Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολούθησα προχθές την ανελέητη και άδικη επίθεση που δέχτηκε συνάδελφος δημοσιογράφος που κάλυπτε τα γεγονότα των πυρκαγιών.

Γιατί γέλασε λέει.

Και αν από πολίτες που λίγη ή καθόλου ιδέα δεν έχουν για το πως είναι οι συνθήκες εργασίας στο ρεπορτάζ είναι αναμενόμενο, πόσο μάλλον όταν προσπαθούν να βγάλουν όλη την κακία και το κόμπλεξ τους, αυτό που δε είναι καθόλου αποδεκτό είναι όλη αυτή η κακεντρέχεια να προωθείται από «συναδέλφους» που για λίγα κλικ το παρουσιάζουν σε σάιτ ως είδηση δίνοντας τροφή σε όλο αυτό και ρίχνοντας την συνάδελφο στην αρένα των ανθρωποφάγων.

Εχθές τελικά τα αντανακλαστικά του κλάδου λειτούργησαν και η υποστήριξη προς την συνάδελφο, επιτέλους και ευτυχώς ήρθε για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Επειδή τυχαίνει να την γνωρίζω στα χρόνια που είμαι στο δρόμο θα πω για όσους δεν την ξέρουν ότι είναι από τα πιο λαμπρά νέα παιδιά του ρεπορτάζ που πολλές φορές όπως και πολλοί άλλοι θυσιάζει πολύ προσωπικό χρόνο για να βρίσκεται εκεί που την στέλνουν για να καλύψει τα γεγονότα πολλών διαφορετικών ειδών ρεπορτάζ και το κάνει πάντα μα πάντα με ήθος, αξιοπρέπεια και αντικειμενικότητα.

Είναι ένα νέο κορίτσι που έχει πολύ περισσότερες γνώσεις από ότι χρειάζεται για να ανέχεται να ζει αυτό το εργασιακό χάλι που όλοι μας έξω στο ρεπορτάζ ζούμε και γνωρίζουμε, αλλά το κάνει και συνεχίζει να το ζει γιατί αγαπάει αυτή τη δουλειά πάρα τις φορές που της έχω πει να κάνει κάτι καλύτερο στη ζωή της από το ασχολείται με αυτόν το βούρκο.

Βούρκο που τον ενισχύουν, όπως είπαμε και τον συντηρούν πολίτες αλλά και άλλοι «δημοσιογράφοι». Μεγάλη συζήτηση που δεν είναι για τώρα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως θα πω αυτό, πως σε μία χώρα που πρωθυπουργοί την ώρα φυσικών καταστροφών, την ώρα που η κοινωνία ήταν σε λοκνταουν, έκαναν μπάνια στα νησιά, και βόλτες με ποδήλατο, και που χαζογελουν στην πιο λάθος περίσταση, στη χώρα που οι αστυνομικοί είναι πολλές χιλιάδες φορές φορές περισσότεροι από πυροσβέστες, γιατρούς, νοσηλευτές, στη χώρα που βρίσκουμε πιο σημαντικό να αγοράζουμε βόμβες, πολεμικά αεροπλάνα και πολεμικά πλοία από το να αγοράσουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα, στη χώρα που ιερείς πληρώνονται περισσότερο από όσο γιατροί, νοσηλευτές και πυροσβέστες, το βρίσκω εντελώς ανόητο και χάσιμο φαιάς ουσίας, κάποιοι να ασχολούνται και να κριτικάρουν τη συνάδελφο που γέλασε από αμηχανία την ώρα της καταστροφής.

Πόσο μάλλον όταν το κάνουν άλλοι δημοσιογράφοι που θα μπορούσαν αυτή την διάθεση για κριτική να την αξιοποιήσουν στην εκάστοτε κυβέρνηση για το καλό της κοινωνίας.

Θα σας πω όμως και κάτι άλλο γιατί φαίνεται ότι χωρίς ούτε εγώ να είμαι ψυχολόγος και σίγουρα ούτε και όλος αυτός ο κόσμος που έσπευσε να κριτικάρει και να ζητήσει ακόμα και την απόλυση της συναδέλφου, θα έπρεπε τουλάχιστον να γνωρίζεται πως σε στιγμές έντονου στρες, έντονης στεναχώριας, μεγάλης πίεσης, το σώμα αντιδρά, το μυαλό αντιδρά και ζητάει διέξοδο.

Σε κηδείες θα δείτε κόσμο να γελάει και να μιλάει για κάτι άλλο την ώρα που βρίσκονται εκεί να τιμήσουν τον νεκρό, σε χειρουργεία θα ακούσετε τους χειρουργούς να συζητάνε ακόμα και να λένε κάποιο αστείο, σε πολέμους θα μάθετε για στρατιώτες που ανάμεσα στις μάχες ή ακόμα και την ώρα που έπεφταν οι σφαίρες κάποιοι αναζητούσαν με το μυαλό τους διέξοδο από τη φρίκη σε ένα αστείο ή σε μια χαρούμενη στιγμή.

Πολλοί νομίζουν και όχι μόνο νομίζουν αλλά προσπαθούν να επιβάλλουν συλλογικές αντιδράσεις κατα το πως οι ίδιοι πιστεύουν ότι πρέπει να νιώθουμε και να λειτουργούμε έστω κι αν οι ίδιοι δεν νιώθουν έτσι.

Έστω κι αν όλο αυτό θα είναι ένα θέατρο ή μία προσποιητή συμπεριφορά.

Βλέπουμε στα σόσιαλ ινστρούχτορες συμπεριφοράς, «τώρα κλαίμε», «τώρα χαιρόμαστε», «τώρα πανηγυρίζουμε», «τώρα θυμώνουμε» και όλο αυτό με τη μορφή διαταγής.

Και όποιος δεν ταιριάζει στο μοτίβο έχουμε παρατηρήσεις. «Γιατί δεν οργίζεσαι», «Γιατί δεν χαίρεσαι», «Γιατί δεν γελάς», «Γιατί δεν κλαις»; Διότι όλοι πρέπει να μπαίνουμε σε ένα γκρουπ συλλογικής αντίδρασης χωρίς προσωπικότητα. Ότι επιβάλλουν οι μάζες. Μήπως να χαλαρώσουμε λίγο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους