«ΠΑΝΟΥΡΓΙΑΣ - Η Αδάμαστη 🔥 της Ρούμελης»🇬🇷 ⚔️🇬🇷 Σαν σήμερα, στις 4 Αυγούστου 1834, σίγησε η φωνή ενός από τους γενναιότερους οπλαρχηγούς της Ρούμελης,όχι όμως και η δόξα του. 🔥Ο θάνατος έκλεισε τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκεί όπου οι γενναίοι πολεμούν για την πίστη και την πατρίδα, ο χρόνος δεν φέρνει λήθη αλλά χαρίζει απλόχερα αθανασία.

Από τις απόκρημνες πλαγιές της Γκιώνας μέχρι τα ελεύθερα Σάλωνα, ο Πανουργιάς άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του με το σπαθί, τη σύνεση και την ανιδιοτελή προσφορά του στον Αγώνα.Ας θυμηθούμε λοιπόν σήμερα επιγραμματικά τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν λύγισε ποτέ και που δικαίως κατέκτησε μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης.

Στα βουνά της Φωκίδας,στις ορεινές πλαγιές της φιλόξενης για τους κλέφτες της εποχής Γκιώνας, το 1759, γεννήθηκε ένα παιδί που θα γινόταν θρύλος.Πιο συγκεκριμένα στην Δρέμισα(σήμερα ονομάζεται Πανουργιάς προς τιμήν του ήρωα μας), γιος του Δημητρίου Ξηρού, το όνομά του, Πανουργιάς, γεννήθηκε από λάθος(περισσότερες πληροφορίες 1ο σχ.)ή από την αναστάτωση μιας βάφτισης υπό Τουρκική απειλή, και από εκείνη τη στιγμή σφράγισε την μοίρα του με ηρωισμό αλλά και ένα πέπλο μυστηρίου.

Από νεαρός, ο Πανουργιάς γνώρισε τον κίνδυνο και την αδικία.

Έγινε κλέφτης για τιμή και αγάπη, και όταν καταδικάστηκε σε θάνατο, η μοίρα του χαμογέλασε,ο ισχυρός Δελή Αχμέτ τον λυπήθηκε και τον πήρε στο πλευρό του.

Μαζί με τον Ανδρέα Ανδρούτσο και στις επιχειρήσεις του Λάμπρου Κατσώνη, πολέμησε στα βουνά και στις θάλασσες, αναζητώντας την ελευθερία που θα ερχόταν για το Γένος.

Το 1813, ο Αλή Πασάς τον όρισε αρματολό των Σαλώνων, θέλοντας να δαμάσει την δύναμή του.

Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια.

Ζώντας στα Ιωάννινα υπό την επιτήρηση του Πασά, περίμενε την στιγμή που θα μπορούσε να αναλάβει ξανά τα ηνία του αρματολικιού και να γράψει ιστορία.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, ο Πανουργιάς προετοίμαζε σιγά σιγά την Επανάσταση.

Στις 24 Μαρτίου 1821, η Παρνασσίδα φλέγεται από την σπίθα της ελευθερίας.

Στις 26 Μαρτίου, με τους Θανάση Μανίκα, Παπανδριά και Γιάννη Γκούρα στο πλευρό του, εισβάλλει στην Άμφισσα.

Η πόλη λευτερώνεται, και το κάστρο των Σαλώνων πολιορκείται με περίσσια τόλμη και πείσμα. Οι Τούρκοι, πεινασμένοι και διχασμένοι, παραδίδονται στις 10 Απριλίου, ανήμερα της Λαμπρής. Ο Πανουργιάς καθιστός έξω από την πύλη τους βλέπει τα όπλα τους να πέφτουν, και μαζί με τον Νικολάκη Μητρόπουλο υψώνει την ελληνική σημαία στην κορυφή του φρουρίου.

Από εκείνη τη μέρα, τα Σάλωνα φυσούν ελευθερία, και η Παρνασσίδα γεμίζει ηρωισμό.

Στις μάχες της Αλαμάνας και στο Χάνι της Γραβιάς, στην καύση των σιτηρών κατά την κάθοδο του Δράμαλη, και στην Άμπλιανη το 1824, η στρατηγική του σκέψη και η γενναιότητά του έδειξαν ότι η ψυχή του δεν γνώριζε φόβο.

Ακόμη και όταν τον κατέβαλλε η αρρώστια, το όνομά του ενέπνεε τους νέους αγωνιστές,ο γιος του χαρακτηριστικά ο Νάκος πολέμησε στη θέση του στις Βασιλικά. Ο Πανουργιάς προς τιμήν του απέφυγε τις εμφύλιες διαμάχες, αξίζει να σημειωθεί ότι προσπάθησε(δυστυχώς ανεπιτυχώς) να σώσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο έρχοντας σε ρήξη ακόμη και με τον ίδιο του τον γιό, και υπηρέτησε την πατρίδα αγογγυστά και αγνά μέχρι το τέλος.

Το 1833, αναγνωρίζεται για τις υπηρεσίες του και διορίζεται στην επιτροπή αξιολόγησης των αγωνιστών.

Στις 4 Αυγούστου 1834, αφήνει τον κόσμο, αλλά το όνομά του θα ζει αιώνια. Ο Πανουργιάς Δ. Πανουργιάς δεν ήταν απλώς ήρωας.

Ήταν η ζωντανή φλόγα της ελληνικής ψυχής, η τόλμη που δεν λυγίζει, το πνεύμα που οδηγεί τον λαό στην ελευθερία.

Από τα βουνά της Φωκίδας μέχρι τα Σάλωνα, από την Παρνασσίδα μέχρι την Άμπλιανη, η ιστορία του αντηχεί ως ύμνος θάρρους, πίστης και αδάμαστης θέλησης.⚔️✝️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους