Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βελιγράδι, 20 Ιουνίου 1976. Η διαδικασία των πέναλτι βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Ο Τσεχοσλοβάκος φορ από τη Μοραβία περπατά προς το σημείο του πέναλτι είναι ο Ζντένεκ Νεχόντα.

Εκτελεί ψύχραιμα, λίγες στιγμές αργότερα ο Ούλι Χένες στέλνει την μπάλα ψηλά άουτ.

Το σκηνικό έχει στηθεί για τον Αντονίν Πανένκα, που θα αθανατοποιηθεί στη τελευταία προσπάθεια με το πιο τολμηρό πέναλτι στην ιστορία των τελικών.

Όμως, η ιστορία χρωστάει πολλά και στον Νεχόντα, τον ηγέτη και σκόρερ εκείνης της ομάδας.

Γεννημένος στις 9 Μαΐου 1952 στο Χούλιν της Μοραβίας, ο Ζντένεκ Νεχόντα ξεκίνησε από τη Σπάρτακ Χούλιν και την Γκότβαλντοφ, προτού μεταπηδήσει στη Ντούκλα Πράγας, τον σύλλογο του στρατού.

Εκεί έμεινε δώδεκα χρόνια (1971-1983), μετρώντας 124 γκολ σε 290 συμμετοχές και κατακτώντας τρία πρωταθλήματα (1976-77, 1978-79, 1981-82) και δύο Κύπελλα (1980-81, 1982-83). Παράλληλα, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ της χώρας: τη σεζόν 1976-77 με 15 γκολ και τη σεζόν 1978-79 με 17. Και άλλες δύο κορυφαίος Τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

Σήμερα, τα αποτυπώματά του κοσμούν τη σκάλα προς το γήπεδο της Ντούκλα, δίπλα στο άγαλμα του θρυλικού Γιόζεφ Μασόπουστ.

Καθιερώθηκε ως ο πιο ολοκληρωμένος επιθετικός της γενιάς του.

Ήταν εξαιρετικός στο ψηλό παιχνίδι επικίνδυνος και με τα δύο πόδια, και ικανός να αγωνιστεί τόσο ως σέντερ φορ όσο και ως δεξί εξτρέμ, συνδυάζοντας την ταχύτητα με μια απρόβλεπτη κίνηση χωρίς την μπάλα.

Το τότε καθεστώς επέτρεπε στους αθλητές να μεταναστεύσουν στη Δύση μόνο προς το τέλος της καριέρας τους.

Έτσι, γνώρισε τα ευρωπαϊκά γήπεδα σχετικά αργά, περνώντας από τη Ντάρμσταντ, τη Στάνταρ Λιέγης και τη Γκρενόμπλ, προτού ολοκληρώσει τη διαδρομή του στην αυστριακή Άμαλιεντορφ το 1989.

Η κορυφή με τα εθνικά χρώματα ήρθε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976.

Στον δραματικό ημιτελικό του Ζάγκρεμπ απέναντι στην πανίσχυρη Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ, το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση μετά το 1-1 της κανονικής διάρκειας.

Εκεί, στο 114ο λεπτό, ο Νεχόντα πέτυχε με κοντινή κεφαλιά το «χρυσό» γκολ του 2-1 (πριν ο Βέσελι σφραγίσει το τελικό 3-1), στέλνοντας την ομάδα του στον μεγάλο τελικό. Στο Βελιγράδι, απέναντι στους υπερασπιστές του τίτλου Δυτικογερμανούς, η Τσεχοσλοβακία προηγήθηκε 2-0 με τους Σβεχλίκ και Ντόμπιας, είδε τον Χέλτσενμπαϊν να ισοφαρίζει στο 89ο λεπτό και οδηγήθηκε στα πέναλτι.

Ο ίδιος ο Νεχόντα θυμόταν πως η ομάδα ταξίδεψε στην τελική φάση νιώθοντας πως δεν είχε τίποτα να χάσει απέναντι σε πολύ ισχυρότερα φαβορί, κι αυτή ακριβώς η απουσία πίεσης αποδείχθηκε το μεγάλο τους όπλο.

Συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ενδεκάδα του Euro 1976, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα πανηγύρισε το χάλκινο μετάλλιο στο Euro 1980 ως αρχηγός εκεί σημείωσε δύο γκολ, το ένα απέναντι στην Ελλάδα και στο ματς της τρίτης θέσης ήταν εύστοχος στη διαδικασία των πέναλτι απέναντι στην Ιταλία.

Το 1982, σε ηλικία 30 ετών, υπήρξε από τους πιο έμπειρους παίκτες της Τσεχοσλοβακίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας —το μοναδικό Μουντιάλ της καριέρας του— όπου η ομάδα αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των μεγάλων διοργανώσεων με την εθνική φανέλα, την οποία φόρεσε συνολικά 91 φορές (σημειώνοντας 31 γκολ). Αρκετοί ιστορικοί του αθλήματος τον κατατάσσουν ανάμεσα στους σημαντικότερους Τσέχους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, δίπλα σε ιερά τέρατα όπως ο Μπίτσαν, ο Μασόπουστ και ο Πλανίτσκα.

Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου ως ένας από τους πιο επιτυχημένους ατζέντηδες της χώρας του, εκπροσωπώντας σπουδαίους παίκτες (με κορυφαίο τον Πάβελ Νέντβεντ), μεταφέροντας στη νέα του ιδιότητα την ίδια προσήλωση στη λεπτομέρεια που τον χαρακτήριζε στο χορτάρι. Ο Νεχόντα δεν διέθετε το όνομα ενός Μπέκενμπαουερ ούτε το εμπορικό βάρος ενός δυτικοευρωπαίου αστέρα της εποχής του. Όμως, ήταν ο παίχτης σημείο αναφοράς της τελευταίας μεγάλης ομάδας από την ενιαία τσεχοσλοβακική σχολή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους