Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην υπόθεση «Ορέστη», οι αστυνομικοί έκαναν απλώς λάθος, ενώ στην υπόθεση «Σάντη», ο Δρουσιώτης ενήργησε με δόλο!

---------------------------- Τον Μάιο του 2020, ο τότε Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης αποφάσισε την άσκηση ποινικής δίωξης κατά 15 αστυνομικών για το αδίκημα της Παραμέλησης Υπηρεσιακού Καθήκοντος, σε σχέση με τον χειρισμό των υποθέσεων εξαφάνισης αλλοδαπών γυναικών και παιδιών, τα οποία αργότερα αποδείχθηκε ότι είχαν δολοφονηθεί από τον κατά συρροή δολοφόνο και πρώην αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς, Νίκο Μεταξά.

Το αδίκημα της Παραμέλησης Υπηρεσιακού Καθήκοντος που αποδιδόταν στους αστυνομικούς αφορούσε το γεγονός ότι δεν προχώρησαν στις αναγκαίες ανακριτικές ενέργειες και, σε πολλές περιπτώσεις, αρχειοθέτησαν τις υποθέσεις, θεωρώντας ότι οι γυναίκες είχαν εγκαταλείψει την Κύπρο ή είχαν μεταβεί στις κατεχόμενες περιοχές, γιατί… «έτσι κάμνουν τούτες». Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2021, ο νέος Γενικός Εισαγγελέας Γιώργος Σαββίδης ανέτρεψε την απόφαση του Κώστα Κληρίδη και ανέστειλε όλες τις ποινικές διώξεις κατά των αστυνομικών.

Το σκεπτικό του ήταν ότι δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί το συγκεκριμένο ποινικό αδίκημα ενώπιον του Δικαστηρίου, επειδή δεν υπήρχε επαρκής μαρτυρία που να αποδεικνύει την ύπαρξη της απαιτούμενης ένοχης διάνοιας (mens rea), δηλαδή ότι οι αστυνομικοί ενήργησαν εσκεμμένα παραμελώντας το υπηρεσιακό τους καθήκον.

Κατά την άποψη του Γιώργου Σαββίδη, η ενδεδειγμένη οδός ήταν η πειθαρχική και όχι η ποινική διαδικασία. (Πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε, μετά από 7 χρόνια, και η πειθαρχική διαδικασία, απαλλάσσοντας οριστικά τους αστυνομικούς από κάθε ευθύνη.) Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα η υπόθεση να μην οδηγηθεί ποτέ ενώπιον Δικαστηρίου, ώστε να αποφανθεί το ίδιο κατά πόσο στοιχειοθετείτο ή όχι το συγκεκριμένο ποινικό αδίκημα.

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι όταν ο Κώστας Κληρίδης αποφάσισε την άσκηση ποινικών διώξεων, ο Γιώργος Σαββίδης ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης.

Κληθείς τότε να σχολιάσει την απόφαση, είχε δηλώσει επί λέξει ότι «τελικός κριτής θα είναι τα αρμόδια δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας». Μετά άλλαξε γνώμη… Ο Γιώργος Σαββίδης, σε ανακοίνωση που εκδόθηκε τότε από τη Νομική Υπηρεσία, υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν εύλογες προοπτικές καταδίκης, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «κρίθηκε ότι δεν θα μπορούσε, υπό τις περιστάσεις, η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα υπό διερεύνηση μέλη της Αστυνομίας εσκεμμένα παραμέλησαν το καθήκον τους», ενώ υπενθύμιζε ότι «ποινικές διώξεις προωθούνται όταν και εφόσον η καταδίκη είναι πιο πιθανή παρά όχι». (Το ίδιο σκεπτικό, ότι δηλαδή οι πιθανότητες επιτυχίας ήταν περιορισμένες, επικαλέστηκε και ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας για να δικαιολογήσει την απόφασή του να μην ασκήσει έφεση στην υπόθεση Focus… παρότι υπήρξε δικηγόρος του βασικού κατηγορούμενου της υπόθεσης!) Ο Σαββίδης εξηγούσε στην ανακοίνωσή του ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, «λάθος, έστω και σοβαρό, αβλεψία, βλακεία, ανεπάρκεια ή ανικανότητα» δεν αρκούν για να στοιχειοθετηθεί το ποινικό αδίκημα της παραμέλησης υπηρεσιακού καθήκοντος.

Παράλληλα, υιοθετούσε μια σαφώς ευνοϊκή ερμηνεία των ενεργειών των αστυνομικών, εκτιμώντας παράλληλα ότι δεν υπήρχε δόλος από πλευράς των αστυνομικών, αφού από τις ενέργειές τους «φαίνεται ότι πρόθεσή τους δεν ήταν η μη εκτέλεση του καθήκοντός τους στον απαιτούμενο βαθμό ούτε εθελοτυφλούσαν». Και κατέληγε πως «αν απέτυχαν να αντιληφθούν ότι οι διερευνώμενες υποθέσεις αφορούσαν ενδεχόμενη υπόθεση φόνων, τούτο από μόνο του δεν εξυπακούει εσκεμμένη (willful) και επί σκοπού (deliberate) παραμέληση εκτέλεσης καθήκοντος». Σήμερα, όμως, βλέπουμε τον Γιώργο Σαββίδη να εξαντλεί την αυστηρότητά του στην υπόθεση του δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη, σύροντας τον στο Κακουργιοδικείο με ένα εξαιρετικά βαρύ κατηγορητήριο 101 κατηγοριών, στηριζόμενο στον ισχυρισμό ότι ενήργησε με δόλο, γνωρίζοντας ότι τα επίμαχα μηνύματα ήταν πλαστά και ψευδή και, παρά ταύτα, προχώρησε στη δημοσίευσή τους.

Είναι πραγματικά δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς τη διαμετρικά διαφορετική προσέγγιση του Γενικού Εισαγγελέα στις δύο αυτές υποθέσεις.

Στην πρώτη υπόθεση, όπου οι παραλείψεις της Αστυνομίας συνέβαλαν ώστε ένας κατά συρροή δολοφόνος να συνεχίσει για μεγάλο διάστημα ανενόχλητος τη δράση του και τη δολοφονία ανυποψίαστων γυναικών και παιδιών, ο Γιώργος Σαββίδης έκρινε ότι δεν μπορούσε να αποδειχθεί δόλος.

Η αμφιβολία λειτούργησε υπέρ των αστυνομικών, οδηγώντας στη διακοπή της ποινικής τους δίωξης και στη μη παραπομπή της υπόθεσης ενώπιον Δικαστηρίου, με το σκεπτικό ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις τους δεν ήταν εσκεμμένες, αλλά οφείλονταν σε «λάθος, έστω και σοβαρό, αβλεψία, βλακεία, ανεπάρκεια ή ανικανότητα». Αντίθετα, στην υπόθεση του Μακάριου Δρουσιώτη, ο Σαββίδης δεν φαίνεται να εξετάζει καν οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο πέραν του δόλου, ούτε το ενδεχόμενο λάθους, καλής πίστης ή ειλικρινούς πλάνης εκ μέρους του δημοσιογράφου.

Από την πρώτη στιγμή υιοθέτησε την πλέον επιβαρυντική εκδοχή, αντιμετωπίζοντας τον ως πρόσωπο που ενήργησε με δόλο και με πλήρη γνώση της πλαστότητας των μηνυμάτων και όχι ως έναν δημοσιογράφο που μπορεί να εξαπατήθηκε(όπως και πολλοί άλλοι από τη συγκεκριμένη γυναίκα), να πίστεψε καλόπιστα στην αυθεντικότητά τους και να προχώρησε στη δημοσίευσή τους θεωρώντας ότι υπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον(Ο Δρουσιώτης πάντως συνεχίζει μέχρι σήμερα να υποστηρίζει ότι τα μηνύματα είναι αληθινά) Η διαφορετική αυτή αντιμετώπιση δεν μπορεί παρά να γεννά εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια με τα οποία ο Γιώργος Σαββίδης αποφασίζει πότε μια πράξη συνιστά λάθος και οδηγεί στη διακοπή της ποινικής δίωξης και πότε συνιστά δόλο και οδηγεί έναν κατηγορούμενο ενώπιον Δικαστηρίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους