Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η «πρόοδος» αρχίζει με διαγραφές

--------------------------------------------------------- Τελευταία, όλο και περισσότεροι αυτοχρισμένοι παντογνώστες περιφέρονται στα μέσα ενημέρωσης μοιράζοντας πιστοποιητικά προόδου και αναχρονισμού.

Με περισσή ευκολία αποφασίζουν τι πρέπει να φύγει από το σχολείο, τι δεν ανήκει στην παιδεία και ποιες παραδόσεις οφείλει μια ολόκληρη κοινωνία να αποβάλει για να θεωρηθεί δήθεν σύγχρονη.

Ακούσαμε, λοιπόν, ότι η προσευχή πρέπει να απομακρυνθεί από το σχολείο και ότι η θρησκεία δεν σχετίζεται με την παιδεία.

Πρόκειται ασφαλώς για μια άποψη που δικαιούται να εκφράσει ο καθένας.

Δεν μετατρέπεται όμως αυτομάτως σε αδιαμφισβήτητη παιδαγωγική αλήθεια επειδή διατυπώθηκε μπροστά σε μια τηλεοπτική κάμερα.

Ο ψυχολόγος μπορεί να καταθέτει την άποψή του· δεν είναι, όμως, ούτε θεολόγος ούτε ιστορικός ούτε αποκλειστικός αρχιτέκτονας της εθνικής εκπαίδευσης.

Η πίστη δεν είναι παθολογία που χρειάζεται θεραπεία ούτε πολιτισμικός λεκές που πρέπει να σβηστεί.

Για εκατομμύρια ανθρώπους αποτελεί καταφύγιο, ηθικό προσανατολισμό, πηγή ελπίδας και δύναμη απέναντι στον πόνο, στην απώλεια και στην απόγνωση.

Και η Ορθοδοξία, ανεξάρτητα από τον βαθμό προσωπικής πίστης του καθενός, είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ιστορία, τη γλώσσα, την τέχνη και τη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού.

Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ισχυρίζεται τόσο απόλυτα ότι η θρησκεία δεν σχετίζεται με την παιδεία; Βεβαίως, τα Θρησκευτικά μπορούν να ανανεωθούν.

Μπορούν να διδάσκονται χωρίς καταναγκασμό, με γνώση της Ορθόδοξης παράδοσης αλλά και με σεβασμό στις άλλες θρησκείες, στην αμφιβολία και στην ελευθερία συνείδησης.

Η προσευχή επίσης δεν πρέπει να επιβάλλεται σε όποιο παιδί ή οικογένεια δεν επιθυμεί να συμμετέχει.

Άλλο όμως ο σεβασμός της ελευθερίας και άλλο η εκρίζωση κάθε θρησκευτικής αναφοράς από τον δημόσιο χώρο.

Η δημοκρατία προστατεύει και το δικαίωμα να μην πιστεύεις και το δικαίωμα να πιστεύεις, δεν εξορίζει το ένα για να ικανοποιήσει το άλλο.

Παράλληλα, ζούμε στην εποχή της υπερέκθεσης.

Προσωπικές και σεξουαλικές εμπειρίες μετατρέπονται σε δημόσιο θέαμα, συχνά χωρίς όρια, ωριμότητα ή αίσθηση ευθύνης.

Το πρόβλημα δεν είναι η ταυτότητα ή η διαφορετικότητα κανενός.

Είναι η εμπορευματοποίηση της ιδιωτικής ζωής, η χυδαιοποίηση του λόγου και, κυρίως, η έκθεση ανηλίκων σε δημόσιες εξομολογήσεις που μπορεί να τα ακολουθούν για πάντα.

Εκεί η ευθύνη βαραίνει πρώτα τους ενηλίκους, τις πλατφόρμες και όσους μετατρέπουν τα παιδιά σε υλικό τηλεθέασης και διαδικτυακής κατανάλωσης.

Μια κοινωνία δεν γίνεται προοδευτική επειδή γκρεμίζει ό,τι παρέλαβε ούτε ελεύθερη επειδή καταργεί κάθε όριο.

Πρόοδος δεν είναι η περιφρόνηση της πίστης, της σεμνότητας και της παράδοσης.

Πρόοδος είναι η συνύπαρξη χωρίς εξαναγκασμό, η γνώση χωρίς φανατισμό και η ελευθερία που συνοδεύεται από ευθύνη.

Γιατί, τελικά, το πραγματικό σκοτάδι δεν βρίσκεται ούτε στην πίστη ούτε στην αμφιβολία.

Βρίσκεται στη βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι μόνο η δική τους κοσμοθεωρία δικαιούται χώρο, και ότι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να σωπάσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους