Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεκαπέντε λεπτά μπροστά στον καθρέφτη χθες το βράδυ... Ύστερα από όλες τις αλλαγές των τελευταίων μηνών, έπιασα τον εαυτό μου να με ρωτάει: «Λοιπόν, Χάρη; Είσαι ευχαριστημένος τώρα; Τα κατάφερες; Άλλαξε κάτι ουσιαστικό; Σε εκτιμούν παραπάνω οι άνθρωποι γύρω σου ή απλά πέρασε ο καιρός;» Και η φωνή από μέσα μου, αυτή η φωνή που οι περισσότεροι προσπαθούμε να καταπνίξουμε, μου απάντησε σιγά, αλλά κοφτά: «Όχι, αδερφέ μου.

Δεν είμαστε ακόμα ευχαριστημένοι.» Και ξέρεις γιατί; Γιατί καταφέραμε πολλά τελευταία.

Μόνοι μας.

Εγώ κι εσύ.

Εγώ από μέσα, σιωπηλά, να σε κρατάω όρθιο σε κάθε δυσκολία, κι εσύ από έξω, μαχητής.

Να δακρύζεις, να πέφτεις ψυχολογικά, να χάνεσαι για μέρες, να μη θες να δεις άνθρωπο ή να βγεις από το σπίτι... αλλά στο τέλος πάντα να το σηκώνεις το βάρος.

Και τώρα που ξεπέρασες ακόμα ένα εμπόδιο και τα πράγματα μπήκαν σε μια ροή, συνεχίζεις να μην παίρνεις ανάσα.

Πολλοί μου στέλνετε μηνύματα, με ρωτάτε «πώς είσαι, τι κάνεις;» και δεν προλαβαίνω καν να απαντήσω.

Δουλεύω άπειρες ώρες.

Όχι επειδή απλά «έτυχε», αλλά επειδή πρέπει.

Όταν κάνεις πρωταθλητισμό σε αυτό που χτίζεις, όταν δεν είσαι απλά ένας υπάλληλος που σχολάει στο οκτάωρο, αλλά τρέχεις ένα project που απαιτεί εγρήγορση, σκέψη, υπομονή και ατελείωτο ψάξιμο, καταπίνεις πολλά.

Κι όλα αυτά σε συνθλίβουν.

Και το οξύμωρο; Δεν μιλάμε για τα τρελά ποσά των 4-5 χιλιάδων ευρώ τον μήνα που νομίζουν μερικοί ότι βγάζει όποιος δημιουργεί περιεχόμενο ή τρέχει δικές του δουλειές χωρίς χορηγούς και πλάτες.

Κάθε ευρώ βγαίνει με πολύ ιδρώτα.

Κοιτάζω, λοιπόν, τον καθρέφτη.

Με θαυμάζω για την αντοχή μου, δεν το κρύβω.

Αλλά βλέπω και κάτι άλλο... Από τότε που κουρεύτηκα, πριν από περίπου ένα μήνα, όλοι έξω, και κυρίως οι γυναίκες, λένε: «Αχ, τι ωραίος που έγινες, πόσο σου πάει!» Και αναρωτιέμαι... Τόσο επιφανειακά λειτουργούν όλα; Δηλαδή έπρεπε να αλλάξω κούρεμα για να με προσέξεις; Αν αύριο πάρω μια Mercedes ή μετακομίσω σε ένα πολυτελές σπίτι , θα με αγαπήσεις περισσότερο; Θα θέλεις τότε να κάνουμε σχέση; Τώρα δεν σου είμαι αρκετός; Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πέρσι, πρόπερσι, πριν πέντε χρόνια; Αυτός που δεν σκύβει το κεφάλι όσες τρικλοποδιές κι αν φάει; Εσύ τώρα που με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, μπορεί να νιώθεις τα ίδια, μπορεί να με θαυμάζεις ή να νιώθεις μια ξεχωριστή οικειότητα... Γιατί δεν τολμάς να στείλεις ένα μήνυμα; Κάνε την αρχή.

Ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να δημιουργηθεί κάτι όμορφο και πού μπορεί να προχωρήσει.

Δείξε μου ότι υπάρχει ένα φως στο τούνελ που δεν εξαρτάται από το πάχος του πορτοφολιού μου, από την αναγνωρισιμότητά μου ή από το παρουσιαστικό μου.

Εδώ που είμαι, δυσκολεύομαι να βρω ανθρώπους να συντονιστώ.

Έναν δικό μου κύκλο, με ουσία.

Γι' αυτό γυρνάει συχνά στο μυαλό μου ακόμα και η επιστροφή στην Ελλάδα.

Αν αύριο βγάλω πέντε δεκάρες παραπάνω, μπορώ να αλλάξω αμάξι, ρούχα, σπίτι, εμφανίσεις.

Όλα αυτά αγοράζονται.

Αυτό που δεν αγοράζεται είναι να βρεις ανθρώπους που νιώθουν σαν εσένα.

Ανθρώπους που θα σε καταλάβουν, θα σε εκτιμήσουν και θα σε αγαπήσουν για την ψυχή και την προσωπικότητά σου, κι όχι για το νέο σου κούρεμα ή για το αν το πορτοφόλι σου μεγάλωσε λίγο. Αυτό είναι που μου λείπει πραγματικά. Η ουσία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους