Δέκα βασικά σημεία για να κατανοήσουμε πώς φτάσαμε στην υιοθέτηση ακροδεξιάς ατζέντας πολιτικών από την πλειοψηφία των 27 χωρών της ΕΕ. 1. Οι μεταναστευτικές πολιτικές ακολουθούσαν παραδοσιακά τις...

Πλήρες Κείμενο:

Δέκα βασικά σημεία για να κατανοήσουμε πώς φτάσαμε στην υιοθέτηση ακροδεξιάς ατζέντας πολιτικών από την πλειοψηφία των 27 χωρών της ΕΕ. 1. Οι μεταναστευτικές πολιτικές ακολουθούσαν παραδοσιακά τις τάσεις της οικονομίας και της αγοράς εργασίας. 2. Για να κατανοήσουμε τις βασικές τάσεις των μεταναστευτικών πολιτικών αναγνωρίζουμε δύο μεγάλες φάσεις μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ και των εθνικών κρατών: πρώτη φάση μέχρι το 1990 που επισφραγίστηκε με τη Συνθήκη της Λισαβώνας (2007) και δεύτερη φάση από το 1990 μέχρι σήμερα που αποτυπώθηκε στις 3 συνθήκες του Δουβλίνου I, II και III, 1990, 2003 και 2020. 3. Με δύο λόγια, η πρώτη φάση χαρακτηρίζεται από το άνοιγμα των συνόρων με στόχο την αναζήτηση εργατικής δύναμης, κυρίως από τις πρώην αποικίες μετά την κατάρρευση της αποικιοκρατίας, τη θέσπιση κανόνων μεταναστευτικής πολιτικής στα κράτη μέλη της ΕΕ, με κύριο άξονα τις ανάγκες της κάθε χώρας. 4. Η δεύτερη φάση, από το 1990 και μετά ταυτίστηκε με την ιδέα της "Ευρώπης-Φρούριο", κλείσιμο των συνόρων και αυστηροποίηση των κανόνων εισόδου νέων μεταναστών, με στόχο την κοινωνική ενσωμάτωση των ήδη διαμένοντων στις χώρες μέλη και την ενίσχυση της οικογενειακής επανένωσης αυτών που εργάζονταν νόμιμα στη χώρα υποδοχής.

Σοβαρή επισήμανση που πρέπει να γίνει εδώ είναι ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας απολύτως τρόπος εισόδου με τίτλους διαμονής στην Ευρώπη.

Τότε εφευρέθηκαν όροι του τύπου "λαθρομετανάστες", "παράνομοι μετανάστες", "εγκληματίες", κλπ. 5. Ο Πόλεμος στη Συρία και στο Αφγανιστάν, η αύξηση των εμπόλεμων ζωνών στην Αφρική οδήγησαν στη μετατροπή, επί της ουσίας κατ' όνομα, να μην μιλάμε πλέον για μετανάστες αλλά για πρόσφυγες.

Αυτή την αρχή υπηρέτησαν οι Συμφωνίες Δουβλίνο I, Δουβλίνο II και Δουβλίνο III.

Αυτές οι συμφωνίες, το υπογραμμίζω, μετέτρεψαν τις εθνικές μεταναστευτικές πολιτικές σε καθαρά ευρωπαϊκές.

Δηλαδή, στηρίχθηκαν στην αρχή ότι δεν αποφασίζουν τα κράτη μέλη σε εθνικό επίπεδο ποιον δέχονται και ποιον όχι, αλλά υπάρχουν κοινοί κανόνες για όλες τις χώρες της ΕΕ, διατηρώντας μεν τις εθνικές μεταναστευτικες πολιτικές στην αρμοδιότητα της χώρας μέλους, υιοθετώντας δε πολύ αυστηρούς κανόνες νομιμοποίησης. Η Ελλάδα πχ δεν διαθέτει ενεργή διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών με εξαίρεση διμερείς συμφωνίες που υπέγραψε για κάποιους εργάτες γης.

Για τους μετακινουμενους που ονομαστηκαν πρόσφυγες αντί για μετανάστες, το βάρος πέφτει στην πρώτη χώρα υποδοχής του, η οποία καθιστάται υπεύθυνη να καταγράψει και να εξετάσει την αίτηση ασύλου του πρόσφυγα.

Στην περίπτωση που γίνει αποδεκτός και του δίνεται άσυλο έχει δικαίωμα να μετακινηθεί στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. 6. Συγκεκριμένα, κάνω αναφορά γιατί έχει σημασία, οι όροι του Δουβλίνου III που αυστηροποίησαν τις προηγούμενες Συνθήκες I και II είναι οικογενειακοί δεσμοί, πρόσφατη κατοχή θεώρησης εισόδου (visa) ή άδεια διαμονής σε Κράτος-Μέλος, και αν ο αιτών/ούσα έχει εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση νόμιμα ή παράνομα.

Η συμφωνία αυτή υπογράφηκε από τις 27 χώρες της ΕΕ με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο που εξετάζει αιτήσεις μέχρι το 2020, την ημερομηνία του Brexit. 7. Και πάμε τώρα στα πρόσφατα συμβάντα στη Θέουτα.

Κατ' αρχάς ήδη καταγράφεται ένα μεγάλο κατά τη γνώμη μου λάθος.

Η συμφωνία και η υπογραφή του Δουβλίνου III απ'όλες τις χώρες εκχωρεί αποφασιστική δύναμη στα όργανα της ΕΕ, με μικρές σχετικά δυνατότητες αυτονομίας θέσπισης εθνικών μεταναστευτικών πολιτικών κυρίως στο επίπεδο των πολιτικών εισόδου και διαμονής στη χώρα υποδοχής.

Απαξ και αναγνωρίζεις το καθεστώς ασύλου, ο πρόσφυγας χρήζει και ορθά φυσικά διεθνούς προστασίας παντού στην Ευρώπη και ελεύθερης μετακίνησης λόγω Σένγκεν.

Δηλαδή νομικά η δεξιά και η ακροδεξία πατάει πάνω στον κανόνα της κοινής αποδοχής της νομοθεσίας απ'όλα τα κράτη γιατί μία χώρα, εν προκειμένω η Ισπανία, δέχτηκε μία μαζική εισροή προσφύγων. 8. Πολιτικά τώρα, σε καιρούς εχθρικής αντιμετώπισης των ροών από τις τρίτες χώρες, σε καιρούς ξώφθαλμης καταπάτησης κάθε κατηγορίας δικαιωμάτων, όπως είναι οι επαναπροωθήσεις και η βύθιση των μεταναστών στα μεσογειακά νερά, σε καιρούς ανοικτής ρατσιστικής αντιμετώπισης των κατατρεγμένων και αυτών που αναζητούν μία πιο ανθρώπινη ζωή, σε καιρούς απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής, σε καιρούς αναζήτησης μίας αόρατης εθνικής ασφάλειας, που ακυρώνεται από τους ίδιους τους κυβερνώντες, δηλ. από μέσα και όχι κατασκευάζοντας εξωτερικούς εχθρούς, το μεταναστευτικό και το προσφυγικό αποτελούν την αιχμή του δόρατος ανάπτυξης της ακροδεξιάς σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και τείνουν να επικρατήσουν στα εθνικά και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. 9. Η προσπάθεια του Σαντσέθ είναι ηρωική, η συνωμοσία των δεξιόστροφων χωρών καταπατάει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και την αρχή της αμοιβαιότητας, όμως το έδαφος για να γίνουν όλα αυτά καλλιεργείται εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια.

Δυστυχώς θα δούμε και χειρότερα. Η Ισπανία και αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε υπήρξε πάντα η χώρα με την πλέον οργανωμένη και προοδευτική μεταναστευτική πολιτική, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τον άλλο πόλο, τη χειρότερη θέση, την πιο ασταθή, ανοργάνωτη με όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις. 10. Αλλά, κάπου στην άκρη του μυαλού μας να σκεφτόμαστε ότι δεν απέχουμε χρονικά πολύ από την αλλαγή αυτών των πολιτικών γιατί η Ευρώπη έχει δύο πολύ σοβαρά προβλήματα να λύσει, με την Ελλάδα να είναι η πρώτη στα προβλήματα αυτά. 1ον.

Εχει ανάγκη από εργατικά χέρια, οι ελλείψεις είναι τραγικές και οι οικονομίες δεν έχουν λύσεις, και 2ον.

Η υπογεννητικότητα που ήδη αποτυπώνεται στην οικονομία και στη μη ανανέωση των πληθυσμών θα οδηγήσουν μεσοπρόθεσμα σε κάθετη στροφή των αντι-μεταναστευτικών πολιτικών, αναγκαστικά.

Για αυτό τώρα πρέπει να αντέξουμε λίγο ακόμα, να μην υπάρξουν συνέπειες μη αναστρέψιμες. Ήδη η ανθρωπιστική και οικονομική ζημιά είναι τεράστια. Σας ευχαριστώ πολύ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους