— Είστε η Τατιάνα Ορλόβα, σωστά; Η νεαρή γυναίκα στάθηκε δίπλα στο γραφείο της Τάνιας και, χωρίς να περιμένει πρόσκληση, κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί της. Η Τατιάνα δεν είχε προγραμματίσει καμία...

Πλήρες Κείμενο:

— Είστε η Τατιάνα Ορλόβα, σωστά; Η νεαρή γυναίκα στάθηκε δίπλα στο γραφείο της Τάνιας και, χωρίς να περιμένει πρόσκληση, κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί της. Η Τατιάνα δεν είχε προγραμματίσει καμία συνάντηση, όμως η γυναίκα αποδείχθηκε πολύ επίμονη. — Είμαι η Λένα. Η Τάνια συλλογίστηκε.

Δεν θυμόταν αυτή την επισκέπτρια.

Ήταν περίπου είκοσι επτά ετών, με ξανθά μαλλιά, ακριβό φόρεμα και μια μικρή τσάντα γνωστής μάρκας. — Ναι.

Πώς μπορώ να σας βοηθήσω; — Απλώς κάντε στην άκρη.

Σίγουρα γνωρίζετε ότι εγώ και ο σύζυγός σας είμαστε μαζί εδώ και πολύ καιρό.

Στο γραφείο απλώθηκε σιωπή. Η Τάνια κοίταζε την άγνωστη για μερικά δευτερόλεπτα, προσπαθώντας να καταλάβει αν επρόκειτο για ανόητο αστείο ή για κάποια γελοία φάρσα. — Συγγνώμη; — Εγώ και ο Ντίμα βγαίνουμε εδώ και σχεδόν έναν χρόνο.

Ήθελε εδώ και καιρό να σας το πει, αλλά δεν μπορούσε να πάρει την απόφαση.

Συνέχεια ανέβαλλε αυτή τη συζήτηση.

Θέλω να κάνω παιδί με τον σύζυγό σας, αλλά το να γεννήσω χωρίς γάμο είναι ριψοκίνδυνο. — Και τι θέλετε από εμένα; Να σας οδηγήσω εγώ στην εκκλησία; — Η Τατιάνα έμεινε άναυδη από αυτή τη δήλωση. — Απλώς αφήστε τον σύζυγό σας να φύγει.

Στα δεκαπέντε χρόνια που εργαζόταν στον επιχειρηματικό κόσμο, η Τάνια είχε χρειαστεί να διεξαγάγει εξαιρετικά δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Άνθρωποι την είχαν απειλήσει με δικαστήρια, είχαν προσπαθήσει να την εκβιάσουν και είχαν χτυπήσει πόρτες.

Όμως τώρα, για πρώτη φορά, δεν ήξερε τι να πει. — Αγαπιόμαστε, συνέχισε η Λένα αντί για εκείνη. Η Τάνια κοίταξε προσεκτικά την κοπέλα.

Δεν έδειχνε ούτε ένοχη ούτε μπερδεμένη.

Αντίθετα, φαινόταν να πιστεύει ειλικρινά ότι ενεργούσε με ευγένεια και ανιδιοτέλεια. — Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι, είπε τελικά η Τάνια.

Αλλά πώς ακριβώς το φαντάζεστε; Η Λένα αναστέναξε με ανακούφιση.

Φαινόταν πως περίμενε φωνές, δάκρυα ή απειλές.

Η ψυχραιμία της Τάνιας την αποσυντόνισε. — Ο Ντίμα θέλει να σας αφήσει και να έρθει να μείνει μαζί μου. — Μάλιστα… — Είναι δυστυχισμένος εδώ και πολύ καιρό. Η Τάνια σώπασε. — Καταλαβαίνω ότι τώρα σας είναι δύσκολο, συνέχισε η Λένα.

Αλλά μερικές φορές πρέπει απλώς να αφήνουμε έναν άνθρωπο να φύγει. — Και τα παιδιά; Η Λένα δεν κατάλαβε αμέσως την ερώτηση. — Τι; — Δεν σας ενοχλεί το γεγονός ότι έχουμε δύο γιους; — Όχι.

Δεν με ενοχλεί καθόλου.

Μάλιστα χαμογέλασε. — Τα παιδιά δεν είναι πρόβλημα.

Αγαπώ τα παιδιά.

Νομίζω ότι θα τα πάμε περίφημα. — Ώστε έτσι λοιπόν… — Η Τάνια ένιωσε την ψυχραιμία της να την εγκαταλείπει. — Επιπλέον, συνέχισε η Λένα με ενθουσιασμό, είμαι βέβαιη ότι θα μπορέσω να γίνω καλύτερη μητέρα γι’ αυτά από εσάς.

Για μερικά δευτερόλεπτα η Τάνια απλώς την κοιτούσε.

Της φάνηκε πως δεν είχε ακούσει σωστά. — Τι είπατε; — Ο Ντίμα μού έχει πει πολλά για την οικογένειά σας.

Πιστεύει ότι στα αγόρια λείπει πάρα πολύ μια μητέρα.

Εσείς βρίσκεστε συνέχεια στη δουλειά και ταξιδεύετε συνεχώς για επαγγελματικούς λόγους.

Μου είπε ότι τα παιδιά βλέπουν εκείνον πιο συχνά απ’ ό,τι εσάς.

Τα λόγια την πλήγωσαν βαθιά, ίσως επειδή και η ίδια η Τάνια το είχε σκεφτεί μερικές φορές.

Πράγματι, σπάνια προλάβαινε να πάει στις σχολικές γιορτές, έχανε τους αγώνες των γιων της και επέστρεφε στο σπίτι όταν εκείνοι είχαν ήδη κοιμηθεί.

Κάθε φορά καθησύχαζε τον εαυτό της με μία και μοναδική σκέψη.

Δούλευε για την οικογένειά της. — Είστε καριερίστρια, είπε η Λένα με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Και τα παιδιά χρειάζονται μια μητέρα.

Είμαι πεπεισμένη ότι μπορώ να τους προσφέρω πολύ περισσότερη ζεστασιά. Η Τάνια σηκώθηκε αργά από το γραφείο. — Ξέρετε, Λένα… Μέχρι αυτή τη στιγμή ακόμη αμφέβαλλα αν άξιζε να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση. — Τι εννοείτε; — Ακριβώς αυτό που λέω.

Αν είχατε απλώς πει ότι αγαπάτε τον σύζυγό μου, ίσως να σας συνόδευα μέχρι την πόρτα.

Αλλά από τη στιγμή που αποφασίσατε να μιλήσετε και για τα παιδιά μου… Τότε πράγματι έχουμε πολλά να συζητήσουμε. Η Λένα σφίχτηκε εμφανώς.

Ήταν ξεκάθαρο ότι είχε προετοιμαστεί για σκάνδαλο και ίσως είχε ακόμη και προβάρει νοερά τις απαντήσεις της στις κατηγορίες.

Όμως η ψυχραιμία της Τάνιας είχε μεγαλύτερη επίδραση από οποιαδήποτε κραυγή. — Καθίστε,είπε δείχνοντας την πολυθρόνα.

Η συζήτηση μόλις αρχίζει. Η Λένα κάθισε ξανά διστακτικά. — Δεν είπατε ότι είστε έτοιμη να γίνετε μητέρα των παιδιών μου;… Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους