The Gathering - Always…: Η σκοτεινή αρχή των The Gathering Ήταν το 1998 όταν ανακάλυψα τους The Gathering μέσα από το Mandylion, έναν δίσκο που μέχρι και σήμερα θεωρώ από τους κορυφαίους του gothic...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ατμόσφαιρα, οι μελωδίες και η μοναδική ερμηνεία της Anneke van Giersbergen με είχαν κερδίσει αμέσως.

Όπως γίνεται συνήθως όταν μια μπάντα σε αγγίζει πραγματικά, δεν άργησα να ψάξω και τις προηγούμενες δουλειές της.

Έτσι έφτασα στο Always… του 1992 και ομολογώ, δεν ήξερα τι να περιμένω.

Αυτό που σίγουρα δεν περίμενα ήταν να ακούσω μια μπάντα τόσο διαφορετική.

Αν κάποιος μου έβαζε το άλμπουμ χωρίς να μου πει ποιος παίζει, δύσκολα θα πίστευα ότι πρόκειται για τους ίδιους μουσικούς που λίγα χρόνια αργότερα θα κυκλοφορούσαν το Mandylion.

Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που με έκανε να δω τους The Gathering με τελείως διαφορετική ματιά. Το Always… ανήκει ξεκάθαρα στις πρώτες ημέρες του death/doom metal.

Εκείνη την περίοδο το είδος βρισκόταν ακόμη στα πρώτα του βήματα, με τους Paradise Lost να έχουν ανοίξει τον δρόμο και συγκροτήματα όπως οι My Dying Bride και οι Anathema να διαμορφώνουν παράλληλα τον δικό τους ήχο. Οι The Gathering, όμως, δεν αρκέστηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη.

Συνδύασαν τον σκοτεινό χαρακτήρα του doom με την επιθετικότητα του death metal, δίνοντας παράλληλα πρωταγωνιστικό ρόλο στα πλήκτρα και χρησιμοποιώντας γυναικεία φωνητικά σε μια εποχή που κάτι τέτοιο μόνο συνηθισμένο δεν ήταν.

Οι βαριές κιθάρες έχουν τον πρώτο λόγο, τα growls του Bart Smits δίνουν μια ωμή διάσταση στις συνθέσεις, ενώ τα πλήκτρα ντύνουν τον δίσκο με μια μουντή, σχεδόν ομιχλώδη ατμόσφαιρα.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι πως οι The Gathering δεν φοβούνται να πειραματιστούν.

Από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα ακούγεται μια μπάντα που ψάχνει ακόμη την ταυτότητά της.

Άλλοτε βυθίζεται στο doom, άλλοτε ανεβάζει ταχύτητα και πλησιάζει το death metal, ενώ σε αρκετά σημεία δοκιμάζει ιδέες που για την εποχή μόνο συνηθισμένες δεν ήταν.

Δεν λειτουργούν όλες το ίδιο καλά, αλλά δύσκολα θα πεις ότι ο δίσκος σε αφήνει αδιάφορο.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το Always… είναι ένας αψεγάδιαστος δίσκος.

Υπάρχουν συνθέσεις που δείχνουν να τραβούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, ενώ σε ορισμένα σημεία τα πλήκτρα ακούγονται σήμερα κάπως ξεπερασμένα.

Παρ’ όλα αυτά, αυτές οι μικρές ατέλειες δεν κρύβουν τον αυθορμητισμό και τη φλόγα που βγάζει το άλμπουμ.

Αντίθετα, του χαρίζουν έναν ακατέργαστο χαρακτήρα που δύσκολα συναντάς σε πιο προσεγμένες παραγωγές.

Από τις στιγμές που ξεχώρισα, το “In Sickness and Health” είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη σύνθεση του δίσκου, με την υποβλητική του ατμόσφαιρα να αποτυπώνει ιδανικά το πνεύμα του πρώιμου death/doom.

Το “Gaya’s Dream”, από την άλλη, αφήνει να φανεί ότι οι The Gathering είχαν ήδη αρχίσει να κοιτούν πέρα από τα στενά όρια του είδους, ενσωματώνοντας πιο προοδευτικές ιδέες στις συνθέσεις τους.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι μέσα από το Always… μπορεί κανείς να διακρίνει τους πρώτους σπόρους της μετέπειτα εξέλιξης των The Gathering.

Δεν θυμίζει ακόμη το ύφος που τους καθιέρωσε στα μέσα των ‘90s, όμως η έμφαση στην ατμόσφαιρα, στις μελωδίες και στον πειραματισμό είναι ήδη εκεί.

Ίσως γι’ αυτό ο δίσκος εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή αξία μέσα στη δισκογραφία τους.

Επιστρέφοντας σήμερα στο Always…, η αρχική έκπληξη έχει μετατραπεί σε εκτίμηση.

Όχι γιατί το θεωρώ ανώτερο από τις μεταγενέστερες δουλειές τους, αλλά γιατί πλέον μπορώ να δω τη σημασία που είχε για την εξέλιξη της μπάντας.

Είναι ένας δίσκος γεμάτος ιδέες, πάθος και διάθεση για αναζήτηση, ακόμη κι αν δεν πετυχαίνει πάντα τον στόχο του.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.

Δεν ακούς μια μπάντα που έχει ήδη βρει τον δρόμο της, ακούς μια μπάντα που ακόμη τον αναζητά.

Και πολλές φορές αυτή η αίσθηση της αναζήτησης είναι πολύ πιο γοητευτική από έναν δίσκο που τα κάνει όλα σωστά.

Αν γνώρισες τους The Gathering από την εποχή της Anneke, το Always… ίσως σε ξαφνιάσει όσο ξάφνιασε κι εμένα πριν από τόσα χρόνια.

Αν όμως του δώσεις τον χρόνο που του αξίζει, θα ανακαλύψεις ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μιας μπάντας που δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται. By #Aspiralinked #experimentalpatrasso #TheGathering #annekevangiersbergen #doommetal #deathmetal #metalmusic

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους