Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη μνήμη των δύο πιλότων του πυροσβεστικού ελικοπτέρου... 🙏🥲🕯️ "Απέναντι από το Γαύριο της Άνδρου είναι ένας λόφος. Ο Χάρακας.

Εκεί με πολύ κόπο και χρήμα, πέτρα την πέτρα, η Μαρίνα κι εγώ χτίσαμε, πριν 20 χρόνια, ένα πέτρινο σπίτι και πηγαίνουμε τα καλοκαίρια.

Ο τόπος είναι ξερός, το τοπίο τυπικό κυκλαδίτικο.

Φτιάξαμε και μια αντιπυρική ζώνη.

Πεταμένα λεφτά, σκεφτόμουν τότε.

Εδώ αποκλείεται να μπει φωτιά.

Τα πουρνάρια, οι σχινοι και οι διάσπαρτες πικροδάφνες τρέφονται από τον ήλιο... Κι όμως φωτιά μπήκε.

Κατέβαινε από τον Ανω Φελό, ένα ορεινό σημείο στη συνέχεια του Γαυρίου.

Έφτασε κοντά στο σπίτι μας.

Μην το ψάχνεις είναι εμπρησμοί, μας λέγαν όλοι, 100% εμπρησμοί.

Βάζουν φωτιά οι βοσκοί.

Οι μαυρισμένες πλαγιές σύντομα πρασινίζουν και κατεβάζουν τις ημιάγριες, ημιαδέσποτες αίγες και απολαμβάνουν το φρέσκο θρεπτικό χόρτο και παχαίνουν γρήγορα. 112 δεν υπήρχε.

Με τα λάστιχα προσπαθούσαμε να καταβρέξουμε την περίμετρο της ξερολιθιάς.

Με το μάτι, όταν αισθανθήκαμε κίνδυνο, φύγαμε άρον άρον.Τυχεροί, ίσως και να έπρεπε να το κάνουμε νωρίτερα.

Εκείνη τη στιγμή στα πρώτα μέτρα της διαφυγής, ξυστά στην λοφώδη κορυφογραμμή ξεπρόβαλε ένα canadair.

Μούγκριζε και ταρακουνιόταν από τον άνεμο.

Έκανε έναν απίθανο και πολύ δύσκολο ελιγμό και βούτηξε.Το βλέπαμε από πάνω μας, ελάχιστα μέτρα από το έδαφος.

Έριξε το νερό και τελείωσε άψε σβήσε την κοντινή φωτιά.

Το σπίτι μου ήθελε να σώσει και το έσωσε.

Τί κάνει ο άνθρωπος, σκεφτόμουν αποσβολωμένος.

Τί κανει; Αν είναι δυνατόν.

Ελισσόταν σαν χέλι ανάμεσα στα βουνά, 50 μέτρα το πολύ από το έδαφος Κινδύνευε.Με εργαλεία τα μάτια και τα χέρια του.

Δυο πράγματα πέρασαν εκείνη τη στιγμή από το μυαλό μου. "Αστο αγόρι μου να πάει στο διάολο.

Δεν θέλω να πάθεις τίποτα». Το δεύτερο, όταν ανυψώθηκε κι έφυγε.

Είμαι περήφανος για αυτά τα παιδιά.

Τους κακοπληρωμένους Ίκαρους των ουρανών.

Δεν ξέρω τι οδηγίες εμπλοκής είχε το αγόρι αυτό.

Ξέρω πως έδειξε την γενναιότητα και το ζήλο και την αίσθηση αποστολής που κανένας δεν θα την αναγνώριζε.

Το ξέρει μόνο ο ίδιος.

Γιατί είναι ηρωισμός και ζήλος σε κάθε πτήση που κάνουν.

Κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Θέλησα να τον ευχαριστήσω.

Πήρα τηλέφωνο να μάθω ποιός είναι.

Να του κάνω ένα τραπέζι, βρε αδελφέ, να τον γνωρίσω.

Δεν μου έδωσαν το όνομα.

Δεν είναι ατομικό θέμα, μου είπαν.

Όλοι οι πιλότοι κάνουν το ίδιο.

Δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο, ήταν καθήκον του. Δεν τον συνάντησα ποτέ." (Πάνος Μπιτσαξής/ Via Xrysa Kakatsaki- Ιάσονας Θηλυκός)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους