«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί...» Γιώργος Σεφέρης Βλέποντας τον Νίκο Λυμπερόπουλο (στη συνέντευξη που έδωσε στον Νικόλα Ράπτη) να «σπάει» και να ανασυντίθεται, ενθυμούμενος τα νεανικά του...
«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί...» Γιώργος Σεφέρης Βλέποντας τον Νίκο Λυμπερόπουλο (στη συνέντευξη που έδωσε στον Νικόλα Ράπτη) να «σπάει» και να ανασυντίθεται, ενθυμούμενος τα νεανικά του χρόνια και τα λόγια του πατέρα του, συγκινήθηκα και εγώ, όπως –νομίζω– όλοι μας.
Με τον Νίκο Λυμπερόπουλο συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Παρότι οι αναμνήσεις που βαστάμε από τα επτά χρόνια παρουσίας του στα πράσινα είναι αμέτρητες, η πιο δυνατή εικόνα που θυμόμαστε από εκείνον καταγράφηκε με τον ίδιο να φοράει τα κιτρινόμαυρα της ΑΕΚ.
Ο κόσμος μπορεί πολλές φορές να είναι άδικος, αλλά όταν νιώθει κάποιον δικό του παιδί, γίνεται συγκαταβατικός.
Και συγχωρεί, ακόμα και όποτε πληγώνεται.
Την 1η Φεβρουαρίου 2004, η Λεωφόρος έζησε μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της. Ο Λύμπε σκοράρει στο τέρμα που βρίσκεται στο πέταλο της Θύρας 13, αλλά δεν τρέχει προς τα κάγκελα για να γίνει ένα με τους οπαδούς.
Αντιθέτως, κατευθύνεται προς τη σέντρα δίχως να πανηγυρίσει, σκεπτόμενος ίσως κάτι σαν «τι έκανα τώρα, γαμώτο» και συγκρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά του.
Και μετά... χειροκρότημα.
Από όλες τις θύρες.
Είπαμε, ο κόσμος αναγνωρίζει τις αξίες και αποδίδει ελαφρυντικά πρότερου έντιμου βίου, όταν αυτά υφίστανται.
Ένα πάρα πολύ μικρό κομμάτι μου (θέλεις μικροσκόπιο για να το δεις) χαιρόταν αμυδρά όταν ο Νίκος Λυμπερόπουλος πετύχαινε γκολ ως παίκτης πια της ΑΕΚ.
Ίσως επειδή ο Νικόλας ήταν –και είναι– μεγάλη αδυναμία, ένας ποδοσφαιριστής που δενόσουν μαζί του, που αγαπούσες με πάθος.
Ένα «δικό μας παιδί», που στο παράλληλο σύμπαν μας, όπου δεν υπήρξαν ανίκανοι και τιμωρητικοί διοικητικοί παράγοντες, δεν έβγαλε ποτέ από πάνω του την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος.
Ένα άλλο λυμπεροπουλικό παράδοξο είναι το εξής: με τον Νικόλα δεν μας δένουν τόσο αυτά που ζήσαμε όσο, κυρίως, αυτά που δεν μας άφησαν –οι εντός και οι εκτός– να ζήσουμε μαζί.
Ήθελα να γράψω κι άλλα, πολλά.
Σταματάω όμως, προτού με πάρουν κι εμένα τα ζουμιά. Τρεις λέξεις μόνο, αντί επιλόγου: Σ' αγαπάμε, Νικόλα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους