Λοιπόν, αν ζεσταίνεστε πολύ, ή αν βαριέστε πολύ - έχω κάτι για σας, αν δεν το έχετε διαβάσει ήδη - Είναι δροσερό, είναι αστείο, θα περάσετε καλά. Το Φυστίκι στο Παρίσι, σαν ανέκδοτο ακούγεται, αλλά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι ebook, κοστίζει περίπου 5 ευρώ+φπα και για να το διαβάσετε, το κατεβάζετε στη συσκευή σας και το ανοίγετε με οποιονδήποτε ΔΩΡΕΑΝ e-pub reader Από την πενταήμερη που είχαν πάει Κρήτη με το σχολείο λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ΤΩΡΑ ΕΣΩΣΕ να βγάλει όλα τα πράγματα από μέσα. ΠΟΣΟ ΜΕ ΝΙΩΘΕΙΣ, ΦΙΛΗ ΜΟΥ, ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ, ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, που σου γυρνάει ώρες ώρες το μάτι με τα παιδιά σου, αλλά και τι να πεις, ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ.

Που οι καλές παλιές εποχές ρε, που έτσι και δεν τακτοποιούσες τα ρούχα σου εγκαίρως έφευγε η παντόφλα-drone και σε πετύχαινε στοχευμένα και σου άνοιγε τρυπούλα στο κρανί0, να δεις μετά για πότε φτιάχνεις βαλίτσα.

Πριν μπεις στο πατρικό σου, είχες ανοίξει συρτάρια, με τηλεπάθεια και είχες αρχίσει να τακτοποιείς, είχες βάλει στα άπλυτα τα βρακχιά σου.

Που λες, οχτώ το πρωί πετούσαμε, τέσσερις χτύπησε το ξυπνητήρι μου.

Ήπια καφέ, τάισα έξι γατιά και δύο σκυλιά, ετοιμάστηκα, σήκωσα και τη μικρή που είχε προλάβει να κοιμηθεί κάνα μισάωρο το πολύ και φύγαμε.

Μας πήγε στο αεροδρόμιο ο είλωτας, που έπρεπε να πάει για δουλειά μετά. ΜΗΝ ΤΟΝ ΛΥΠΑΣΤΕΕΕΕΕ, ΜΗΝ ΤΟΝ ΛΥΠΑΣΤΕ ΕΙΠΑΑΑΑΑΑΑ, τα έχουμε πει εκατό φορές, σας έχω αναλύσει τους λόγους, μην τα ξαναλέμε! Δεν έχει ανάγκηΑΥΤΟΣ! Ο άνθρωπος ΑΥΤΟΟΟΟΟΣ (Το τραγουδήσατε από μέσα σας, έτσι;) Τέλος πάντων, του είχα φτιάξει κι ένα παστίτσιο να έχει να παίζει μπάλα τις δύο πρώτες μέρες, οκ; Μας αδειάζει λοιπόν στο Ελ. Βενιζέλ. “Ε, δεν χρειάζεται να έρθω κι εγώ μέσα ε, μεγάλα κορίτσια είστε, μη πληρώνουμε και πάρκινγκ, ΤΟ ΜΠΟΥΛΟ ΣΑΣ”, είπε με συγκίνηση, έστειλε δυο φιλιά από μακριά και γκάζωσε μέσα στην τρελή χαρά, φωνάζοντας “ΕΙΜΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ, Τ’ ΑΚΟΥΤΕ ΟΛΟΙ, ΕΙΜΑΙΛΕΥΤΕΡΟΟΟΟΟΟΟΟΣ” – που σημαίνει πρακτικά, δεν θα του έπρηζε κανείς τ’ αρτίδια να πηγαίνει να πετάει σκουπίδια.

That’s it, παιδιά, αυτή είναι η κακ0ποίηση που τρώει ο άντρας μου στο σπίτι μας.

Αλλά νταξ τώρα, ήθελε κι αυτός να παίξει το χορόδραμά του.

Μπαίνουμε μέσα από την πύλη των αναχωρήσεων.

Εντωμεταξύ, είχαμε πληρώσει για μια βαλίτσα για να την παραδώσουμε και θα παίρναμε μαζί μας μέσα στο αεροπλάνο και από μία χειραποσκευή.

Πώς κατάφερα εγώ και χώρεσα όλα τα πράγματά μου σε μία χειραποσκευή και η κόρη μου οριακά δεν της έφτασε η βαλιτσάρα + μία ακόμα χειραποσκευή, δεν ξέρω.

Ίδιες μέρες θα καθόμασταν στο Παρίσι, δεν είναι ότι εγώ πήγα για δύο μέρες και εκείνη για έξι μήνες.

Άβυσσος η ψυχή της δεκαεπτάχρονης.

Είχα φάει σκάλωμα εγώ με το θέμα της ασφάλειας στο Παρίσι.

Ότι θα μας κλέψουν.

Οκ, δεν είναι αστικός μύθος, υπάρχουν πολλά περιστατικά μικροκλοπών, αλλά να σου πω κάτι ρε φίλε; Μεγαλοπρωτεύουσα είναι, σε οποιαδήποτε χώρα πας μπορεί να σε κλέψουν, στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον. Στο Αφγαν1στάν τι να σου πω; Εκεί μπορεί άμα πας να απλώσεις χέρι να βουτήξεις κάτι, να σου το κόβουν από το ύψος της λαιμόκοψης, δεν έχω άποψη.

Τίποτα, εγώ ήμουν σίγουρη πως όλοι στο Παρίσι περίμεναν εμένα για να μου κλέψουν το κινητό μου, το αμύθητης αξίας Redmi 9 Pro, που δεν κυκλοφορούν πια γι’ αυτό ούτε συμβατές θήκες – και το ξέρω, επειδή ΕΨΑΞΑ.

Με βολεύουν οι θήκες που είναι σαν βιβλιαράκι, οι γεροντίστικες, ναι. ΠΡΟΜΠΛΕΜ ΡΕ ΣΑΝΑΒΑΠΙΤΣ;;; Κάντε μας τη χάρη λίγο, που έχετε όλοι άποψη για τις θήκες μας, σαν την κόρη μου, που ντρέπεται να κυκλοφορεί μαζί μου λέει, επειδή δεν συνάδει το iPhone της με τη λατέρνα, φτώχια και γαρύφαλλο που περιφέρω εγώ ως κινητό.

Σόρρυ κιόλας ε. Εγώ μέσα στη θήκη του κινητού μου έχω χαρτονομίσματα, κάρτες, χαρτάκια, λαπραζόλ για το στομάχι, ζάναξ γιατί Σ' ακολουθώ στην τσέπη σου γλιστράω, σαν διφραγκάκι τόσο δα μικρό.

Σ' ακολουθώ και ξέρω πως χωράω μες στο λακκάκι που ’χεις στο λαιμό.

Και στο κινητόοόόόόό… Έχω καταφέρει και έχω χωρέσει κι ένα δειγματάκι άρωμα, μία παραμάνα, μία παραθεία, μία παραγιαγιά, ένα σκουλαρίκι, ένα ματόχαντρο γιατί νταξ, είμαι ωραίο μωράκι και μετράω, και γενικά ό,τι σαβούρα βρω και χωράει, θα τη χώσω στη θήκη από το κινητό μου.

Μην το ψάχνετε παιδιά, κάποιου είδους διαταραχή θα είναι σίγουρα.

Πώς λέμε κατοχικό σύνδρομο ή αποθησαυρισμός; Αυτό που γεμίζουν τα σπίτια τους με άχρηστα πράγματα που δεν πετάνε ποτέ και πάνε μετά τα κανάλια και τους κάνουν ξεφτίλα, που δείχνουν δωμάτια γεμάτα ρούχα, παπούτσια και περιτυλίγματα από το 1821; Ε, εμένα έτσι είναι η θήκη του κινητού μου.

Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει εκεί, στοιβαγμένο, ποια αρχαία κέλτικη κατάρα κρύβεται στη φόδρα, δεν είναι να παίζεις με αυτά τα πράγματα.

Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ είχα φάει φρίκη ότι θα μου κλέψουν το υπερπολύτιμο κινητό μου και πήγα και πήρα ΑΛΛΗ μία θήκη, ακόμα πιο γεροντίστικη, από αυτές που κρέμονται από τον λαιμό, για να βάλω μέσα τη θήκη, ινσέψιο, κατάλαβες; Σαν τσαντάκι ήταν, που οριακά χώραγε ένα κινητό και κάνα ζευγάρι γυαλιά πες, ίσως και μερικά έγγραφα.

Ε, εγώ χώρεσα άλλη μια ντουλάπα πράματα εκεί, μόνο το airfryer δεν έχωσα.

Μη ρωτάς. ΔΕΝ ΚΣΕΡΩ.

Οπότε, κάνε με λίγο εικόνα πώς έσκασα μύτη στις αναχωρήσεις στο αεροδρόμιο της Αθήνας, δεδομένου ότι ήξερα πως στη Γαλλία κάνει μπζολόκρυο σε σχέση με την Ελλάδα.

Βρακί, σουτιέν. Οκ; Ισοθερμική σωβρακοφανέλα, σετ. Πάνω-κάτω.

Μάλλινες κάλτσες αντάρτικου. Καπετάν Φυστίκης.

Ζεστή φόρμα, βελουτέ.

Μάλλινο, χοντροπλεγμένο πουλόβερ. Ζακέτα. ΜΠΟΥΦΑΝ, ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙ. ΚΑΙ ΜΠΟΥΦΑΝ. Γάντια. Κασκόλ.

Και ένα πράμα έξτρα, σαν κασκόλ, σαν λουκουμάς, γύρω από τον λαιμό, για έξτρα μόνωση.

Τελευταία στιγμή απέρριψα την ιδέα να βάλω και μπαλακλάβα, επειδή μου είπε ο άντρας μου: «Έχεις σκοπό να χτυπήσεις το Λούβρο; Θα επαναπατρίσουμε τη Νίκη της Σαμοθράκης;» Και οκ, εσείς μπορεί να γελάτε ΤΩΡΑ, ότι και καλά ήμουν υπερβολική έτσι όπως ντύθηκα. ΣΥΝΑΝΤΗΣΤΕ ΜΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΣΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ ΜΟΥ.

Έλα, έλα. ΕΛΑ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΕΛΑ, ΤΑ ΛΕΜΕ ΕΚΕΙ.

Που θα μου πεις εμένα γιατί ντύθηκα Λαπωνέζα.

Φοράω λοιπόν όλα αυτά και έχω και στον λαιμό περασμένη τη θήκη, που έχει μέσα θήκη, που έχει μέσα… μπλα μπλα μπλα, μην τα ξαναλέμε.

Και κρατάω και μία χειραποσκευή, που ναι μεν είναι μία, αλλά ήταν τούμπανο.

Ξέτρουλη, που λένε και στην Κρήτη.

Η κόρη μου ήταν πιο κομψή.

Και εκείνη ισοθερμικά μεν, αλλά πιο αεράτη, είχε πιο σικ λουκ.

Φαντάσου: το δικό μου κασκόλ έκανε τρία ευρώ από τα τζάμπο, το δικό της κάνα τριανταπεντάρι νομίζω από τα μπέρσκα.

Ίδια δουλειά κάνανε.

Δεν ήταν ότι το δικό της της έκανε μασάζ στον λαιμό και της έλεγε ιστοριούλες το βράδυ για να την πάρει ο ύπνος.

Κασκόλ ήταν.

Both of them.

Το άγχος μας ήταν να δώσουμε τη βαλίτσα, για να μην την κουβαλάμε, τη βαλίτσα που είχε μέσα 18 φούτερ, 11 τζιν, 32 φορέματα, 118 βρακιά, 72 ζευγάρια παπούτσια, 4μιση χιλιάδες hair products και δύο σωληνάριααλοιφές για τσιμπήματα από τσούχτρες. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ, χωρίς να είμαστε συνεννοημένες, πήραμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, αντισταμινικές κρέμες.

Ότι τι, θα κολυμπήσουμε στα τροπικά νερά της Nορμανδίας, Γενάρη μήνα; Πάμε λοιπόν, παραδίδουμε χωρίς πρόβλημα τη βαλίτσα-κοντέινερ της μικρής και πάμε να πιούμε καφέ και να φάμε κάτι πριν ανοίξει η πύλη αναχώρησης.

Εκεί που καθόμαστε, της λέω: «Ρε συ, να κουμπώσω κάνα ζάναξ για το αεροπλάνο;» «Όχι μωρέ μαμά, θα σου κρατάω το χέρι, μην αγχώνεσαι». Η αλήθεια είναι πως, ενώ φοβάμαι πολύ τα αεροπορικά ταξίδια, ταυτόχρονα με αγχώνει το να έχω πάρει ηρεμιστικό, μην τυχόν και συμβεί κάτι και δεν είμαι 100% αλέρτ, πόσο μάλλον όταν ταξιδεύω με το παιδί.

Αν ήταν και ο άντρας μου μαζί, δεν το συζητώ, θα είχα καταπιεί την καρτέλα με το αλουμινόχαρτο μαζί.

Τες πα, δεν παίρνω τίποτα.

Άλλωστε με έχει διαβεβαιώσει πως θα με παρηγορεί αν φοβάμαι, σωστά; . Πάμε να περάσουμε έλεγχο. Όπως ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, μανούρα για το μπουκαλάκι το νερό.

Όχι εμείς, εμείς έχουμε συνηθίσει πια, δεν πάμε να περάσουμε έλεγχο με νερό, αλλά άλλοι μπροστά μας.

Όταν θα ταξιδεύετε αεροπορικώς, να υπολογίζετε πάντα την καθυστέρηση επειδή πρέπει να πιεις ΕΚΕΙ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΟΥ.«Μα, δεν διψάω» – «ΔΙΨΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ, ΤΕΛΕΙΩΝΕ, ΡΟΥΦΑ!» Σε όλα τα αεροδρόμια, σε όλες τις χώρες, με αυτό το γαμόνερο πάντα.

Περνάμε κι εμείς.

Δέκα ώρες εγώ να γδυθώ γιατί ήμουν σαν τον Τζόι από τα Φιλαράκια, που για να μην πληρώσει βαλίτσα είχε φορέσει όλα τα ρούχα του.

Περνάω κανονικά.

Αυτή τη φορά δεν χτύπησαν οι λάμες και οι βίδες που έχω στο πόδι μου που είχα σπάσει παλιά.

Καμιά φορά βαράνε συναγερμοί και πέφτουν πάνω μου σεκιουριτάδες και με ακινητ0ποιούν, μου δένουν τα χέρια πίσω ενώ σκυλιά αλυχτάνε πάνω από το κεφάλι μου… όχι νταξ, πλάκα κάνω.

Απλά δείχνω τον αστράγαλο που είναι σαν οριγκάμι και με αφήνουν και περνάω.

Αυτή τη φορά δεν χτύπησε συναγερμός.

Την κόρη μου, για χιλιοστή φορά στην καριέρα της, την σταμάτησαν και την έψαξαν ενδελεχώς.

ΠΑΝΤΑ, μα πάντα, όταν ταξιδεύει με αεροπλάνο, δεν έχει σημασία που δεν χτυπάει συναγερμός όταν περνάει από τον έλεγχο, ΤΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ.

Και την ψάχνουν.

Κάθε φορά γελάμε, επειδή η κόρη μου έχει την πιο άβερατζ και αθώα φάτσα του κόσμου.

Το οποίο, τελικά, είναι πολύ ύποπτο πράγμα και νομίζω πως έχουν δίκιο.

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές.

Αν ήθελα να τσεκάρω κάποιον για τρ0μ0κρατία ή ντραγκζ, οι υποψίες μου θα έπεφταν στο αρνί, όχι στον λύκο.

Κάποια στιγμή είχαμε ρωτήσει κιόλας: «Μα γιατί την ψάχνετε πάντα στους ελέγχους; Γιατί της κάνετε σωματικό έλεγχο;» (πάντα γυναίκες έρχονται να την ψάξουν και το κάνουν προσεκτικά, όχι βίαια, με όμορφο τρόπο – θα τους έτρωγα τα λαρύγγ1α αλλιώς). Και μου έχουν πει πως είναι τυχαίος έλεγχος, αλλά επειδή το λένε γελώντας, νομίζω πως επιβεβαιώνουν τη σκέψη μου, πως η μικρή είναι ΥΠ0ΠΤΑ αθώα.

I get it. Αν είναι να πάει να περάσει κάποιος τίποτα κ0κες ή κάνα πυρ 0κρ0τητή μέσα σε αερ0σκάφος, δεν θα το κάνει ο σωσίας του Ε σκ0 μπάρ ούτε του 0 σά μα Μπ1ν Λά ντεν.

Η πιτσιρίκα που μοιάζει να πηγαίνει κατηχητικό θα το κάνει.

Σαν να είναι ταμένο ντύνεται, ρε, καμιά φορά, με τα οβερσάιζ φούτερ, παντελόνια και μπουφάν – ίχνος δέρματος δεν φαίνεται, λες και πάει να πρ0σηλυτ1σει πιστούς σε κάποια ράντομ α1ρεση:«Αν πιστέψετε σε εμάς, θα έχετε εγγυημένο παράδεισ0, με σκυλάκια, γατάκια, σπέκουλους, κοακόλα και TikTok 25 ώρες το 24. Οι φασαίοι έχουν free pass».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους