Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή Καλοκαίρι με μια φέτα από καρπούζι στο ‘να χέρι και με πρόγραμμα εκδηλώσεων στο άλλο.

Το καλοκαιράκι εκτός από τα ‘μπάνια του λαού’ και τα γλυκύτατα καρπουζο-πέπονα, παράγει και υπεράφθονες εκδηλώσεις καταχωρημένες στη λίστα των ‘πολιτιστικών δράσεων’. Τι πανηγύρια, τι θέατρα επαγγελματικά τε και ερασιτεχνικά, τι μουσικές σκηνές, τι αφιερώματα, τι συναυλίες, τι τσάμικα και καλαματιανά, μέχρι και ο καραγκιόζης ανασταίνεται.

Είναι βλέπετε ευκαιρία κάποιοι θίασοι και κάποια μπουλούκια εκ της πρωτευούσης, να κάνουν καμιά αρπαχτή στην επαρχία, αλλά είναι επίσης ευκαιρία σε πάμπολλους συλλόγους να επιδείξουν τη δουλειά τους και να δικαιώσουν την ύπαρξή τους.

Σε γενικές γραμμές υπάρχει υλικό για κάθε γούστο και για κάθε βαλάντιο.

Καθόλου άσχημα θα έλεγα.

Υπάρχουν άλλωστε και συμπολίτες μας που μόνο έτσι έρχονται σε επαφή με καλλιτέχνες που αγαπούν ή καλλιτεχνικά δρώμενα που δεν έχουν άλλες ευκαιρίες να απολαύσουν.

Όσον αφορά την ποιότητα των εκδηλώσεων θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι άλλο πράγμα είναι να στήνεις μια παράσταση στο δικό σου χώρο, που έχει όλα τα απαραίτητα υλικά για να σχεδιαστεί με επιμέλεια και άλλο να πρέπει να τρέχεις σε πλατείες χωριών ή αυλές δημοτικών χώρων και να στήνεις σκηνικά με την ψυχή στο στόμα.

Η κατανόησή μας είναι δεδομένη.

Παρά τις δυσκολίες και το άγχος των συντελεστών, κάθε καλοκαίρι ξεχωρίζουμε και κάποια διαμαντάκια που καταφέρνουν όχι μόνο να διακριθούν ανάμεσα στο ανταγωνιζόμενο πλήθος, αλλά τέρπουν και ψυχαγωγούν όσους τυχερούς απόλαυσαν τη θέαση.

Δεν έχω σκοπό να κάνω απολογισμό τέτοιων εκδηλώσεων που έτυχε να παρακολουθήσω, αν και έχω επισημάνει κάποιες ολίγες που θαύμασα ιδιαίτερα.

Δε μπορώ όμως να μην αναφέρω την ‘Αντιγόνη’ του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μαμουλίδη, που ανέβηκε στο ανοικτό ‘θέατρο Σολυγείας’ στο Σοφικό(Δευτέρα 03/Αυγ). Η σύγκρουση ανάμεσα στο νόμο του θεού (ηθικό καθήκον) και στον ανθρώπινο νόμο(υποταγή στην εξουσία), όπως με περισσή ενάργεια μας έδωσε ο Σοφοκλής μέσω της απείθαρχης Αντιγόνης, βρήκε στη σκηνοθετική ματιά του Μαμουλίδη τον τέλειο εκφραστή.

Τα σκηνικά λυτά μεν απολύτως λειτουργικά δε, η μουσική διακριτική και υποβλητική ταυτόχρονα, τα κοστούμια, η κίνηση των ηθοποιών, ο φωτισμός, όλα στην εντέλεια.

Τέλος η υποκριτική δεινότητα της Αντιγόνης (Λένα Παπαληγούρα) και του Κρέωντα (Ηλίας Μελέτης) καθώς και των υπολοίπων ηθοποιών, κράτησαν το κοινό προσηλωμένο καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.

Το χειροκρότημα στο φινάλε ήταν αυθόρμητο, ζεστό, ηχηρό και η καλύτερη επιβράβευση για τους συντελεστές της παράστασης.

Φεύγοντας πήραμε μαζί μας το φιλοσοφικό προβληματισμό που ο Σοφοκλής, με κάποια βοήθεια και από το Μαμουλίδη, μας άφησε κληρονομιά στους αιώνες που πέρασαν από την πρώτη παρουσίαση του έργου (441 π.χ. Μεγάλα Διονύσια). Προσωπική μου άποψη ότι και μόνο αυτό το έργο να είχε διασωθεί από την αρχαία μας κληρονομιά θα δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας.

Βέβαια παραμένει το ερώτημα κατά πόσον, εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε διδαχτεί από τη σοφία των προγόνων …. αλλά ας το αφήσουμε να το πάρει το ποτάμι.

Και λοιπά…: Ένας μεγάλος σκύλος, προφανώς αδέσποτος, ήρθε και άραξε στο πάνω διάζωμα και παρακολούθησε αμίλητος/αγαύγητος όλη την παράσταση.

Το θέατρο μεγάλο, άνετο, αλλά με αρκετή υψομετρική διαφορά ανάμεσα στο πάρκιν και στις κερκίδες(ιδρώσαμε να ανέβουμε). Η διακόσμηση με τα γύψινα κολωνάκια πάνω στην τραχιά πέτρα των κερκίδων η αποθέωση του ‘Κίτς’, αλλά αν συνεχίσει να έχει καλές παραστάσεις θα το παραβλέψουμε κι αυτό. *** Μια μεγάλη κυρία του Θεατρικού μας κόσμου, η Σμαράγδα Νούτσου, μας αποχαιρέτησε σήμερα.

Το ίχνος της στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα ιδιαίτερα βαρύ. Από σήμερα ένα ακόμη αστέρι θα λάμπει στο νυχτερινό ουρανό. Καλό ταξίδι Σμαράγδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους