Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ελένη, θα ’ρθεις; Σου υπόσχομαι θα είναι τέλεια, χωρίς αυτά τα “έχω παιδιά” σου» Σήμερα το βράδυ έγραψα στο ημερολόγιό μου, γιατί κάτι άλλαξε μέσα μου.

Είδα την Ελένη να κοιτάζει το κινητό της. Η Κατερίνα της είχε στείλει πρόσκληση στο κοινό γκρουπ: «Κορίτσια, σας περιμένω το Σάββατο στις 6 το απόγευμα στο καφέ «Μέντα». Θα έχει πλάκα!» Η Ελένη είναι τριάντα χρονών, δύο παιδιά, η Ιωάννα κι ο Τίμος. Χωρισμένη.

Μια καρέκλα γραφείου που θυμάται τη ράχη της καλύτερα από κάθε άντρα τα τελευταία δύο χρόνια.

Κι αυτή η πρόσκληση, που την έκανε να χαρεί. «Τίμο, μην τρέχεις στο διάδρομο! Ιωάννα, βάλε κάλτσες, κρυώνει!» φώναξε η Ελένη, κρατώντας το τηλέφωνο με τον ώμο.

Στην άλλη άκρη η Κατερίνα κελαηδούσε για εκπλήξεις και καράοκε. «Ελένη, θα ’ρθεις; Σου υπόσχομαι θα είναι τέλεια, χωρίς αυτά τα “έχω παιδιά” σου». Η Ελένη χαχάνισε. «Τα παιδιά σου.

Τα προβλήματά σου.

Το διαζύγιό σου.

Η ηλικία σου… Θα το σκεφτώ», απάντησε. Το Σάββατο εγώ, ο Παύλος, ο πρώην άντρας της, άργησα δύο ώρες – έρχομαι τα Σαββατοκύριακα για τα παιδιά. Η Ιωάννα έκλαιγε γιατί ήθελε η μαμά να της πλέξει μαλλιά «σαν πριγκίπισσα», κι ο Τίμος είχε κρύψει το αριστερό παπούτσι.

Όταν η Ελένη κατάφερε να κουμπώσει το φερμουάρ στο μοναδικό φόρεμα που δεν φαινόταν σακί, το ρολόι έδειχνε σχεδόν έξι. «Θα πάω.

Μια ώρα έστω». Στο καφέ έπαιζε μουσική.

Τα κορίτσια από το λογιστήριο είχαν ήδη πιει σαμπάνια, κι η Μαρίνα από τις πωλήσεις διηγούνταν τον καινούργιο της σύντροφο με τόνο σαν να υπερασπιζόταν διπλωματική για «Την ευτυχία μου που πρέπει όλοι να δείτε». Η Κατερίνα είδε την Ελένη, ούρλιαξε κι όρμησε να την αγκαλιάσει. «Ήρθες! Πόσο όμορφη είσαι! Κάτσε, θα φέρουν τούρτα». Η Ελένη κάθισε, πήρε ένα ποτήρι χυμό. Άκουγε.

Κουνούσε το κεφάλι.

Χαμογελούσε εκεί που έπρεπε. Η Λένα από το διπλανό τμήμα, μια ψηλή ξανθιά με μόνιμα γκρινιάρικο πρόσωπο, έσκυψε προς το μέρος της: «Κι ο δικός σου πού είναι;» «Χωρισμένοι.

Εδώ κι ένα χρόνο», είπε ήρεμα η Ελένη. «Αχ, συγγνώμη.

Δεν ήξερα.

Τα παιδιά δύσκολα, φαντάζομαι». Η Ελένη ήπιε το χυμό.

Έπαιξε μια αργή μουσική, γνώριμη.

Κάποιον κάλεσαν να χορέψει. Η Ελένη έμεινε καθιστή. Η Κατερίνα, η βασική υπεύθυνη, ήρθε δίπλα της, λίγο μεθυσμένη και γι’ αυτό ασυνήθιστα σοβαρή. «Ελένη, γιατί είσαι λυπημένη;» «Δεν είμαι λυπημένη.

Είμαι κουρασμένη». «Το ίδιο είναι όταν είσαι τριάντα με δύο παιδιά κι έναν πρώην που έρχεται μόνο με πρόγραμμα». Η Ελένη ξαφνιάστηκε από την ακρίβεια. «Εσύ είσαι χωρισμένη;» Η Κατερίνα γέλασε: «Όχι.

Αλλά είμαι παρατηρητική.

Άκου… ζήτησα από τον τραγουδιστή να πει ένα τραγούδι.

Για σένα». Η Ελένη δεν κατάλαβε, αλλά έγνεψε.

Ο τύπος στο μικρόφωνο πήρε συγχορδίες.

Κι άρχισε κάτι παλιό, που έπαιζε στο ραδιόφωνο όταν η Ελένη σπούδαζε.

Το τραγούδι που φιλιόντουσαν με τον Παύλο στο παγκάκι της εστίας.

Ανόητοι στίχοι για «ποτέ μην πεις αντίο». Η Ελένη έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια.

Όχι από ντροπή.

Από το ότι κάποιος θυμήθηκε πώς ήταν.

Πριν από «τα παιδιά σου». «Εγώ δεν το παρήγγειλα», ψιθύρισε. Η Κατερίνα σήκωσε τους ώμους: «Μπορεί να το διάλεξε μόνος του.

Μπορεί να του άρεσες.

Κοιτάζεσαι καμιά φορά στον καθρέφτη, Ελένη;» Δεν κοιτιόταν.

Αλλά τώρα σήκωσε τα μάτια.

Ο τραγουδιστής χαμογελούσε. Άγνωστος. Νέος.

Χωρίς να ξέρει τίποτα για τη ζωή της. Η Ελένη σκούπισε τα μάγουλα με μια χαρτοπετσέτα, πήρε ένα ποτήρι σαμπάνια και χαμογέλασε πίσω.

Όχι εκείνο το συνηθισμένο εργασιακό χαμόγελο, αλλά αληθινό.

Μετά μου έστειλε μήνυμα: «Θα αργήσω.

Αφήνω τα παιδιά σου απόψε.

Δεν συζητιέται». Κι ανάσανε.

Για πρώτη φορά εδώ και καιρό, βαθιά.

Η τούρτα ήρθε ακριβώς στις εννιά. Η Ελένη έφαγε δύο κομμάτια και δεν μέτρησε θερμίδες. Η Κατερίνα της ψιθύρισε στο αυτί: «Ξέρεις, σε κάλεσα γιατί είσαι η μόνη που δεν σχολίασες την αναφορά μου στην προγραμματισμένη σύσκεψη». «Η αναφορά σου ήταν φυσιολογική», σήκωσε τους ώμους η Ελένη. «Ακριβώς.

Εσύ είσαι η μόνη που ακούει πραγματικά.

Όχι που κάνεις πως ακούς». Γύρισε σπίτι γύρω στα μεσάνυχτα.

Το άδειο διαμέρισμα μύριζε ησυχία.

Στην αρχή ήθελε να κλάψει γιατί οι κάλτσες του Τίμου δεν ήταν σκορπισμένες στο διάδρομο κι η φουρκέτα της Ιωάννας δεν έλειπε από την κουζίνα.

Αλλά μετά έβγαλε το φόρεμα, έφτιαξε τσάι, έβαλε εκείνο το τραγούδι στα ακουστικά.

Και κατάλαβε ότι σπίτι δεν είναι μόνο ο θόρυβος από μικρά πόδια.

Είναι κι αυτή η σιωπή, όπου μπορείς επιτέλους να ακούσεις τον εαυτό σου. «Καλή βραδιά ήταν», σκέφτηκε κι αποκοιμήθηκε με ένα χαμόγελο.

Το πρωί ήρθε μήνυμα από άγνωστο αριθμό: «Θα είστε σήμερα στην παρουσίαση; Είμαι ο τραγουδιστής από το καφέ – Διονύσης.

Μπορώ να σας κεράσω καφέ; Έτσι απλά, χωρίς λόγο». Διάβασε τη συνέχεια Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους