Ας γράψω και εγω για την Οδύσσεια (τσάμπα είναι) Έχω διαβάσει πολλές κριτικές που γράφτηκαν και κράζουν για την επανερμηνεία του Οδυσσέα από τον Νόλαν και για το πώς τον προσαρμόζει στον σημερινό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και το ακούω.

Εμένα με κέρδισε η ταινία και θα σταθώ μόνο σε δύο-τρία πράγματα όχι συνολικά (έχουν ήδη γραφτεί τα περισσότερα). Δεν ξέρω για πόσα ακόμα χρόνια θα βλέπουμε τέτοιες παραγωγές που βασίζονται στο φυσικό τοπίο και όχι σε έναν καταιγισμό από CGI και AI. Όμως δύσκολα μένεις ασυγκίνητος από τον τρόπο που αξιοποιεί η ταινία τη φύση.

Δεν είναι απλώς φόντο.

Είναι μέρος της αφήγησης. Ο Αγαμέμνονας, με την επιβλητική παρουσία του και τη στολή του –που έφαγε τόση κριτική– σε κάθε του σκηνή σου δημιουργούσε δέος.

Και μετά, στη σκηνή της δολοφονίας του, που κρατάει μόλις λίγα λεπτά, βλέπεις πίσω από τη μάσκα έναν γυμνό, ευάλωτο άντρα. Στον Άδη, βέβαια, πάλι εμφανίζεται με τη στολή.

Έχει τελικά ταυτότητα μέσα στο έργο; Είναι άνθρωπος ή είναι μια θέση και ένα σύμβολο; Και μόνο στη σκηνή που πεθαίνει γίνεται άνθρωπος; Η σκηνή με τις Σειρήνες, για μένα, ήταν καθαρή ποίηση.

Μιλούσε για τη ματαιότητα της ύπαρξης, για όσα κυνηγάμε και τελικά χάνονται.

Η περιγραφή των στίχων τους και κυρίως οι εκφράσεις του Matt Damon έμοιαζαν με ανοιχτή πληγή.

Και καλά έκανε ο Νόλαν που δεν έβαλε κάποιο τραγούδι ή μια μεγάλη μουσική κορύφωση.

Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν πρέπει ποτέ να ακούσουμε πραγματικά το τραγούδι των Σειρήνων. Ο Νόλαν δεν φημίζεται για τους διαλόγους του ούτε για το βάθος που δίνει στους ήρωές του.

Σε αρκετές σκηνές ένιωσα ότι έλειπε ο υπαινιγμός και ότι κάποια πράγματα έμεναν στην επιφάνεια.

Παρ' όλα αυτά, κατάφερε να φτιάξει μια ταινία για τους πολλούς, χωρίς να χάσει τη μεγάλη αισθητική της αξία.

Και μόνο αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Δεν ξέρω, πάντως, αν σήμερα θα μας έφτανε ένας Οδυσσέας μόνο πολύμηχανος και καταφερτζής.

Δεν ξέρω αν θα συνδεόμασταν το ίδιο με έναν τέτοιο ήρωα.

Έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα από το τι επέλεξε να κάνει ο Νόλαν, ο Οδυσσέας, η Ιθάκη, ο Δούρειος Ίππος, η Ελένη, το «πουκάμισο αδειανό», έχουν ήδη επανερμηνευτεί αμέτρητες φορές μέσα στην ιστορία της τέχνης.

Και όχι μόνο εκεί.

Νομίζω ότι ο καθένας μας έχει δώσει και μια δική του ερμηνεία σε αυτά τα σύμβολα, ανάλογα με όσα έχει ζήσει και ζει. Και κάπως έτσι συνεχίζεται ο μύθος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους