Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιτέλους κατάφερα χθές να δω την Οδύσσεια του Νόλαν. Ο Οδυσσέας είναι ο δικός ήρωας και δεν μας αρέσει πολύ να παραλείπονται κομμάτια του μύθου για να εξυπηρετήσουν το όραμα του σκηνοθέτη.

Καταλαβαίνω πως ο Νόλαν ήθελε να τονίσει την ανθρώπινη πλευρά του ήρωα περιορίζοντας τις μυθολογικές πλευρές τις ιστορίας. Οι Θεοί όμως παίζουν δομικό ρόλο στο έπος εξίσου σημαντικό όπως οι υπόλοιποι ήρωες.

Όταν αφαιρείται ένα κομμάτι του μύθου χάνεται η μυητική διαδικασία που έχει η Οδύσσεια.

Δεν μπορώ να πω όμως ότι βαρέθηκα.

Και προτρέπω όλους να δουν το έργο.

Έχω γράψει μουσική 3 φορές για την Οδύσσεια.

Η πρώτη στη Γαλλία για το έργο "Η Οδύσσεια για ένα φλυτζάνι τσάι. " Ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη, που είναι ένα ξενοδοχείο ιαματικών λουτρών είναι 6 η ώρα και όλοι πίνουν τσάι.

Ένα μείγμα Αστερίξ και αρχαίας Ελλάδας με πολύ χιούμορ και συγκίνηση και με πολύ σεβασμό στον Όμηρο χωρίς να παραλείπεται τίποτα από τον μύθο.

Όταν οι σύντροφοι βλέπουν το Πολύφημο ένας σχολιάζει το μάτι του λέγοντας: αυτός ο τύπος πρέπει να αλληθωριζει πολύ έντονα.

Ας είναι καλά ο Jean-michel Ribes που έγραψε το έργο.

Η 2η ενασχόληση με τον Οδυσσέα είναι σαν μπαλέτο με το αείμνηστο Λάμπρο Λάμπρου στο Austin του Τέξας.

Μια υπέροχη συνεργασία με απόλυτο και πάλι σεβασμό στον μύθο.

Και τέλος μια άλλη Οδύσσεια στο Ηρώδειο με τον Νίκο Χαραλάμπους σε μια διασκευή το Σπύρου Ευαγγελάτου.

Ούτε ο Νίκος ξέφυγε απ' το Όμηρο.Όσες κινηματογραφικές η θεατρικές διασκευές και να δείτε καμιά δε θα σας δώσει την συγκίνηση που θα έχετε διαβάζοντας την Οδύσσεια. Ο δικός μας Οδυσσέας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους