ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ SERAFEIM MICHIOTI ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΝΔ Αγαπητέ Σεραφείμ, με τον κρυστάλλινο λόγο σου δικαιώνεις όλους εκείνους που στα νιάτα τους παρασύρθηκαν από το...

Πλήρες Κείμενο:

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ SERAFEIM MICHIOTI ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΝΔ Αγαπητέ Σεραφείμ, με τον κρυστάλλινο λόγο σου δικαιώνεις όλους εκείνους που στα νιάτα τους παρασύρθηκαν από το συναίσθημα που γέννησε μέσα τους η Εσχατολογική Σωτηριολογική Θρησκευτικότης του Κομμουνισμού, μέχρι που ήρθε η σκληρή πραγματικότητα των Γκουλαγκ, και των δηλητηριάσεων εντός των φυλακών αλλά Ναβάλνι, που κρατούν μέχρι σήμερα, άσβεστο το μίσος στις ψυχές όλων αυτών, που δεν αναγνωρίζουν τα εσωτερικά τους Εξάρχεια, με αποτέλεσμα να ξεσπούν εκδικητικά στην κοινωνία με την ελπίδα να λυτρωθούν.

Τον δρόμο σου, με τις ίδιες πλέον αποστάσεις από τον συγκεκριμένο χώρο, ακολούθησε και Ράμφος ο οποίος στο γρήγορο πέρασμα του από το ΚΚΕ, πριν φύγει στην Γαλλία για φιλοσοφικές σπουδές, διετέλεσε διαφωτιστής της Παπαρήγα, όπως μας εκμυστηρεύτηκε σε μια από τις διαλέξεις του.

Στη συνέχεια δε, για να χωρέσει μέσα του, όλη αυτή την απογοήτευση, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο “Μαρτυρία και Γράμμα” και υπότιτλο, Απόλογος για τον Μαρξ, και λόγος για τον Καστοριάδη.

Όπου αναλύει τα λάθη της θεωρίας του Μαρξ, που έστειλαν στον άλλο κόσμο 70.000.000 ψυχές μόνο στη Ρωσία.

Κατά τον Ράμφο λοιπόν το λάθος του Μαρξ συνίσταται στο γεγονός ότι θεωρεί την ιδεολογία ως εικόνα της πραγματικότητος, ενώ στην πράξη, η ιδεολογία είναι η απόλυτη ρήξη με την πραγματικότητα.

Γιατί είναι άλλο πράγμα η ιδέα, και άλλο πράγμα η ιδεολογία.

Η ιδέα είναι μια πνευματική σύλληψη της όποιας το περιεχόμενο περνά την βάσανο του πειραματισμού, για να καταστεί εφικτή η όχι, η εφαρμογή της, και η βιωσιμότητα της.

Ενώ η ιδεολογία, ως απολυτότης με προκαθορισμένο νόημα και περιεχόμενο, αυτό που του δίνουν από μόνοι τους οι κομμουνιστές, οι όποιοι αυτό-βαφτίζονται σωτήρες του κόσμου από την αδικία, για να καταλήξουν οι ίδιοι Ολιγαρχες -Κομμουνιστές, σε μια κατεστραμμένη χώρα, πρέπει να επιβληθεί επί ποινή θανάτου στους ανθρώπους, για να γίνει πραγματικότης Πρέπει δηλαδή για να διαφυλαχτεί η απολυτότης του προκαθορισμένου κομμουνιστικού ιδεολογήματος ως "διαχρονικού ηθικού πλεονεκτήματος των Προλετάριων της κατώτερης τάξης" να δολοφονηθεί οτιδήποτε διαφορετικό, από τον μοναδικό κομμουνιστικό τρόπο ζωής των ανθρώπων επί της γης, όπως τον γνωρίζει εκ των προτέρων, το Προλεταριάτο.

Άρα για να διαφυλαχθεί η απολυτότης του “διαχρονικού τους ηθικού πλεονεκτήματος”, πρέπει να δολοφονούν, ότι πετάει, ότι κολυμπάει, και ότι περπατάει, ώστε να μείνει μόνο του, το απόλυτο κομμουνιστικό ηθικό πλεονέκτημα, για να μπορεί να είναι απόλυτο.

Γιατί τι απόλυτο ηθικό πλεονέκτημα θα ήταν, αν μπορούσε να το κάνει και κάποιος άλλος, έκτος από τους Προλετάριους.

Για να διασώζουν λοιπόν διαχρονικά την απολυτότητα του “ηθικού τους πλεονεκτήματος”, πρέπει να δολοφονούν την διαφορετικότητα εν τη γενέσει της, όπου την συναντούν, ώστε να είμαστε όλοι ίδιοι.

Μπερδεύουν όπως και ο Μαρξ, το ίσοι απέναντι στο νόμο, με το ίδιοι μεταξύ μας.

Αυτό είναι κατά τον Ράμφο το λάθος του Μαρξ.

Από τη φύση μας είμαστε διαφορετικοί, άλλος ψηλός άλλος κοντός, άλλος με κλίση στα μαθηματικά, άλλος στον αθλητισμό, κ.ο.κ. Είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι μεταξύ μας, για να ζούμε όλοι την ίδια ζωή, ως μαζάνθρωποι του κομμουνιστικού ρόλου-ζόφου, επί ποινή θανάτου.

Εδώ μας παίρνει μια ζωή να βρούμε τον τρόπο του και τη θέση του ο καθένας μας μέσα στη ζωή, και αυτοί νομίζουν ( Ξέρουμε, Θέλουμε, Μπορούμε.) ότι ξέρουν για όλους μας εκ των προτέρων, πως πρέπει να ζήσουμε, για να είμαστε κατ αυτούς ευτυχισμένοι, και επιπλέον, θέλουν και να μας το επιβάλουν, ως μοναδικό τρόπο ζωής επί της γης, επί ποινή θανάτου.

Καλά κάνεις λοιπόν φίλε μου Σεραφείμ, και λες τα πράγματα με το όνομα τους, έτσι όπως ακριβώς έχουν ιστορικά, ώστε να αναλάβει ο καθένας μας τις ευθύνες του, απέναντι στον ζητούμενο ενήλικα πλέον εαυτό του, και απέναντι στο κράτος, με σκοπό μια εθνική και ατομική αυτογνωσία, η οποία παράλληλα με την αναμονή του θαύματος, θα μας επιτρέψει να ξαναβάλουμε στη ζωή μας τη Λογική, ώστε να υπερνικήσουμε ενωμένοι τον διχασμό αυτής της βρεφικότητος, που τρώει τα σωθικά μας, από την Αρχαία Ελλάδα, της ίδιας βρεφικότητος, που έκανε τον Πλάτωνα να πει πως οι “ Έλληνες αεί παιδες εστέ.” Γ.Θ, Serafeim Michiotis ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΣΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΘΕΙ Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΥΤΣΑΣ Για το πρόσωπο του ευπατρίδη πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη που αποχαιρετήσαμε σήμερα, Υπουργού σε πολλά Υπουργεία σε Κυβερνήσεις της ΝΔ, με τελευταία Υπουργική του θητεία εις το ΥΠΕΘΑ, όπως και ευρωβουλευτή, με σχεδόν μισό αιώνα αδιάλειπτης συμμετοχής και εξαιρετικής συμβολής του εις τα κοινά, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι «φεύγει» μία χαρισματική προσωπικότητα με σταθερή συνέπεια αρχών στο πεδίο του συντηρητικού χώρου, αλλά και ανοικτού στους «απέναντι», θητεύοντας ανυπόκριτα στον πολιτικό πλουραλισμό.

Δυστυχώς, όμως, με την αναγγελία του θανάτου του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, δεν έλειψαν οι συνεπείς(…) ακραίες «αριστερές φωνές», που δεν παρέλειψαν (…)να μειώσουν τη σημασία της εκδημίας του, διότι «ήταν δεξιός», κολλημένες στην πιο τυφλή πολιτική αντιπαράθεση, που ουδέν συμβάλλει, εμβαθύνοντας αντιθέτως πάθη.

Αλλά, για την ακρίβεια των πραγμάτων πόσο και μέχρι που ήταν «δεξιός» ο εκλιπών; Προσωπικώς, καίτοι τον θυμούμαι να με επικρίνει, με το δικό του διακριτικό μάλλον τρόπο, που παρέπεμπε σε εκλεπτυσμένο βρετανικό χιούμορ, για όσα έγραφα στην περίοδο του 1989 από την «ΑΥΓΗ» για τα θέματα του ΥΠΕΘΑ όπου ήταν Υπουργός και τις «πηγές» μου, πάντοτε είχα την εικόνα ενός έντιμου και ειλικρινούς πολιτικού, διόλου εχθρικού ή/και πολέμιου απέναντι στην «άλλη πολιτική» προς τη ΝΔ. Και αν η δημόσια διαφοροποίησή του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση Κοσκωτά το θέρος του 1989 είναι γνωστή, μία άλλη πλευρά της πολιτικής του παρακαταθήκης, ως και Υπουργού Δικαιοσύνης το 1992, δεν πρέπει να απουσιάζει από τη δημόσια συμβολή του εις τα κοινά, προσφέροντας άλλη μία επιβεβαίωση της ανοικτής προσωπικότητας του εκλιπόντος, Αναφέρομαι στη δοκιμασία που ζούσαμε τότε στην «ΑΥΓΗ» με τον εκδότη του φύλλου και κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτ, αείμνηστο Λευτέρη Βουτσά, στη φυλακή για τα χρέη της εφημερίδας προς το ΙΚΑ.

Για την ακρίβεια των τότε γεγονότων, των οποίων τυγχάνω γνώστης επακριβώς, αισθάνομαι «υποχρεωμένος» να καταθέσω δημοσίως, ότι ευθύς ως το θέμα για εξεύρεση λύσης για την αποφυλάκιση του Λευτέρη Βουτσά, εκδότη αντιπολιτευόμενης εφημερίδας της τότε Κυβέρνησης της ΝΔ, έφθασε εις τον τότε ΥΕΘΑ Ιωάννη Βαρβιτσιώτη κινητοποιήθηκε πάραυτα για την εξεύρεση λύσης, σε πρώτη φάση με την εισαγωγή του σε Στρατιωτικό Νοσοκομείο, το 251 ΓΝΑ.

Στη συνέχεια ο Λευτέρης Βουτσάς μεταφέρθηκε στις Φυλακές Κορυδαλλού, από όπου και αποφυλακίσθηκε, αφού στο μεταξύ εκδικάσθηκαν οι εκκρεμούσες με αμετάκλητες ποινές νομικές υποθέσεις για την αναστολή έκτισης των 33 ποινών εις βάρος του, οι οποίες παραπέμφθηκαν στο Εφετείο, με τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή, να τού υπογράφει την απονομή χάριτος στις 18 Δεκεμβρίου 1992, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, Μεταφέροντας τα προηγούμενα, αναλογίζομαι και διαπιστώνω με θλίψη, πόσο αυτός ο πολιτικός χώρος για τον οποίο δεν με συνδέει πλέον τίποτε πέραν της άμετρης λύπης για το σημερινό απερίγραπτο και πολύπλευρο ξεπεσμό του, μπορεί ωστόσο να είναι τόσο απελπιστικώς αμνήμων απέναντι σε ανθρώπους της «απέναντι όχθης», όπως ο «δεξιός Βαρβιτσιώτης», κατά την ουσία, όσων προηγουμένως ανεφέρθησαν, τόσο εχθροπαθείς και μισαλλόξοι, κήρυκες του μίσους και του διχασμού, ο ίδιος Βαρβιτσιώτης που δεν υπήρχε ημέρα να μην ενδιαφερθεί μέχρι την αποφυλάκιση του εκδότη της αριστερής τότε «ΑΥΓΗΣ», σήμερα φύλλου της απόλυτης αναξιοπιστίας.

Με την ευχή και από πλευράς μου για τον εκλιπόντα Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, όπως «γαίαν έχοι ελαφράν», κρατώ τα λόγια από το σημερινό επικήδειο του Πρωθυπουργού και Προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη, στον επικήδειό του: «Σεβαστέ μας Γιάννη, μας αφήνεις βαριά κληρονομιά την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα, την αφοσίωση σε αξίες, κυρίως όμως μία αυθεντική πολιτική ευγένεια που τόσο μας λείπει αυτές τις εποχές.

Για όλα αυτά, η Ελλάδα αλλά και η μεγάλη μας παράταξη, η Νέα Δημοκρατία, θα σε ευχαριστούν». Μικρόνοοες μόνον θα μπορούσε να διαφωνήσουν, με τον κεκοιμημένο, εάν μπορούσε, να τούς απαντά με το χαμόγελό του…. Σεραφείμ Χ.Μηχιώτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους