Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή μια ανάρτηση στο linked του Θοδωρή Σπηλιώτη για την ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ στον εργασιακό χώρο, θα ήθελα να μοιραστώ κι εγώ κάποιες σκέψεις, βασισμένες στη δική μου επαγγελματική διαδρομή.

Είχα την τιμή να υπηρετήσω συνολικά 37 χρόνια στον τραπεζικό χώρο, τα πρώτα 12 στην Ιονική Τράπεζα και στη συνέχεια στην Alpha Bank.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή προσπάθησα να πορεύομαι με ακεραιότητα, παραγωγικότητα και συναδελφική αλληλεγγύη, αξίες που θεωρώ αδιαπραγμάτευτες.

Δυστυχώς, η ακεραιότητα μοιάζει σήμερα να μην επιβραβεύεται όσο θα έπρεπε.

Ζούμε σε μια εποχή που συχνά αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως μια παραγωγική μηχανή, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις ανθρώπινες αξίες, τα συναισθήματα και την ουσιαστική επικοινωνία.

Πιστεύω, όμως, ότι η πραγματική αξία της ακεραιότητας δεν μετριέται από τίτλους, αξιολογήσεις ή επαγγελματικές διακρίσεις.

Αποτυπώνεται στον σεβασμό, στην εκτίμηση και στα συναισθήματα που εισπράττεις από τους ανθρώπους όταν ολοκληρώνεις τον εργασιακό σου βίο.

Το ίδιο ισχύει και στον πρωταθλητισμό, τον οποίο υπηρέτησα με πάθος, πίστη, παραγωγικότητα, υγιή ανταγωνισμό και ακεραιότητα, μέσα από τον στίβο και το άλμα επί κοντώ, επί 20 συνεχόμενα χρόνια.

Οι διακρίσεις έχουν τη σημασία τους, όμως αυτό που μένει στο τέλος είναι ο τρόπος με τον οποίο πορεύτηκες και οι σχέσεις που έχτισες με τους ανθρώπους γύρω σου.

Η ακεραιότητα δεν είναι απλώς ένα επαγγελματικό προσόν. Είναι στάση ζωής και, τελικά, η σημαντικότερη παρακαταθήκη που αφήνει κανείς πίσω του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους