Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΔΕΚ ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ: Μετά το Συνέδριο της ΕΔΕΚ πιστέψαμε ότι, επιτέλους, το κόμμα θα άφηνε πίσω του την εσωστρέφεια και θα έμπαινε σε τροχιά υλοποίησης των αποφάσεων που πήραν δημοκρατικά οι σύνεδροι.

Όμως η παραίτηση του Προέδρου Νίκου Αναστασίου δημιούργησε ένα σοβαρό κενό εξουσίας.

Αντί να προχωρήσουμε μπροστά, βρεθήκαμε ξανά σε αβεβαιότητα.

Σαν να μην έφθανε αυτό, το περιβόητο πρακτικό του Συνεδρίου, το οποίο απέδωσε νομιμοφάνεια σε αποφάσεις που, κατά την άποψή μου, δεν λήφθηκαν ποτέ από το σώμα, εκτόξευσε την καχυποψία στα ύψη και τραυμάτισε ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη μεταξύ των συναγωνιστών.

Μέσα σε αυτό το δύσκολο κλίμα ήρθε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Σοφίας Χριστοδούλου.

Για μένα αποτέλεσε πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη.

Όχι μόνο γιατί είναι η Πρόεδρος της Νεολαίας και η υποψήφια που έλαβε τη μεγαλύτερη λαϊκή αποδοχή στις τελευταίες εκλογές του κόμματος, αλλά κυρίως γιατί συμβολίζει αυτό που έχει σήμερα περισσότερο ανάγκη η ΕΔΕΚ: την ανανέωση, τη συνέχεια των αποφάσεων του Συνεδρίου και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της.

Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του συναγωνιστή Μαυρονικόλα.

Θέλω να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος.

Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα κάθε μέλους να διεκδικεί την Προεδρία του κόμματος.

Και για τον ίδιο προσωπικά τρέφω εκτίμηση.

Είναι ένας συναγωνιστής που αγαπήθηκε και απέκτησε το δικό του πολιτικό εκτόπισμα μέσα στην ΕΔΕΚ.

Η διαφωνία μου, όμως, δεν είναι προσωπική.

Είναι πολιτική.

Υπό διαφορετικές συνθήκες, η υποψηφιότητά του θα ήταν μια θετική εξέλιξη.

Θα ήθελα να είχε εμφανιστεί όταν, μετά την αποχώρηση του Μαρίνου Σιζόπουλου, η ΕΔΕΚ αναζητούσε ηγεσία και τα στελέχη πρώτης γραμμής απέφευγαν να αναλάβουν την ευθύνη, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στην επιλογή του Νίκου Αναστασίου, της οποίας όλοι σήμερα γνωρίζουμε το αποτέλεσμα.

Σήμερα, όμως, η συγκυρία είναι διαφορετική.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η εκλογή ενός ακόμη Προέδρου.

Είναι να ολοκληρωθεί η αλλαγή που ξεκίνησε το Συνέδριο και να μη δοθεί η εντύπωση ότι επιχειρείται επιστροφή σε λογικές που οδήγησαν το κόμμα στην ιστορική του εκλογική κατάρρευση.

Γι' αυτό στήριξα δημόσια και με ένταση την υποψηφιότητα της Σοφίας Χριστοδούλου.

Όχι γιατί πιστεύω ότι οι άλλοι δεν έχουν δικαίωμα να είναι υποψήφιοι.

Αλλά γιατί πιστεύω ότι, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η Σοφία εκφράζει καθαρότερα την ανάγκη να συνεχιστεί η πορεία της αλλαγής που απαίτησαν οι σύνεδροι και προσδοκά η μεγάλη πλειοψηφία των ΕΔΕΚιτών.

Και για να προλάβω όσους θα αναρωτηθούν γιατί δεν διεκδίκησα εγώ την Προεδρία, η απάντηση είναι απλή.

Είχα ζητήσει δημόσια, πολύ πριν από τις εκλογές, την παραίτηση της τότε ηγεσίας όταν ακόμη διαφαινόταν ο κατήφορος.

Για τη διευθυντική ομάδα ήμουν ήδη «κόκκινο πανί». Μια δική μου υποψηφιότητα δεν θα ένωνε το κόμμα.

Πιθανότατα θα βάθαινε τον διχασμό.

Και σήμερα η ΕΔΕΚ χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να ενώσει τις δημιουργικές της δυνάμεις γύρω από την αλλαγή και όχι να ανοίξει νέες πληγές. Η μόνη κατάλληλη υποψηφιότητα αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Σοφίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους