Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από λίγο μιλούσα με έναν φίλο... Με πολλή αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον, μου μιλούσε για έναν δικό του άνθρωπο.

Για σημαντικούς λόγους υγείας, σκεφτόταν, πως ο φίλος του θα χρειαζόταν να ξεκινήσει άσκηση και ιδανικά θα ήθελε αυτό να γίνει με τη δική μου συνδρομή και κατεύθυνση.

Ακούγεται, εκ πρώτης ιδιαίτερα κολακευτικό, δε λέω...Η αίσθηση πως μπορείς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής του.

Μπορεί μάλιστα να εξελιχθεί σε εμμονή: να θες να σώσεις όλον τον κόσμο! Πέρυσι προσπάθησε να μας φέρει σε επαφή...Ο αποκλειστικά ενδιαφερόμενος δεν απάντησε ποτέ στην κοινή συνομιλία την οποία ο φίλος είχε δημιουργήσει στο messenger.

Φέτος θέλησε να το προσπαθήσει ξανά και του είπα κάτι πολύ απλό: Μη δημιουργήσεις εκ νέου "επαφή" και επίσης μη μου δώσεις το τηλέφωνό του... Απλά δώσε του το δικό μου.

Αν θελήσει, θα με πάρει εκείνος... Ίσως φάνηκα λίγο απότομος ή και ελαφρά αγενής.

Ο φίλος μου όμως δε με παρεξηγεί! Γιατί έχω μάθει κάτι όλα αυτά τα χρόνια: Δεν μπορείς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο πριν θελήσει ο ίδιος να βοηθήσει τον εαυτό του.

H αλλαγή δεν γεννιέται από την πίεση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται άλλη μία συμβουλή.

Δεν χρειάζονται κάποιον να τους θυμίσει ότι πρέπει να χάσουν βάρος.

Το γνωρίζουν ήδη.

Χρειάζεται να ξέρουν ότι, όταν έρθει η στιγμή που θα είναι πραγματικά έτοιμοι, κάποιος θα είναι εκεί.

Με τα χρόνια (πάνω από 30 πλέον) ως επαγγελματίας και αφού έφαγα τα μούτρα μου αλλά και σμπαράλιασα τόσο τη δική μου ψυχολογία όσο και των άλλων έφτασα σε κάποια, θεωρώ, ασφαλή κύμματα σκέψης και πεποιθήσεων.

Και ασφαλώς με τον τρόπο αυτό έχω γίνει αποτελεσματικότερος αλλά και πιο γαλήνιος εσωτερικά... 'Ακου... Δεν μπορείς να τραβήξεις έναν άνθρωπο έξω από τη νύχτα του.

Μπορείς μόνο να αφήσεις ένα φως αναμμένο.

Αν κάποτε θελήσει να περπατήσει προς αυτό, θα σε βρει.

Αν όχι, καμία επιμονή δεν θα τον οδηγήσει εκεί όπου ο ίδιος δεν θέλει ακόμη να πάει.

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη βοήθεια και στην παρέμβαση.

Η πρώτη γεννιέται από τον σεβασμό.

Η δεύτερη, όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι, στερεί από τον άλλον το δικαίωμα να επιλέξει τη στιγμή της δικής του αφύπνισης.

Δεν σώζουμε τους ανθρώπους.

Στεκόμαστε δίπλα τους.

Και όταν αποφασίσουν να σηκωθούν, είμαστε εκεί.

Εάν έπινα καφέ με το αγαπημένο μου Albert Camus, θεωρώ πως θα έσκυβε ενώ την ίδια στιγμή θα με αγκάλιαζε από τον ώμο και θα μου ψυθίριζε στο αυτί: Υπάρχει μια στιγμή που κανείς δεν μπορεί να ζήσει για λογαριασμό σου.

Ούτε να αποφασίσει για λογαριασμό σου.

Εκείνη τη στιγμή αρχίζει η ελευθερία.

Και μαζί της, η ευθύνη.

Eκεί οφείλουμε να φτάσουμε.

Και όταν φτάσουμε να σηκώσουμε το ακουστικό μας και να τηλεφωνήσουμε... Φώτο: ατομική φροντίδα (και) μέσω άσκησης. Διότι, φροντίδα δεν είναι μόνο η άσκηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους