Για δεύτερο σερί εντός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι απέναντι σε υποδεέστερη ομάδα (με καλή οργάνωση πίσω από τη μπάλα), ο Παναθηναϊκός όχι μόνο αναδείχθηκε ισόπαλος, αλλά πάλι προβλημάτισε αρκετά με την...

Πλήρες Κείμενο:

Για δεύτερο σερί εντός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι απέναντι σε υποδεέστερη ομάδα (με καλή οργάνωση πίσω από τη μπάλα), ο Παναθηναϊκός όχι μόνο αναδείχθηκε ισόπαλος, αλλά πάλι προβλημάτισε αρκετά με την εμφάνισή του, κι έτσι παραμένει ανοιχτή η υπόθεση πρόκριση με την βουλγαρική ΤΣΣΚΑ 1948, δηλαδή έναν σύλλογο με μόλις δέκα χρόνια ιστορίας.

Με εξαίρεση το πρώτο εικοσάλεπτο που οι "πράσινοι" μπήκαν με ένταση, πίεσαν αποτελεσματικά ψηλά στο γήπεδο και προηγήθηκαν δίκαια στο σκορ με τη συνεργασία των δύο μακράν πιο φορμαρισμένων ποδοσφαιριστών τους (πολύ γλυκιά σέντρα του Αντίνο, ωραία κίνηση κρυφού φορ του Γιάγκουσιτς), η εικόνα στη συνέχεια ήταν κάτω του μετρίου τόσο δημιουργικά όσο και ανασταλτικά.

Προς το παρόν, το σύστημα του Νίστρουπ με τα πλάγια μπακ να ανεβαίνουν πολύ ψηλά και να συγκλίνουν σε κεντρικούς χώρους όταν το "τριφύλλι" έχει την κατοχή της μπάλας, δημιουργεί πολλά προβλήματα στο αμυντικό transition (με τον Ρούσεφ να ισοφαρίζει και να χάνει μια ακόμα κλασική ευκαιρία για την ανατροπή, βρίσκοντας εντελώς εκτός θέσης τον Τσάπρα). Επιπλέον, το δίδυμο Καμαρά-Τσιριβέγια κινούνταν σε παρόμοια μέτρα και ήταν δυσλειτουργικό τόσο στην ανάπτυξη όσο κυρίως στην αναχαίτιση.

Παραμένει απορίας άξιο γιατί δεν παίρνει περισσότερο χρόνο συμμετοχής ο Κοντούρης, δηλαδή ο πιο υποσχόμενος και ισορροπημένος κεντρικός χαφ σε τρεξίματα και ακρίβεια μεταβιβάσεων που διαθέτουν αυτή τη στιγμή στο ρόστερ τους οι "πράσινοι" (μέχρι να έχει ο Κάνγκουα δικαίωμα συμμετοχής).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους