Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χωρίς δεύτερη σκέψη στο πλευρό της συναδέλφου Μαρίας Σιαμπάνου. Μαζί με δεκάδες άλλους δημοσιογράφους και τεχνικούς, περνούν τον φετινό Αύγουστό τους πηγαίνοντας προς τα σημεία απ' όπου φεύγουμε όλοι οι υπόλοιποι όταν κινδυνεύουμε.

Όσοι έχουμε κάνει αυτή τη δουλειά, στο "πεζοδρόμιο", στις φωτιές και σε κάθε δύσκολη συνθήκη ξέρουμε καλά τι σημαίνει η πολλαπλή πίεση του να βρίσκεσαι εκεί, να έχεις το τεράστιο άγχος της αξιοπιστίας της είδησης και ταυτόχρονα αυτό της προσωπικής έκθεσης.

Ελπίζω αυτό το κρεσέντο σκατοψυχιάς ενός κακομαθημένου κοινού να μην καταφέρει να τη ρίξει ούτε για μια στιγμή.

Να ξαναβγεί σύντομα και να κάνει τη δουλειά της χωρίς ψήγμα ντροπής ή ενοχής.

Και αν κάπως πρέπει να αντιδράσει σε όλο αυτό το υπεροπτικό, ταξικό μίσος, αυτό είναι με περισσότερο γέλιο.

Πριν λίγα χρόνια αποθεώθηκε μια συνάδελφος που άφησε το συναίσθημά της να φανεί σε μια αντίστοιχη συνθήκη.

Και ορθώς, γιατί έδειξε ότι οι δημοσιογράφοι στο πεδίο είναι κανονικοί άνθρωποι, όχι "αλήτες ρουφιάνοι" όπως ακούμε συνέχεια όσοι έχουμε πατήσει σε πεζοδρόμια γεμάτα δακρυγόνα και σε βουνά γεμάτα κάρβουνα και στάχτες.

Σήμερα απλά το συναίσθημα δεν άρεσε στο αδηφάγο κοινό που ορμάει λυσσασμένο στους ρεπόρτερ για να βγάλει τα νεύρα του απέναντι σε μια χούφτα δημοσιογράφους που κάνουν δημόσιες σχέσεις. Δεν πειράζει. Θα σας περάσει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους