ΤΟ ΠΑΙΔΙ ... (ας πούμε και κάτι ευχάριστο) Τις προηγούμενες μέρες είδα τη συγκεκριμένη σκηνή και ένας κάδος από σκουπιδάκια μπήκε στο μάτι μου! Γιατί ΤΟ ΠΑΙΔΙ είναι σπουδαία σειρά και ποιος είναι ο...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ... (ας πούμε και κάτι ευχάριστο) Τις προηγούμενες μέρες είδα τη συγκεκριμένη σκηνή και ένας κάδος από σκουπιδάκια μπήκε στο μάτι μου! Γιατί ΤΟ ΠΑΙΔΙ είναι σπουδαία σειρά και ποιος είναι ο κοινωνικός ρόλος της Τέχνης? Αρχικά ΤΟ ΠΑΙΔΙ είναι μια μαύρη κωμωδία-θρίλερ που διαδραματίζεται σε ένα ορεινό χωριό της Ελλάδας και καταφέρνει μέσα από τις περίπλοκες ιστορίες (δολοφονίες, μαφία, πλαστογραφία κ.α.) να ευαισθητοποιεί το κοινό σε κοινωνικά ζητήματα όπως η πατριαρχία, η ομοφυλοφιλία, η αναπηρία, η αλληλεγγύη, ο ρατσισμός, η διαφορετικότητα, η ορφάνια...και το κάνει αυτό πολύ περίτεχνα κι ακούραστα, με χιούμορ... Και δεν το κάνει βαρύγδουπα αλλά με πολύ λιτό τρόπο. ΤΟ ΠΑΙΔΙ καταφέρε να έρθει πολύ κοντά στο κοινό και να το συγκινήσει χωρίς βέβαια να το προκαλέσει για συναισθηματισμούς.

Πρόκειται για μια σειρά η οποία όπως λέει και στο βίντεο, κατάφερε να κρατάει συντροφιά σε πολύ κόσμο κι εγώ θα προσθέσω κάτι πολύ σημαντικό: να χαλαρώσει τον κόσμο.

Να το παρακολουθεί κανείς ευχάριστα και να τον καταπραύνει τα βράδια μετά από τις υποχρεώσεις... Και νομίζω ότι αυτός είναι και θα πρέπει να είναι ο πρωταρχικός ρόλος της τέχνης.

Το κοινωνικό κομμάτι.

Η τέχνη δεν υπάρχει έξω από την κοινωνία, είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι επικοινωνούν, μοιράζονται εμπειρίες και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον.

Η αξία της δεν βρίσκεται μόνο στην αισθητική απόλαυση, αλλά και στην ικανότητά της να συγκινεί, να κρατά συντροφιά και να δημιουργεί δεσμούς.

Μια ταινία, ένα τραγούδι ή ένα βιβλίο μπορούν να μας κάνουν να αισθανθούμε λιγότερο μόνοι, να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε κάτι από τον εαυτό μας ή να μας φέρουν κοντά σε εμπειρίες διαφορετικές από τις δικές μας.

Γι’ αυτό η τέχνη χρειάζεται να φτάνει στους ανθρώπους και να γίνεται κατανοητή, όχι απαραίτητα εύκολη, αλλά αρκετά ανοιχτή ώστε να μπορεί να συναντήσει διαφορετικές ζωές και διαφορετικές πραγματικότητες.

Μέσα από αυτή τη συνάντηση η τέχνη μπορεί να μας εξελίξει.

Μας μαθαίνει να κοιτάζουμε ξανά, να αμφισβητούμε όσα θεωρούμε αυτονόητα και να φανταζόμαστε διαφορετικούς τρόπους ζωής και συνύπαρξης.

Κι έτσι συναντά την ηθική και τη συμπερίληψη.

Όχι ως ένα έτοιμο μάθημα για το τι είναι σωστό και τι λάθος, αλλά ως μια δυνατότητα να δούμε τον άλλον, τη διαφορετικότητα, τον αποκλεισμό, την αδικία και την ανάγκη για αξιοπρέπεια.

Η τέχνη μπορεί να δώσει χώρο σε ανθρώπους που συχνά μένουν αόρατοι και, χωρίς να κουνάει το δάχτυλο, να μας κάνει περισσότερο διαθέσιμους στον άλλον.

Με αυτόν τον τρόπο δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση της κοινωνίας, μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή της.

Επιτελεί τον κοινωνικό της ρόλο της τέχνης ΤΟ ΠΑΙΔΙ; Νομίζω η απάντηση είναι ξεκάθαρη.

Η σειρά δεν χρειάζεται να μετατρέψει τη διαφορετικότητα σε μάθημα για να μιλήσει για τη συμπερίληψη.

Μέσα από την ιστορία του παιδιού και τη σχέση του με τους ανθρώπους γύρω του, μας καλεί να δούμε όχο μόνο έναν άνθρωπο, αλλά πολλούς ανθρώπους που συχνά η κοινωνία θα επέλεγε να κοιτάξει από απόσταση.

Μέσα όμως από την καθημερινότητα, τις σχέσεις, την ευαλωτότητα, την ανάγκη για προστασία και τελικά την αλληλεγγύη.

Κι ίσως για εμένα εκεί να βρίσκεται μια από τις πιο ουσιαστικές λειτουργίες της τέχνης.

Όχι να μας πει ότι πρέπει να γίνουμε καλύτεροι, κουνώντας μας το δάχτυλο αλλά να μας κάνει να δούμε τ@ άλλ@ λίγο διαφορετικά.

Και κάποιες φορές, αυτή η προσωπική αλλαγή να είναι η αρχή για να αλλάξει 'εστω και λίγο και η κοινωνία. ✏ Διαβάστε σχετικά: Γέμτου Ε. (2015). Ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης. Επιστήμη και Κοινωνία: Επιθεώρηση Πολιτικής και Ηθικής Θεωρίας, 20, 199–218.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους