείχνει ότι το πραγματικό ερώτημα ίσως είναι διαφορετικό: πώς διατηρείς ένα σαφές ριζοσπαστικό πρόγραμμα, ενώ ταυτόχρονα οικοδομείς κοινωνικές και εκλογικές πλειοψηφίες. Αυτό είναι ίσως το πιο χρήσιμο μάθημα που έρχεται σήμερα από το Μίσιγκαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους