Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»: Ξεκίνημα με αποχωρήσεις πριν καν παρουσιαστεί πρόγραμμα.

Πριν ακόμη παρουσιαστεί ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα, πριν διαμορφωθούν σαφείς θέσεις και πριν ξεκαθαρίσει η δομή των στελεχών, το νέο κόμμα της Μαρίας Καριστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», βρίσκεται ήδη αντιμέτωπο με σοβαρούς εσωτερικούς τριγμούς.

Το πολιτικό εγχείρημα ξεκίνησε με φιλοδοξίες, ωστόσο από τις πρώτες κιόλας ημέρες καταγράφεται κύμα αποχωρήσεων και συγκρούσεων, που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη συνοχή και τη λειτουργία του.

Η πιο ηχηρή περίπτωση είναι αυτή του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος αποχώρησε από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, κάνοντας λόγο για «παράλληλα κέντρα» και αμφισβητώντας τον τρόπο λήψης αποφάσεων.

Λίγο αργότερα, η ηγεσία του κόμματος προχώρησε και στη διαγραφή του, κατηγορώντας τον για υπονόμευση.

Ωστόσο, ο Αυγερινός δεν ήταν ο μόνος.

Ανάμεσα στα πρόσωπα που αποχώρησαν ή αποστασιοποιήθηκαν από το κόμμα συγκαταλέγονται: ο πραγματογνώμονας Βασίλης Κοκοτσάκης ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου, ο Δημήτρης Σαββίδης, ο Όθων Ιακωβίδης, Κατερίνα Μουτσάτσου (ηθοποιός και στέλεχος,) Μαρία Ιωαννίδου Τάκης Κοτσόργιος, (συνδικαλιστής και Πρόεδρος του Πανελληνίου Δικτύου Παράκτιων Αλιευτικών Συλλόγων, στελέχη από περιφερειακές οργανώσεις, ιδιαίτερα από την Κρήτη, καθώς και μέλη του αρχικού πυρήνα που συμμετείχαν στη συγκρότηση του κόμματος Οι αποχωρήσεις αυτές, σε αρκετές περιπτώσεις, συνοδεύτηκαν από δημόσιες αιχμές για έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας, απουσία σαφούς καταστατικού πλαισίου και ασαφή οργανωτική δομή.

Το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν πριν καν παρουσιαστούν οι βασικές προγραμματικές θέσεις του κόμματος, εντείνει την εικόνα αστάθειας.

Δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει ούτε οι πολιτικές κατευθύνσεις, ούτε τα όργανα διοίκησης, ούτε ο τρόπος λήψης αποφάσεων.

Την ίδια στιγμή, η ίδια η Μαρία Καριστιανού έχει κάνει λόγο για προσπάθειες υπονόμευσης και διάσπασης, αποδίδοντας τις εξελίξεις σε εξωτερικές πιέσεις και «μηχανισμούς». Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα είναι αμείλικτη: ένα κόμμα κρίνεται πρώτα από τη συνοχή του.

Και όταν πριν καν ξεκινήσει τη διαδρομή του εμφανίζει διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών, το ερώτημα τίθεται αμείλικτα: Μπορεί να πείσει την κοινωνία, όταν δεν έχει καταφέρει να πείσει ούτε τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν; Σε μια περίοδο που οι πολίτες αναζητούν σοβαρότητα, καθαρές θέσεις και σταθερότητα, τα πρώτα δείγματα γραφής μόνο ενθαρρυντικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους