Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκπαίδευση: Τριάντα χρόνια μεταρρυθμίσεων και η πορεία προς την ιδιωτικοποίηση Αναγκαίο ένα νέο Παλλαϊκό Μορφωτικό κίνημα στη χώρα μας.

Οι αστικές κυβερνήσεις προωθούν τις πολιτικές τους όταν το εκπαιδευτικό και κοινωνικό κίνημα βρισκεται σε υποχώρηση.

Σήμερα δυστυχώς έχει παραδοθεί... Οι αλλαγές που εφαρμόστηκαν στην ελληνική εκπαίδευση τις τελευταίες δεκαετίες δεν αποτελούν, σύμφωνα με τους επικριτές τους, αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις ούτε απλές διοικητικές παρεμβάσεις.

Αντίθετα, εντάσσονται σε μια μακρόχρονη στρατηγική αναδιάρθρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, με βασικό χαρακτηριστικό τη σταδιακή μετατόπιση από το δημόσιο σχολείο προς ένα μοντέλο που υιοθετεί ολοένα και περισσότερο λογικές αγοράς.

Η περίοδος 2019-2025 αποτελεί, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μετά τη δεκαετία του 1990, τομή στην εκπαιδευτική πολιτική.

Νέοι νόμοι, αλλαγές στη διοίκηση των σχολείων, αξιολόγηση, αυτονομία σχολικών μονάδων, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και ενίσχυση της επιχειρηματικής λογικής στην εκπαίδευση συνθέτουν, κατά την παρούσα ανάλυση, ένα συνεκτικό σχέδιο μετασχηματισμού του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.

Η πορεία αυτή δεν ξεκίνησε σήμερα.

Από το πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου (1990-91), την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1997, την απόπειρα αναθεώρησης του άρθρου 16 το 2006, τις παρεμβάσεις της περιόδου των μνημονίων, έως τις πολιτικές που ακολούθησαν τόσο οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Νέας Δημοκρατίας με τους συνεταίρους της, διακρίνεται –σύμφωνα με την οπτική του άρθρου– μια σταθερή κατεύθυνση: η εισαγωγή μηχανισμών αξιολόγησης, ανταγωνισμού και διοίκησης που προσομοιάζουν στη λειτουργία της αγορά.

Βέβαια το μαζικό και αποφασιστικό εκπαιδευτικό κίνημα του 1979-80, η Πομπηία του 1998, το 1990, τα εξεταστικα του 1998 αντιστάθηκαν και καθυστέρησαν, όλους αυτούς τους αντιεκπαιδευτικους σχεδιασμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση διατυπώνουν προτάσεις και κατευθύνσεις που επηρεάζουν τις εθνικές εκπαιδευτικές πολιτικές.

Ωστόσο, η τελική ευθύνη για τις επιλογές ανήκει στις ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους διαφορές, υιοθέτησαν σε διαφορετικό βαθμό πολιτικές που, σύμφωνα με την κριτική που ασκείται, ενισχύουν την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Πολύ φοβάμαι ότι η απόκτηση ειδικότητας για επαγγελματική καριέρα θα γίνει ατομική υπόθεση, όπου θα υποχρεώνονται οι νέοι σε εφήμερες κατάρτισης με αντίτιμο (πληρωμή)!!! Η Δημόσια εκπαίδευση στο κρεβάτι του Προκρούστη Η συνολική εικόνα δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια, καθώς η συρρίκνωση των σχολικών μονάδων δεν αποτελεί απλώς εκπαιδευτικό ζήτημα, αλλά βαθύτατα κοινωνικό και αναπτυξιακό πρόβλημα.

Η αποδυνάμωση του σχολείου συνεπάγεται αποδυνάμωση των ίδιων των τοπικών κοινωνιών, επιτάχυνση της πληθυσμιακής ερήμωσης και περαιτέρω ανισότητες μεταξύ κέντρου και περιφέρειας.

Από την άλλη πλευρά, σημαντικές πλευρές αυτών των μεταρρυθμίσεων συνάντησαν ισχυρές αντιδράσεις από το εκπαιδευτικό και φοιτητικό κίνημα, το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις ανέστειλε ή περιόρισε την εφαρμογή τους.

Η σύγκρουση για τον χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι σαφές: Πρόκειται για έναν αναγκαίο εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος ή για μια σταδιακή μετάβαση από την Παιδεία ως δημόσιο αγαθό στην Εκπαίδευση ως προϊόν της αγοράς; Το δημογραφικό και το μέλλον των σχολείων στο Αγρίνιο Στην περιοχή του Αγρινίου, το δημογραφικό πρόβλημα εξελίσσεται σε καθοριστικό παράγοντα για το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης.

Εάν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, εκτιμάται ότι μέσα στα επόμενα χρόνια ο αριθμός των σχολικών μονάδων μπορεί να μειωθεί δραστικά, ακόμη και στο μισό σε σχέση με τον σημερινό αριθμό, καθώς η συνεχής μείωση του μαθητικού πληθυσμού καθιστά ολοένα δυσκολότερη τη διατήρησή τους.

Την ίδια στιγμή, η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου στήριξης της περιφέρειας και η περιορισμένη δυνατότητα των δήμων να ανακόψουν τη δημογραφική συρρίκνωση οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο.

Λιγότεροι κάτοικοι σημαίνουν λιγότεροι μαθητές, λιγότερα σχολεία και, τελικά, ακόμη μεγαλύτερη εγκατάλειψη των τοπικών κοινωνιών.

Ο μύθος του αυτόνομου Πανεπιστημίου στο Αγρινίου, ιδιαίτερα φέτος έπεσε σαν χάρτινος πύργος.

Παράλληλα οι σπουδές στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση εκτός της μόνιμης κατοικίας, γίνεται για πολλούς όνειρο, ακόμα και στα μεσο λαϊκά κοινωνικά στρώματα.

Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με διοικητικές συγχωνεύσεις ή με οικονομικά κριτήρια.

Απαιτείται μια εθνική πολιτική για τη δημογραφική ανασυγκρότηση, τη στήριξη της οικογένειας, την ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια και την ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Διαφορετικά, η συρρίκνωση των σχολείων κινδυνεύει να αποτελέσει μία ακόμη έκφραση της ευρύτερης πληθυσμιακής και αναπτυξιακής κρίσης που αντιμετωπίζει η ελληνική περιφέρεια.

Οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος Ιδιαίτερη συζήτηση προκαλεί και ο ρόλος των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών.

Πολλοί εκπαιδευτικοί εκφράζουν την άποψη ότι οι Ομοσπονδίες δεν κατόρθωσαν να οργανώσουν ένα μακρόπνοο και αποτελεσματικό μέτωπο αγώνα, υπεράσπισης της δημόσιας εκπαίδευσης, ως κοινωνικό αγαθό, απέναντι στις καταστροφικές διαδοχικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Εάν συνεχιστεί η ίδια στάση αδράνειας ή αποδοχής πολιτικών που παρουσιάζονται ως «εκσυγχρονισμός» πχ τηλεκπαίδευσης, διάλυση Δ.ΤΕΕ, μείωση μαθημάτων διαμόρφωσης της προσωπικότητας του μαθητή κλπ και θεωρούν ότι προωθούν τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εκάστοτε κυβερνήσεων προς μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, το πλήγμα για το δημόσιο σχολείο και για το επάγγελμα του εκπαιδευτικού κινδυνεύει να γίνει ακόμη μεγαλύτερο.

Ήδη διαφαίνονται ανησυχητικές εξελίξεις στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού.

Οι παιδαγωγικές και οι καθηγητικές σχολές εμφανίζονται ολοένα και χαμηλότερα στις προτιμήσεις πολλών υποψηφίων κατά τη συμπλήρωση των μηχανογραφικών δελτίων.

Το γεγονός αυτό αποδίδεται από αρκετούς στην υποβάθμιση του κύρους του εκπαιδευτικού λειτουργήματος, στην εργασιακή ανασφάλεια, στις δυσμενείς συνθήκες άσκησης του επαγγέλματος και στην αίσθηση ότι η πολιτεία αντιμετωπίζει την εκπαίδευση περισσότερο ως δημοσιονομικό κόστος παρά ως στρατηγική επένδυση για το μέλλον της χώρας.

Θα αφορά την ίδια την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, την κοινωνική συνοχή και την αναπτυξιακή προοπτική της Ελλάδας τις επόμενες δεκαετίες.

Τα σχολεία στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, θα μειωθούν στο ήμισυ στα επόμενα 5 χρόνια και με βάση το παλιότερο σχεδιασμό κυβέρνησης Σιμητη, την εγκαταληψη της περιφέρειας, την καταστροφή της γεωργικής παραγωγής, την ανεργία των νέων, έρχεται αυτονόητα και η μείωση των μαθητών, παραδείγματα στη περιοχή μας υπάρχουν πολλά.

Αν αυτή η πορεία δεν ανακοπεί, η κρίση δεν θα αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. "Όταν σε έναν τόπο δεν κατοικούν άνθρωπο θα ουρλιάζουν οι λύκοι.." " Οι καιροί Ού Μενετοι!!!" Υ.Γ. 1: ΦΩΤΟ : 1990, κυβέρνηση του Μπαμπά.

Πρόεδρος τότε Γ' ΈΛΜΕ Αθήνας, αυτόφωρη διαδικασία γιατί πήγαμε ως Δ.Σ. στο εξεταστικό κέντρο Ν. Φιλαδέλφειας στην έδρα του σωματείο να ενημερώσουμε τους συναδέλφους μας.

Δίπλα μου ο Αντώνης Βγοντζας δικηγόρος της τότε ΟΛΜΕ. Υ.Γ.: Δεν θα αναρτουσα τηφωτι για την υστεροφημία μου αλλά την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος πρέπει οι νέοι συνάδελφοι να την γνωρίσουν, αν θέλουν να σώσουν κάτι από το επάγγελμά τους .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους