Ατλάντα πριν από 30 χρόνια, τελικός ΗΠΑ-Γιουγκοσλαβία. Στο μυαλό μου εκείνη η ημέρα ήταν το τέλος μιας εποχής για το μπάσκετ σε πολλά επίπεδα: το τέλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ (και αθλητισμού) όπως...

Πλήρες Κείμενο:

Ατλάντα πριν από 30 χρόνια, τελικός ΗΠΑ-Γιουγκοσλαβία. Στο μυαλό μου εκείνη η ημέρα ήταν το τέλος μιας εποχής για το μπάσκετ σε πολλά επίπεδα: το τέλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ (και αθλητισμού) όπως τον ξέραμε με την υπόθεση Μποσμάν, το τέλος του δέους μας προς το ΝΒΑ καθώς εκείνη ήταν η τελευταία Team USA που την βλέπαμε σαν Ντριμ Τιμ (hot take: με εξαίρεση τον Τζόρνταν, την θεωρώ καλύτερη από αυτήν της Βαρκελώνης από άποψη στησίματος), το τέλος των παλιών κυπέλλων Ευρώπης καθώς από τότε αρχίσαμε να μιλάμε για 'Ευρωλίγκα'. Ίσως να φταίει ότι εκείνο το καλοκαίρι πήγα από Β' σε Γ' Γυμνασίου, άρα κι εγώ δεν ήμουν πια παιδί αλλά έφηβος, αλλά με εκείνον τον τελικό έχω την εντύπωση ότι έφταναν στο τέλος τους τα 'μακρά 80s', μια 15ετία που εκτόξευσε το σπορ και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού.

Σε εκείνον τον αγώνα θυμόμαστε την μικρή Γιουγκοσλαβία - Σέρβοι και Μαυροβούνιοι - να μπαίνουν με τον απόλυτο τσαμπουκά, αποφασισμένοι να κερδίσουν (!) μέσα στην έδρα των ΗΠΑ.

Άγνοια κινδύνου φυσικά, όμως μέχρι το 25' του αγώνα ήταν σε απόσταση βολής και αν μη τι άλλο προδόθηκαν από την έλλειψη βάθους και τα φάουλ στον Ντίβατς - αν είχαν άλλους έξι παίκτες ισάξιους με τους πρώτους έξι της δωδεκάδας, ποιος ξέρει.

Άλλο ένα hot take που έχω γράψει πολλές φορές: Η πραγματικά καλή μεγάλη Γιουγκοσλαβία που θα μπορούσε να χτυπήσει τις ΗΠΑ δεν θα ήταν αυτή του 1992 αλλά του 1996, έστω και χωρίς τον Ντράζεν.

Προσθέστε στην ομάδα που έπαιξε στα ίσια μέχρι το 25' τους Κούκοτς, Ράτζα, Βράνκοβιτς, Περάσοβιτς, Κόμαζετς (αν όλοι αυτοί ήταν καλά στα μυαλά τους, μεγάλο αν βέβαια) και θα είχαμε ντερμπάρα.

Στο βίντεο βλέπουμε τον αγαπημένο Ντέγιαν, φτερό στον άνεμο και πιο αργό από τον ΗΣΑΠ Πειραιά-Κηφισιάς, να χορεύει καρσιλαμά τους Αμερικάνους.

Μπάσιμο πάνω στον Πίπεν και γκολ-φάουλ από τον Χακίμ, τανγκό πάνω στον Πένι (στο τοπ της φόρμας του) που μετά την προσποίηση που έφαγε φώναξε αγανακτισμένα 's&it!', και διείσδυση πάνω στον Καρλ Μαλόουν, ο οποίος ήταν τριπλάσιος σε μέγεθος από τον Ντέγιαν και έκανε μάλιστα και βαθύ κάθισμα στην άμυνα να το παίξει ετοιμοπόλεμος.

Ουσιαστικά βλέπουμε έναν Ντόντσιτς χωρίς το σωματικό εκτόπισμα του Σλοβένου να διδάσκει μπαλίτσα τους Αμερικάνους στην πιο physical εποχή του ΝΒΑ και χωρίς τους χώρους που υπάρχουν σήμερα. Απλά απολαυστικός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους