Χημεία ή συμβατότητα; Ποιο είναι τελικά το μυστικό συστατικό μιας μακροχρόνιας σχέσης; Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας και μέσα σε ελάχιστο χρόνο καταφέρνουν να προκαλέσουν κάτι σχεδόν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τους σκεφτόμαστε συνέχεια.

Περιμένουμε ένα μήνυμα.

Θέλουμε να τους ξαναδούμε.

Υπάρχει ένταση, επιθυμία, σεξουαλική έλξη, προσμονή.

Και επειδή όλο αυτό είναι τόσο δυνατό, πολύ εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα: «Αφού νιώθω τόσα πολλά, αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι σημαντικός για μένα.» Ίσως.

Αλλά όχι απαραίτητα με τον τρόπο που φανταζόμαστε.

Γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να προκαλεί μέσα μας τεράστια συναισθήματα και παρ’ όλα αυτά να μην μπορεί να δημιουργήσει μαζί μας μια υγιή σχέση.

Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες συγχύσεις στις ανθρώπινες σχέσεις: μπερδεύουμε τη χημεία με τη συμβατότητα.

Η χημεία αφορά κυρίως το πόσο έντονα μας ελκύει κάποιος.

Τη σωματική επιθυμία, τον ενθουσιασμό, την περιέργεια, την προσμονή, εκείνο το ανεξήγητο «κάτι» που μας κάνει να θέλουμε να πλησιάσουμε περισσότερο.

Η συμβατότητα, όμως, απαντά σε μια πολύ διαφορετική ερώτηση: Μπορούμε πραγματικά να υπάρξουμε καλά μαζί; Γιατί μπορεί δύο άνθρωποι να έχουν εκπληκτική χημεία και εντελώς διαφορετικές ανάγκες.

Ο ένας να επιθυμεί δέσμευση και ο άλλος κάτι περιστασιακό.

Ο ένας να θέλει οικογένεια και ο άλλος όχι.

Ο ένας να χρειάζεται συναισθηματική εγγύτητα και ο άλλος να απομακρύνεται κάθε φορά που η σχέση γίνεται βαθύτερη.

Ο ένας να χρειάζεται συνέπεια και ο άλλος να αντιλαμβάνεται οποιαδήποτε προσδοκία ως περιορισμό της ελευθερίας του.

Κανένα πάθος δεν εξαφανίζει αυτές τις διαφορές.

Μπορεί απλώς να μας κάνει να τις αγνοούμε για περισσότερο καιρό.

Η ένταση δεν αποτελεί πάντα απόδειξη βαθιάς σύνδεσης Αυτό ίσως είναι το δυσκολότερο κομμάτι να αποδεχτούμε.

Γιατί έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε τον μεγάλο έρωτα από το πόσο δυνατά αισθανόμαστε.

Κι όμως, η ένταση μπορεί να προέρχεται και από την αβεβαιότητα.

Δεν ξέρεις πότε θα επικοινωνήσει.

Δεν ξέρεις ακριβώς τι αισθάνεται.

Μια μέρα βρίσκεται πολύ κοντά σου και την επόμενη απομακρύνεται.

Σου δίνει αρκετά ώστε να ελπίζεις, αλλά όχι αρκετά ώστε να αισθανθείς ασφαλής.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι να σκέφτεσαι αυτόν τον άνθρωπο πολύ περισσότερο από κάποιον που είναι σταθερά διαθέσιμος.

Η ψυχολογία μάς βοηθά να καταλάβουμε γιατί.

Η απρόβλεπτη ανταμοιβή μπορεί να ενισχύσει πολύ έντονα την αναζήτηση μιας συμπεριφοράς.

Όταν η εγγύτητα και η επιβεβαίωση εμφανίζονται ασυνεπώς, μπορεί να δημιουργηθεί ένας ιδιαίτερα ισχυρός κύκλος προσμονής.

Γι’ αυτό το: «Δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι για κανέναν» δεν σημαίνει αυτόματα: «Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν έτσι.» Μερικές φορές μπορεί να σημαίνει: «Κανείς δεν έχει ενεργοποιήσει τόσο έντονα την ανάγκη μου να κερδίσω την αγάπη του.» Και αυτή είναι μια πολύ σημαντική διάκριση.

Μερικές φορές η ηρεμία μάς φαίνεται βαρετή επειδή έχουμε μάθει να ερωτευόμαστε μέσα στην αγωνία Ένας άνθρωπος που είναι ξεκάθαρος μπορεί να μη μας προκαλεί την ίδια εμμονική σκέψη.

Ξέρουμε ότι ενδιαφέρεται.

Δεν χρειάζεται να αποκωδικοποιούμε κάθε μήνυμα.

Δεν εξαφανίζεται για να επιστρέψει ξαφνικά.

Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε συνεχώς την αξία μας για να διατηρήσουμε το ενδιαφέρον του.

Και για κάποιον που έχει συνηθίσει την αβεβαιότητα στις σχέσεις, αυτή η σταθερότητα μπορεί αρχικά να μοιάζει περίεργη.

Ακόμη και «βαρετή». Εδώ χρειάζεται προσοχή.

Δεν σημαίνει ότι κάθε σχέση που μας δημιουργεί ένταση είναι δυσλειτουργική.

Ούτε ότι όποιος μας κάνει να αισθανόμαστε ήρεμοι είναι αυτομάτως ο κατάλληλος άνθρωπος.

Σημαίνει απλώς ότι πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε: την επιθυμία από την αγωνία, το πάθος από την ανασφάλεια, την έλξη από την ανάγκη να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να μας επιλέξουν.

Και τότε έρχεται η συμβατότητα Η συμβατότητα δεν είναι τόσο κινηματογραφική.

Δεν φαίνεται απαραίτητα στο πρώτο φιλί.

Φαίνεται όταν έρθει η πρώτη μεγάλη διαφωνία.

Μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον; Μπορώ να εκφράσω αυτό που χρειάζομαι χωρίς να φοβάμαι ότι θα εγκαταλειφθώ; Μπορεί ο άλλος να ακούσει χωρίς να μετατρέπει κάθε παράπονο σε προσωπική επίθεση; Μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη; Μπορούμε να αναλάβουμε ευθύνη; Υπάρχει αμοιβαιότητα ή ένας άνθρωπος προσπαθεί συνεχώς περισσότερο; Θέλουμε περίπου την ίδια ζωή; Υπάρχει χώρος μέσα στη σχέση και για τους δύο; Αυτά δεν προκαλούν πάντα πεταλούδες στο στομάχι.

Αλλά αυτά χτίζουν σχέση.

Γιατί τελικά η ποιότητα μιας σχέσης δεν αποκαλύπτεται μόνο στο πόσο όμορφα περνούν δύο άνθρωποι όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Αποκαλύπτεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Όμως ούτε η συμβατότητα χωρίς χημεία είναι πάντα αρκετή Και εδώ χρειάζεται να αποφύγουμε το άλλο άκρο.

Δεν χρειάζεται να επιλέγουμε ανθρώπους μόνο επειδή είναι «καλοί για εμάς». Μπορεί κάποιος να είναι υπέροχος άνθρωπος. Διαθέσιμος. Σταθερός. Τρυφερός.

Να μοιράζεται τις αξίες μας.

Και παρ’ όλα αυτά να μην τον επιθυμούμε ερωτικά.

Η ασφάλεια δεν αντικαθιστά απαραίτητα την επιθυμία.

Ο στόχος μιας υγιούς ερωτικής σχέσης δεν είναι λοιπόν: χημεία ή συμβατότητα.

Είναι, όσο γίνεται: χημεία ΚΑΙ συμβατότητα.

Να θέλω να σε αγγίξω, αλλά να μπορώ και να σου μιλήσω.

Να με ελκύεις, αλλά να μπορώ και να σε εμπιστευτώ.

Να υπάρχει πάθος, χωρίς να χρειάζεται να υποφέρω για να το αισθανθώ.

Να μπορώ να δεθώ μαζί σου χωρίς να χάσω τον εαυτό μου.

Να μπορώ να αισθάνομαι ασφάλεια χωρίς να αισθάνομαι φυλακισμένος.

Να μπορούμε να είμαστε «εμείς» χωρίς να εξαφανιστεί το «εγώ» κανενός.

Γιατί το πραγματικό τεστ αρχίζει όταν η αρχική έξαψη υποχωρήσει Καμία σχέση δεν παραμένει για πάντα στους πρώτους μήνες.

Κάποια στιγμή η καθημερινότητα μπαίνει μέσα στον έρωτα.

Έρχονται δουλειά, οικονομικά, υποχρεώσεις, κούραση, οικογένειες, διαφορετικές ανάγκες, δυσκολίες, περίοδοι μειωμένης επιθυμίας, αλλαγές και απώλειες.

Και τότε το: «Σε θέλω πάρα πολύ» δεν είναι πλέον αρκετό.

Χρειάζεται και κάτι βαθύτερο: «Μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μαζί χωρίς να γινόμαστε εχθροί;» Οι μακροχρόνιες σχέσεις δεν διατηρούνται επειδή δύο άνθρωποι βρήκαν κάποτε το τέλειο ταίρι.

Διατηρούνται επειδή δύο αρκετά συμβατοί άνθρωποι συνεχίζουν να δημιουργούν τη σχέση τους. Επικοινωνούν.

Επανασυνδέονται μετά τις συγκρούσεις.

Αναλαμβάνουν ευθύνη.

Μαθαίνουν ο ένας τον άλλον ξανά καθώς αλλάζουν.

Προστατεύουν την ατομικότητά τους.

Καλλιεργούν την ερωτική επιθυμία.

Και κυρίως δεν θεωρούν ότι επειδή κάποτε αγαπήθηκαν, η αγάπη θα συντηρείται για πάντα χωρίς προσπάθεια.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα όταν γνωρίζουμε κάποιον να μην είναι μόνο: «Πόσο έντονα με κάνει να νιώθω;» Αλλά και: «Μου αρέσει ο άνθρωπος που γίνομαι όταν βρίσκομαι δίπλα του;» Νιώθω περισσότερο ο εαυτός μου ή βρίσκομαι συνεχώς σε αγωνία; Μπορώ να αγαπήσω αυτόν τον άνθρωπο όπως πραγματικά είναι ή είμαι ερωτευμένος με την πιθανότητα αυτού που θα μπορούσε κάποτε να γίνει; Με επιλέγει όπως τον επιλέγω; Κοιτάζουμε προς την ίδια κατεύθυνση; Γιατί τελικά: Η χημεία μπορεί να ανάψει τη φωτιά.

Η συμβατότητα δημιουργεί το μέρος όπου αυτή η φωτιά μπορεί να υπάρξει χωρίς να κάψει και τους δύο.

Και η καθημερινή, αμοιβαία επιλογή είναι αυτή που την κρατά ζωντανή.

Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στον άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός και στον άνθρωπο που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.

Ίσως η πιο ώριμη μορφή αγάπης είναι να ανακαλύψεις ότι η ασφάλεια και η επιθυμία δεν χρειάζεται να είναι αντίθετες. Μέλου Χριστίνα, κλινική ψυχολόγος Vera Vita mental health

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους