“Οδύσσεια” σε φιλοσοφική διάσταση. Κάθε ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν αποτελεί γεγονός. Ακόμα και μετά την τεράστια επιτυχία του “Oppenheimer”, o σπουδαίος σκηνοθέτης μοιάζει να αναμετράται με τον εαυτό...
“Οδύσσεια” σε φιλοσοφική διάσταση. Κάθε ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν αποτελεί γεγονός.
Ακόμα και μετά την τεράστια επιτυχία του “Oppenheimer”, o σπουδαίος σκηνοθέτης μοιάζει να αναμετράται με τον εαυτό του και την ιστορία.
Η περίπου τρίωρη περιπλάνηση στο σύμπαν του είναι πάντα μία επώδυνη διαδικασία.
Συνειδητά επιλέγει μετά τον “πατέρα της ατομικής βόμβας”, τον πολυμήχανο Οδυσσέα.
Νιώθει μία έλξη για τους σπουδαίους κάθε εποχής κι αυτό που έκανε τον ήρωά του να ξεχωρίζει δεν ήταν μόνο η ικανότητά του στη μάχη, αλλά κυρίως η οξυδέρκεια και η διορατικότητά του.
Από αυτή τη σκοπιά επιλέγει να εξετάσει την ιστορία ο Νόλαν.
Δε διστάζει να δείξει τις σκοτεινές πλευρές του ήρωα και μας φέρνει “αντιμέτωπους” με τα λάθη του στην πορεία για την πατρίδα.
Είναι στιγμές που η έπαρσή του τον οδηγεί σε λάθος μονοπάτια.
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όμως τον κρατάει ζωντανό κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είναι ξεκάθαρη η φιλοσοφική διάσταση στην αφήγηση δύο επιπέδων, του φαίνεσθαι και του είναι, της επιφάνειας και της εμβάθυνσης.
Όπως είχαμε αναχρονιστικά στοιχεία στην Οδύσσεια του Ομήρου, έτσι κι ο Κρίστοφερ Νόλαν βάζει τη δική μου προσωπική σφραγίδα χωρίς να χάνει την πυξίδα του.
Γνωρίζει καλά εκ προοιμίου τι θέλει να τονίσει και που θέλει να φτάσει.
Το έργο του έχει αρχή, μέση και τέλος και δεν παρεκκλίνει της πορείας του.
Το σχόλιο του για την ανθρωπότητα συνοψίζεται στη στιχομυθία του “ζητιάνου” με την Πηνελόπη λίγο πριν το φινάλε.
Ένα κρεσέντο για την ανθρώπινη απληστία που μας φέρνει όλους προς των ευθυνών μας, να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να συνειδητοποιούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Σε επίπεδο αισθητικής φυσικά συζητάμε για το blockbuster του καλοκαιριού.
Φυσικά δεν περίμενε κανείς κάτι λιγότερο.
Ο δημιουργός επιλέγει συνειδητά να αφήσει σχεδόν στο περιθώριο τους Θεούς και τους εμφανίζει με συγκεκριμένο τρόπο και μάλιστα σε συνέντευξή του είπε πως αυτή είναι η σημαντικότερη δημιουργική ανακάλυψη της ταινίας.
Παίζει μέσα στον χρόνο, δείχνει πως τελικά ίσως δεν άλλαξαν και τόσα πολλά όσον αφορά την ηθική διάσταση των πραγμάτων.
Τονίζει με έναν δικό του έμμεσο τρόπο πως αυτό που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει είναι η λογική και η μόρφωση, καθώς η καλλιέργεια του νου μας απελευθερώνει από τα δεσμά της “αποκτήνωσης” και των ενστίκτων. Ο Νόλαν είναι ταυτόχρονα θαυμαστής του “μεγάλου” σε επίπεδο εγκεφαλικής διανόησης και ευφυϊας και ταυτόχρονα πολέμιος κάθε μορφής αλαζονείας.
Ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σχοινί και πετυχαίνει τον στόχο του, με έναν εξαιρετικό Ματ Ντέιμον μαέστρο στην ορχήστρα του.
Μπορεί να πετύχει και την Οσκαρική επιτυχία του “Oppenheimer”; Mικρή σημασία έχει κι ίσως πλέον έχει και για τον ίδιο, άλλωστε όπως τόνισε ήρθε η ώρα να κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους